Gastroprotectors: nazwy leków i ich zastosowanie w gastroenterologii

Rodzaje

Gastroprotectors to grupa leków, które mogą chronić ściany żołądka i dwunastnicy przed agresywnymi wpływami, które mogą prowadzić do owrzodzeń błon śluzowych. W przypadku choroby wrzodowej przyczyniają się do szybszego gojenia się nadżerek.

Wskazania do stosowania to:

  • wrzód żołądka;
  • nieżyt żołądka;
  • zapalenie żołądka i dwunastnicy;
  • zaburzenia trawienia niezwiązane z chorobami przewodu pokarmowego.

Jedna z podgrup znajduje również zastosowanie w położnictwie i okulistyce.

Rodzaje i lista leków gastroprotekcyjnych

Można je podzielić na 2 szerokie grupy:

  • błonotwórczy;
  • nie tworzy filmu.

Środki błonotwórcze

Ich główną funkcją jest mechaniczna ochrona ścian śluzowych żołądka. Ta grupa obejmuje następujące składniki aktywne:

  • Sucralfat. Teraz pozostał tylko pod nazwą handlową Venter, wcześniej był produkowany Sukrat. Jest to sól glinu. Jego mechanizm opiera się na interakcji z białkami martwej błony śluzowej: razem tworzą specjalny film, który może chronić owrzodzone miejsca przez długi czas przed wpływem kwasu solnego.
  • Dwuwitrynian trójpotasu bizmutu. Produkowany pod nazwami: De-Nol, Ulkavis, Escape, Novobismol. Działa ściągająco, przeciwzapalnie i bakteriobójczo. Stymuluje syntezę prostaglandyny E.2. W środowisku kwaśnym bizmut tworzy warstwę ochronną z białkami, które pokrywają ścianę śluzu, zapobiegając działaniu na nią kwasu solnego i pepsyny. Poprawia blizny na wrzodach.
  • Azotan bizmutu jest podstawowym. Zawarty w preparatach złożonych: Vikair, Vikalin. Mechanizm działania jest podobny do mechanizmu działania diwikryanu bizmutu tripotasu.

Środki nieobłonotwórcze

Wpływają na fizjologiczne procesy mechanizmu obronnego. Ta grupa obejmuje:

  • Sól sodowa karbenoksolonu. Nazwy handlowe: Biogastron, Duogastron. Substancja łączy się z białkami błon śluzowych, wydłuża okres istnienia nabłonka wyściełającego ściany żołądka, skraca czas gojenia się wrzodów.

Prostaglandyny

Należą również do środków nietworzących błon, ale wyróżniają się. Zwiększają produkcję ochronnego śluzu pokrywającego ściany żołądka, hamują produkcję pepsyny i kwasu solnego. Mają wiele skutków ubocznych, więc są rzadko używane. Takie fundusze są uwalniane ściśle według recepty lekarza! W Rosji stosuje się następującą substancję:

  • Misoprostol. Wyprodukowano pod nazwami: Topogin, Mirolyut. Poprawia przepływ krwi w błonie śluzowej żołądka, zmniejsza przepuszczalność naczyń. Następuje wzrost produkcji śluzu chroniącego ściany, istniejące wrzody goją się znacznie szybciej. Efekt działania jest krótki.

Przeciwwskazania

Preparaty bizmutu są najmniej opisywane w warunkach, w których stosowanie gastroprotektorów jest zabronione. Przede wszystkim - w prostaglandynach.

AbsolutnyKrewny
  • indywidualna nietolerancja któregokolwiek ze składników leku;
  • ciąża;
  • okres karmienia piersią;
  • niewydolność nerek.
  • dzieciństwo;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • procesy zapalne jelita cienkiego i grubego.

Specjalista może przepisać leki, nawet jeśli dana osoba ma do nich przeciwwskazania. Oznacza to, że ma duże doświadczenie w leczeniu i ważył wszystkie możliwe zagrożenia i korzyści wynikające ze stosowania.

Skutki uboczne

Każda grupa ma swoje niepożądane działania.

  • Filmotwórczy. Zaburzenia stolca, wzdęcia i bóle brzucha, reakcje alergiczne. Podczas przyjmowania preparatów bizmutu - czarny kolor kału, który niezależnie normalizuje się po zaprzestaniu przyjmowania.
  • Nie tworzy filmu. Organizm zatrzymuje sód i wodę, zwiększa utratę potasu, przez co następuje wzrost ciśnienia krwi i pojawiają się liczne obrzęki..
  • Prostaglandyny. Zaburzenia przewodu pokarmowego, reakcje alergiczne, krwawienia z macicy, poronienia, zawroty głowy i bóle głowy.

Jeśli skutki uboczne nie przeszkadzają (jak w przypadku czarnego kału), przyjęcie przebiega normalnie. Jeśli powodują znaczne szkody dla zdrowia ludzkiego, należy skontaktować się z lekarzem i wymienić lek.

Alternatywne leki

W ramach kompleksowej terapii można czasami stosować środki o działaniu anabolicznym. Takie leki stymulują procesy regeneracji błon śluzowych. Należą do nich Methyluracil. Ma działanie immunostymulujące i przeciwzapalne. Normalizuje również kwasowość żołądka, umożliwiając szybsze gojenie się erozji. W leczeniu choroby wrzodowej stosuje się tabletki 500 mg, chociaż substancja czynna nadal występuje w innych postaciach dawkowania.

Preparaty stosowane w gastroenterologii

Omez - instrukcje użytkowania, analogi i recenzje leku na wrzody żołądka i dwunastnicy, a także erozyjne i wrzodziejące zmiany przewodu żołądkowo-jelitowego.

Selen - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi.

Hilak forte - instrukcje użytkowania, analogi i recenzje leku do leczenia zaburzeń mikroflory jelitowej, biegunki, zapalenia żołądka i jelit, zapalenia okrężnicy.

Karnityna - instrukcje użytkowania, analogi i recenzje leków stosowanych w leczeniu udaru, korekcji procesów metabolicznych i odchudzaniu.

Smecta - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi leków do leczenia biegunki o różnym pochodzeniu, wzdęcia i konsekwencje zatrucia.

Linex - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi leku do leczenia dysbiozy i zaburzeń, w tym po zażyciu antybiotyków.

Witaminy Aevit - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi leku na skórę, włosy, paznokcie i ogólne wzmocnienie organizmu.

Bifiform - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi produktu leczniczego do leczenia zaburzeń żołądka i jelit oraz normalizacji mikroflory jelitowej.

Espumisan - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi leku do leczenia wzdęć i nadmiernego tworzenia się gazów.

Enterosgel - instrukcje użytkowania, recenzje i analogi produktu leczniczego do leczenia zatrucia, zatrucia, dysbiozy, alergii i biegunki.

Preparaty na zapalenie żołądka: grupy leków na choroby żołądka

Zapalenie błony śluzowej żołądka jest najczęstszą chorobą przewodu pokarmowego, która dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych. Podstawą leczenia takiego zaburzenia jest przyjmowanie leków mających na celu normalizację produkcji soku żołądkowego i przywrócenie zajętego nabłonka..

Farmakologiczne grupy leków

Preparaty na zapalenie żołądka powinny być przepisywane przez specjalistę indywidualnie dla każdego pacjenta. Leczenie medyczne przeprowadza się za pomocą takich leków:

  1. Środki przeciwbakteryjne.
  2. Leki zobojętniające.
  3. Gastroprotectors.
  4. Leki przeciwskurczowe i przeciwbólowe.
  5. Produkty do otoczkowania.
  6. Leki do gojenia ran.
  7. Blokery receptora histaminowego.
  8. Preparaty enzymatyczne.

Podczas przepisywania leków ważne jest, aby wziąć pod uwagę poziom kwasowości soku żołądkowego. Przy zwiększonej i zmniejszonej kwasowości stosuje się różne leki.

Leki przeciwbakteryjne

Czynnikiem wywołującym zapalenie błony śluzowej żołądka jest często patogenny mikroorganizm Helicobacter Pylori. Aby znormalizować funkcje układu pokarmowego, wskazana jest antybiotykoterapia. Pacjentom przepisuje się antybiotyki, które są skuteczne przeciwko infekcji H. pylori. W gastroenterologii w leczeniu zapalenia błony śluzowej żołądka stosuje się następujące leki przeciwbakteryjne i przeciwdrobnoustrojowe:

  • Klarytromycyna;
  • Amoksycylina;
  • Amoxiclav;
  • Trichopolus;
  • Furazolidon.

Te środki przeciwbakteryjne są skuteczne w przypadku nadkwasowego zapalenia żołądka i zapalenia żołądka o niskiej kwasowości. Po antybiotykoterapii zalecany jest cykl probiotyków w celu przywrócenia zaburzonej mikroflory jelitowej. Należą do nich Bifiform, Linex, Bifidumbacterin.

Leki zobojętniające

Przyjmowanie środków zobojętniających sok żołądkowy pozwala zneutralizować agresywne działanie kwasu solnego. Skutecznie działają przy wysokiej kwasowości, eliminują zgagę i odbijanie. Działanie środków zobojętniających sok żołądkowy trwa do 4 godzin. Następujące leki są szeroko stosowane w gastroenterologii w leczeniu zapalenia żołądka o wysokiej kwasowości:

  • Maalox;
  • Gastal;
  • Alumag;
  • Rennie.

Maalox jest przepisywany pacjentom z zapaleniem błony śluzowej żołądka dowolnego typu. Produkt należy przyjmować po posiłkach, przeżuwaniu i piciu..

Gastal obniża kwasowość i pozwala pozbyć się zgagi, bólu brzucha, odbijania, uczucia pełności i wzdęcia. Lek ten nie leczy choroby, a jedynie zmniejsza intensywność jej manifestacji. Tabletkę należy umieścić pod językiem i odczekać, aż sama się rozpuści w ustach.

Alumag to środek zobojętniający kwas oparty na pożytecznych mikroelementach, które pobudzają produkcję śluzu, który otacza żołądek, tworząc film ochronny przed niekorzystnymi czynnikami. Działanie leku następuje w ciągu kilku sekund po spożyciu i utrzymuje się do 4 godzin.

Rennie jest przepisywany w celu wyeliminowania objawów zapalenia żołądka o wysokiej kwasowości - zgagi i bólu brzucha. Tabletki należy dokładnie przeżuć. Przebieg leczenia i dawkowanie są ustalane indywidualnie przez specjalistę.

Blokery receptora histaminowego

Ta grupa składa się z leków przeciwwydzielniczych, które zmniejszają tworzenie soku żołądkowego poprzez blokowanie receptorów histaminowych.


Najpopularniejsze leki to:

  • Ranitydyna;
  • Gastrocepin;
  • Cymetydyna;
  • Omeprazol;
  • Pariet.

W przypadku tych leków produkcja kwasu spada.
Ranitydyna poprawia krążenie krwi, hamuje wydzielanie kwasu solnego. Jest przepisywany w celu leczenia i zapobiegania rozwojowi procesu zapalnego, jeśli dana osoba ma predyspozycje do choroby.

Gastrocepin zmniejsza wydzielanie kwasu i tworzy film ochronny przed zasadowym środowiskiem. Lek jest przepisywany na wysoką kwasowość.

Omeprazol obniża poziom kwaśności soku żołądkowego, niezależnie od przyczyny choroby. Lek działa szybko, a jego działanie utrzymuje się przez jeden dzień. Omeprazol jest przeciwwskazany w okresie ciąży i laktacji..

Działanie Pariet ma na celu zmniejszenie kwasowości. Ten lek ma wiele przeciwwskazań, dlatego może być stosowany tylko zgodnie z zaleceniami specjalisty. Efekty uboczne obejmują nudności, bóle głowy, wysypki skórne, biegunkę lub zaparcia.

Gastroprotectors

Ta grupa farmakologiczna działa ochronnie na błonę śluzową. Recepcja gastroprotektorów ma na celu ochronę nabłonka przed agresywnym działaniem kwasów, enzymów, zasad i substancji aktywnych chemicznie. Są również niezbędne do ochrony żołądka przed negatywnym działaniem leków stosowanych w leczeniu zapalenia żołądka. Częściej gastroenterolodzy przepisują pacjentom Venter i De-nol.

De-nol posiada wysoką skuteczność ochronną, a jednocześnie wykazuje aktywność przeciwko Helicobacter Pylori. Substancja czynna - dicitran trójpotasu bizmutu, reaguje z kwasem solnym tworząc film, który stanowi niezawodną ochronę nabłonka przed czynnikami drażniącymi, szczególnie w miejscach owrzodzeń.

Leki przeciwbólowe i przeciwskurczowe

Zapalenie nabłonka żołądka powoduje ból, w celu jego złagodzenia stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwskurczowe.

Jednak przy niskiej kwasowości leczenie zapalenia żołądka polega na przyjmowaniu środków przeciwbólowych i przeciwskurczowych..

Środki przeciwskurczowe są niezbędne przy skurczach, rozluźniają mięśnie żołądka, łagodząc w ten sposób ból. W gastroenterologii w tym celu aktywnie stosuje się leki na bazie drotaweryny lub chlorowodorku papaweryny - No-Shpa, Papaverin, Mebeverin. Pierwsza grupa leków jest bardziej odpowiednia do leczenia ostrej postaci choroby, druga jest przeznaczona do leczenia przewlekłego zapalenia.

Leki przeciwskurczowe mają swoje przeciwwskazania:

  • alergia na składniki leku;
  • niewydolność wątroby;
  • blok przedsionkowo-komorowy.

Leki przeciwbólowe są stosowane w przypadku bólu spowodowanego zapaleniem żołądka, który nie ma charakteru spastycznego. Takie fundusze mają listę przeciwwskazań:

  • ciąża;
  • laktacja;
  • astma;
  • niedokrwistość;
  • niewydolność wątroby i nerek.

Ta grupa leków obejmuje Analgin i Ibuprofen. Można je przyjmować tylko w nagłych wypadkach, aby złagodzić silny ból..

Preparaty enzymatyczne

Aby znormalizować trawienie w przewlekłym zapaleniu żołądka, potrzebne są preparaty enzymatyczne. Pomagają szybciej trawić pokarm, zwiększając ilość enzymów potrzebnych do jego rozkładu.

Najczęstszym lekarstwem z tej grupy jest Mezim. Ma naturalną bazę i jest wykonany ze składników pochodzenia zwierzęcego. Produkt zawiera pankreatynę wieprzową, która ma podobne właściwości do ludzkiej i sprzyja całkowitemu rozkładowi pokarmu bez zatrzymywania go w żołądku.

Festal stosuje się w celu poprawy trawienia w przewlekłym i zanikowym zapaleniu żołądka. Jest to preparat złożony, zawiera amylazę, proteazę i lipazę, enzymy te rozkładają białka, tłuszcze i węglowodany.

Leki regeneracyjne

Równolegle z lekami przeciwskurczowymi i zobojętniającymi kwas można przepisać leki regenerujące, których działanie ma na celu normalizację funkcji układu pokarmowego. Ta grupa obejmuje Calephron i Carnitine..

Kalephron służy do przyspieszenia regeneracji i regeneracji nabłonka. Chroni ją przed agresywnym działaniem szkodliwych substancji, zapobiega rozwojowi stanów zapalnych. W gastroenterologii lek jest aktywnie stosowany w leczeniu przewlekłego zapalenia żołądka..

Karnityna jest przepisywana pacjentom w celu zranienia dotkniętych tkanek i normalizacji produkcji soku żołądkowego w okresie, gdy ostra faza choroby już minęła. Jest to potężne narzędzie, ma wyraźny efekt, dlatego należy je przyjmować ściśle według schematu przepisanego przez lekarza..

Samodzielne stosowanie leków stosowanych w leczeniu zapalenia żołądka jest surowo zabronione. Terapię powinien przepisać specjalista na podstawie postaci, stadium i przyczyn uszkodzeń żołądka w wyniku procesu zapalnego.

Leki stosowane w gastroenterologii

Część teoretyczna

Do pracy nad tematem „SP w chorobach przewodu pokarmowego” otrzymujesz listę referencji:

1. Diagnostyka chorób narządów wewnętrznych. Tom 2: A. N. Okorokov - St. Petersburg, Literatura medyczna, 2008 - 576 str..

2. Diagnostyka różnicowa i leczenie chorób wewnętrznych (zestaw 4 książek): pod red. F. I. Komarowa - Moskwa, Medycyna, 2003 - 1848 s..

3. Diagnostyka różnicowa chorób wewnętrznych: A. V. Vinogradov - Moskwa, Medical Information Agency, 2009 - 912 str..

4. Leczenie chorób narządów wewnętrznych. Tom 2. Leczenie chorób reumatycznych. Leczenie chorób endokrynologicznych. Leczenie chorób nerek: A.N. Okorokov - St.Petersburg, Literatura medyczna, 2001 - 608 str..

5. Leczenie chorób narządów wewnętrznych. Tom 3. Książka 2. Leczenie chorób serca i naczyń krwionośnych. Leczenie chorób układu krwionośnego: A. N. Okorokov - Moskwa, Literatura medyczna, 2010-480 str..

6. Propedeutyka chorób wewnętrznych: I. A. Shamov - St. Petersburg, Phoenix, 2007 - 448 str..

7. Wytyczne dotyczące leczenia chorób wewnętrznych. Tom 1. Leczenie chorób układu oddechowego: A. N. Okorokov - St. Petersburg, Literatura medyczna, 2008 - 384 str..

8. Wytyczne dotyczące leczenia chorób wewnętrznych. Tom 2. Leczenie chorób układu pokarmowego. Leczenie chorób przełyku, żołądka, jelit: A. N. Okorokov - Moskwa, Literatura medyczna, 2009 - 384 str..

9. Wytyczne dotyczące leczenia chorób wewnętrznych. Tom 3. Leczenie chorób wątroby, dróg żółciowych, trzustki: A. N. Okorokov - Moskwa, Literatura medyczna, 2010 - 336 s..

10. Podręcznik terapeuty / NN Kryukov.-Ed. Rostov n / a: Phoenix, 2013.-446s.

11. T.V. Terapia Otvagina: podręcznik / T.V. Otvagina.-Rostov n / a: Phoenix, 2014.-367s.

Planowanie opieki pielęgniarskiej dla pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego

Ludzkie narządy trawienne można warunkowo podzielić na trzy grupy zgodnie z ich przeznaczeniem. Pierwsza grupa narządów stanowi przednią część układu pokarmowego, narządy te przeznaczone są do mechanicznego rozdrabniania pokarmu i dostarczania go do miejsca trawienia - są to usta, gardło i przełyk.

Środkowy wydział układu pokarmowego zajmuje się chemiczną obróbką żywności, pozyskiwaniem i wchłanianiem z niej składników odżywczych oraz tworzeniem mas nieprzetworzonych odpadów. Ta grupa narządów trawiennych jest najliczniejsza i najbardziej odpowiedzialna, obejmuje żołądek, wątrobę, trzustkę, jelito cienkie, jelito grube..

Żołądek jest rezerwuarem tkanki mięśniowej, w którym przy pomocy wydzielanych enzymów i innych substancji czynnych następuje rozkład pokarmu, wchłanianie węglowodanów, wody i niektórych innych substancji. Wątroba oprócz innych ważnych funkcji w organizmie bierze również udział w procesie trawienia, syntetyzując enzymy i hormony ułatwiające trawienie pokarmu w jelicie cienkim.

Trzustka produkuje enzymy do trawienia tłuszczów, węglowodanów i białek, a także hormony biorące udział w regulacji metabolizmu. Jelito cienkie ponosi główny ciężar rozkładania strawionego pokarmu na proste składniki i ich przyswajanie. W jelicie grubym woda jest wchłaniana i tworzy się kał. Tylna część układu pokarmowego obejmuje ogonową część odbytnicy, która odpowiada za wydalanie kału.

Leki stosowane w gastroenterologii

Leki zobojętniające: Gastal, Gastracid, Zipantola, Maalox, Almagel, Micrasim, Fosfalugel.

Preparaty o działaniu przeciwskurczowym: Buscopan, Galidor, No-shpa, Drotaverin, Papaverin, Spazmol.

Enzymy: Wobenzym, Creon, mezim, panzinorm, pancreoflat, Festal, Hermital.

Leki o działaniu hepatoprotekcyjnym i żółciopędnym: Galstena, Hepa-mertz, Hepabene, Heptor, Heptral, Karsil, Rezalut-Pro, Sibektan, Ursoliv, Eslidin, Odeston, Essentiale, Esliver-forte, Allohol.

Leki przeciwwrzodowe: Gastrozol (omeprazol), Omez, Dalargin, De-nol, Zantak, kvamatel (famotydyna), Lanzoptol, Nexium, Pariet, Ranitidine.

Środki przeczyszczające: Mucofalk, Normase, Bisacodyl, Guttalax.

Leki stosowane na biegunkę: Diara, Imodium, Laperramide, Neosmectin.

Zadania.

Cesja 4.1.

Na podstawie materiału z części teoretycznej dokonaj podsumowania na temat „Budowa i funkcja przewodu pokarmowego człowieka”

Cesja 4.2.

Wypełnij schemat „Powikłania wrzodów żołądka i dwunastnicy”:

1
2
3
4
pięć

Cesja 4.3.

Utwórz notatkę pacjenta dotyczącą dowolnego z następujących tematów:

- Terapia dietetyczna na zapalenie żołądka;

- Zasady zdrowego żywienia;

- Zapobieganie przewlekłemu zapaleniu wątroby i marskości wątroby;

- Wpływ alkoholu na układ pokarmowy człowieka;

- Terapia dietetyczna w przypadku przewlekłego zapalenia trzustki;

- Ziołolecznictwo w chorobach przewodu żołądkowo-jelitowego;

- Specyfika żywienia w YLZH i DPC;

- Dyskinezy dróg żółciowych;

- Cechy żywieniowe pacjentów geriatrycznych;

- Zapobieganie chorobom jelit;

- Przygotowanie pacjenta do kolonoskopii;

- ogólne zalecenia dla pacjenta dotyczące przygotowania się do laboratoryjnych badań krwi i moczu;

Cesja 4.4.

Utwórz i uzupełnij tabelę.

Wybierz jeden lek z opisanych grup farmaceutycznych i opisz jego działanie

Nie.GrupaNarkotykWskazaniaPrzeciwwskazania
1
2
3
4
pięć
6

Kryteria oceny

Temat 4. Maksymalnie można oszacować na 10 punktów. Każde zadanie można ocenić w następujący sposób:

Zadanieczas realizacjiZdobyte punkty
Zadanie 4.1. (2 b)2 godz
Zadanie 4.2. (2 b)1 godz
Zadanie 4.3. (4 b)5h
Zadanie 4.4. (2 b)2 godz
Całkowity10 godz

Temat 5. „AFO SSS. Opieka pielęgniarska nad patologią układu krążenia. Farmakoterapia ”.

Cel, powód: badanie cech organizacji opieki pielęgniarskiej i farmakoterapii w patologii układu sercowo-naczyniowego.

Po przestudiowaniu tematu student musi:

wiedzieć:

· Anatomiczne i fizjologiczne cechy CVS;

· Cechy organizacji procesu pielęgnowania w patologii układu krążenia;

· Zasady farmakoterapii patologii CVS;

· Zasady udzielania pierwszej pomocy w nagłych przypadkach w kardiologii;

· Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym;

umieć:

• sporządzać wykresy: EKG, ciśnienie krwi, tętno;

• sporządzić notatkę dla pacjenta;

• wybrać próbkę narkotyków i odnosić się do nagłego wypadku;

• rozwiązywać zadania problemowo-sytuacyjne.

Wypracowane kompetencje:

PC 2.1., PC 2.2., PC 2.4., PC 2.5., PC 2.6., PC 2.7., OK 1, OK 2, OK 3, OK 4, OK 5, OK 6, OK 7, OK 8, OK 9 OK 11 OK 12.

Część teoretyczna

Do pracy nad sekcją „SP w kardiologii” oferujemy listę dodatkowej literatury:

1. Pielęgniarstwo. Informator; Phoenix - Moskwa, 2012 - 210 s.

2. Agkatseva S. A. Manipulacje pielęgniarskie; Medycyna - Moskwa, 2014. - 100 s.

3. Weber VR, Chuvakov GI, Lapotnikov VA Podstawy pielęgniarstwa; Medycyna - Moskwa, 2013. - 299 s.

4. Kovtun EI, Shepeleva AA Pielęgniarstwo w geriatrii; Phoenix - Moskwa, 2012. - 272 s.

5. Kuleshova LI, Pustovetova EV Podstawy pielęgniarstwa. Teoria i praktyka. W 2 częściach. Część 2; Phoenix - Moskwa, 2013. - 118 s.

6. Makolkin VI, Ovcharenko SI, Semenkov NN Pielęgniarstwo w terapii; Agencja Informacji Medycznej - Moskwa, 2013. - 243 sekundy.

7. 20. Mostitskaya RM Pielęgniarka lekarza praktyki ogólnej (rodzinnej); Phoenix - Moskwa, 2009. - 282 s.

8. Oslopov VN, Bogoyavlenskaya OV Ogólna opieka nad pacjentem w klinice terapeutycznej; GEOTAR-Media - Moskwa, 2009. - 222 str..

9. Ostrovskaya IV, Shirokova NV Podstawy pielęgniarstwa; GEOTAR-Media - Moskwa, 2013. - 283 sekundy.

10. Kardiologia w tabelach i na wykresach. Ed. M. Frieda i S. Grins. Za. z angielskiego. - M., Praktyka. - 2006. - 736 s.

11. Ruksin V.V. Kardiologia ratunkowa. - SPb: Newski dialekt, 2009. - 471 str..

12. Choroby wewnętrzne: Podręcznik: w 2 tomach / wyd. A. And Martynova, N.A. Mukhina, V.S. Moiseeva, A.S. Galyavich (redaktor naczelny). - M.: GEOTAR-MED, 2004 - T. 1. - 600 sek.

13. Lychev V.G., Karmanov V.K. Pielęgniarstwo w terapii. Z przebiegu podstawowej opieki zdrowotnej: Podręcznik. dodatek. - M.: FORUM: INFRA-M. - 2007. - 544 s.

14. Zalecenia European Society of Cardiology, European Society for the Study of Atherosclerosis, European Society for the Study of Hypertension. Zapobieganie IHD w praktyce klinicznej. - Strona internetowa www.nedug.ru, 2014.

15. Encyklopedyczna książka informacyjna pielęgniarki, ratownika medycznego, położnej.-M., 2008.

Temat: „Anatomia i fizjologia układu sercowo-naczyniowego”.

Przeczytaj uważnie dostarczone materiały i przejrzyj je. Pamiętaj o kręgach krążenia krwi.

Struktura serca każdego organizmu ma wiele charakterystycznych niuansów. W procesie filogenezy, czyli ewolucji organizmów żywych do bardziej złożonych, serce ptaków, zwierząt i ludzi zyskuje cztery komory zamiast dwóch komór u ryb i trzech komór u płazów. Taka złożona struktura najlepiej nadaje się do oddzielenia przepływu krwi tętniczej i żylnej. Ponadto anatomia ludzkiego serca implikuje wiele najdrobniejszych szczegółów, z których każdy spełnia swoje ściśle określone funkcje..

Serce jako organ

Serce jest więc niczym innym jak pustym narządem, składającym się z określonej tkanki mięśniowej, która pełni funkcję motoryczną. Serce znajduje się w klatce piersiowej za mostkiem, bardziej po lewej stronie, a jego oś podłużna skierowana jest do przodu, w lewo iw dół. Z przodu serce graniczy z płucami, prawie całkowicie przez nie zakryte, pozostawiając tylko niewielką część bezpośrednio przylegającą do klatki piersiowej od wewnątrz. Granice tej części nazywane są inaczej absolutną otępieniem serca i można je określić, stukając w ścianę klatki piersiowej (uderzenie).

U osób z prawidłową konstytucją serce znajduje się w pozycji półpoziomej w jamie klatki piersiowej, u osób z budową asteniczną (szczupła i wysoka) - prawie pionową, au hipersteników (gęsta, krępa, z dużą masą mięśniową) - prawie poziomą.

Tylna ściana serca sąsiaduje z przełykiem i dużymi naczyniami głównymi (do aorty piersiowej, do żyły głównej dolnej). Dolna część serca znajduje się na przeponie.

Zewnętrzna struktura serca

U osoby dorosłej serce ma około 11-14 cm długości i 8-10 cm szerokości. Wiele osób słusznie uważa, że ​​rozmiar serca każdej osoby odpowiada wielkości jego zaciśniętej pięści. Masa serca u kobiet wynosi około 200 gramów, au mężczyzn - około 300-350 gramów.

Po 25 latach zaczynają się zmiany w tkance łącznej serca, która tworzy zastawki serca. Ich elastyczność nie jest już taka sama jak w dzieciństwie i okresie dojrzewania, a krawędzie mogą stać się nierówne. Gdy człowiek dorasta, a następnie starzeje się, zmiany zachodzą we wszystkich strukturach serca, a także w naczyniach, które go odżywiają (w tętnicach wieńcowych). Zmiany te mogą prowadzić do rozwoju wielu chorób serca..

Lista skutecznych tabletek na zapalenie żołądka i zasady ich stosowania

Zapalenie błony śluzowej żołądka dowolnej postaci oznacza złożone leczenie. Nie można zatrzymać ataków choroby tylko za pomocą przeciwskurczowych lub innych środków przeciwbólowych. Zadaniem leczenia choroby jest nie tylko wyeliminowanie bólu, zgagi czy zaburzeń trawiennych, ale przywrócenie zdolności do pracy przewodu pokarmowego, poprawa odporności miejscowej oraz zniszczenie czynnika wywołującego proces zapalny.

Należy ustalić przyczynę zapalenia żołądka. Można to zrobić, badając gastroenterologa. Jeśli choroba jest leczona nieprawidłowo, ryzyko powikłań znacznie wzrośnie. Konsekwencjami zapalenia żołądka mogą być wrzodziejące zmiany w tkankach narządów trawiennych, krwawienie wewnętrzne, stany przedrakowe.

1. Zasady rekrutacji

W przypadku zapalenia żołądka terapia lekami jest prowadzona w sposób kompleksowy. Chorobę należy leczyć kilkoma lekami o różnych właściwościach farmakologicznych. Nie używaj leków za radą przyjaciół. Procesowi zapalnemu towarzyszą nie tylko ogólne objawy w postaci zgagi, odbijania, nudności i zespołu bólowego, ale także różni się stopniem zaawansowania, poziomem kwasowości soku żołądkowego.

Samoleczenie może powodować komplikacje.

Podczas opracowywania schematu terapii brane są pod uwagę następujące czynniki:

  • wiek pacjenta;
  • specjalne instrukcje (na przykład ciąża, laktacja);
  • poziom kwasowości soku żołądkowego;
  • rodzaj choroby i stopień rozwoju;
  • czynniki, które wywołały chorobę;
  • indywidualne cechy organizmu;
  • istniejące objawy.

2. Schemat leczenia

Ilość kwasu solnego wpływa na poziom kwasowości soku żołądkowego. Działanie niektórych leków ma na celu zmniejszenie lub zwiększenie poziomu produkcji danej substancji. Ponadto zapalenie błony śluzowej żołądka może być ostre lub przewlekłe, czemu towarzyszą powikłania w postaci wrzodów. Dla każdego z tych warunków stosowana jest określona taktyka terapeutyczna..

O niskiej kwasowości

Schemat leczenia zapalenia żołądka o niskiej kwasowości ma na celu przywrócenie funkcji wydzielniczej żołądka. Antybiotyki są stosowane wyłącznie z powodu bakteryjnego charakteru choroby. Przy wyborze leków lekarz bierze pod uwagę postać choroby. Zanikowemu typowi choroby towarzyszy naruszenie struktury gruczołów. W przypadku hipokwasowej postaci choroby funkcja wydzielnicza jest zablokowana.

Schemat leczenia:

  • terapia stymulująca (głównym kierunkiem przebiegu leczenia jest zwiększenie produkcji kwasu solnego);
  • leczenie objawowe (leki są stosowane w celu wyeliminowania nudności, zgagi, wzdęć i innych towarzyszących objawów zapalenia żołądka);
  • terapia substytucyjna (schemat stosowany przy braku skuteczności leków stymulujących).

Ze zwiększoną kwasowością

Ogólne zasady leczenia zapalenia żołądka o wysokiej kwasowości nie różnią się od standardowej terapii innych postaci choroby. Lista leków powinna zawierać leki eliminujące przyczynę procesu zapalnego, wzmacniające odporność, poprawiające stan funkcjonalny przewodu pokarmowego. Główna różnica polega na doborze leków normalizujących kwasowość soku żołądkowego. Aby zmniejszyć produkcję kwasu solnego, stosuje się środki zobojętniające sok żołądkowy i specjalne blokery.

Obowiązkowym dodatkiem do kursu są leki przyspieszające regenerację tkanek i dające efekt okalający.

W postaci przewlekłej

Schemat leczenia przewlekłego procesu zapalnego zależy od indywidualnych cech organizmu pacjenta. Lekarz bierze pod uwagę kwasowość soku żołądkowego, towarzyszące objawy. Aby przedłużyć remisję, można przepisać kompleksy witaminowe, leki poprawiające funkcjonowanie układu pokarmowego. Terapia antybiotykowa jest prowadzona tylko podczas zaostrzenia choroby.

Leczenie ostrego zapalenia żołądka

W ostrym procesie zapalnym do głównych zadań terapii należy wyeliminowanie zespołu bólowego, zniszczenie czynnika wywołującego chorobę, zapobieganie powikłaniom oraz przywrócenie stanu funkcjonalnego układu pokarmowego. Pacjentowi przepisuje się leki przeciwskurczowe, antagonistów receptora dopaminy, antybiotyki, leki zobojętniające sok żołądkowy, probiotyki, hepatoprotektory. W trakcie leczenia należy stosować środki ściągające i enzymy..

Ulgę w napadzie zaostrzenia należy przeprowadzić pod nadzorem lekarza.

Z wrzodem

Obowiązkową częścią leczenia procesu zapalnego powikłanego wrzodem jest powołanie inhibitorów pompy protonowej. Dodatkowo można stosować produkty lecznicze zawierające enzymy zwierzęce, blokery receptorów histaminowych. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się procesu zapalnego, stosuje się leki ściągające i otaczające. Takie fundusze nie tylko łagodzą stany zapalne, ale także łagodzą ogólne objawy zapalenia żołądka (nudności, wymioty, zgaga, odbijanie, wzdęcia).

3. Jakie leki można pić z zapaleniem żołądka?

Leczenie zapalenia tkanek żołądka polega na stosowaniu kilku grup leków. Leki o różnych właściwościach farmakologicznych uzupełniają się wzajemnie, przyspieszając tendencję do powrotu do zdrowia. Podczas tworzenia kursu należy wziąć pod uwagę wiele niuansów. Niewłaściwa terapia może wywołać komplikacje. Na przykład, jeśli zażywasz tabletki zwiększające kwasowość z nadmierną produkcją kwasu solnego, wówczas wzrośnie ryzyko erozji tkanek żołądka..

Leki zobojętniające

Leki zobojętniające sok żołądkowy w większości przypadków są przepisywane w leczeniu zapalenia żołądka w połączeniu ze zwiększoną kwasowością soku żołądkowego. Przyjmując tabletki z tej grupy należy wziąć pod uwagę ważny niuans - jeśli zażywasz leki na pusty żołądek, okres ich działania zostanie skrócony. Leki zobojętniające sok żołądkowy eliminują objawy zgagi, odbijania, poprawiają ogólny stan przewodu pokarmowego. Dodatkowo takie leki zwiększają ochronne właściwości komórek i tkanek przewodu pokarmowego..

Przykłady leków zobojętniających:

  • Jeśli masz jakiekolwiek objawy choroby, natychmiast skonsultuj się z lekarzem. Możesz wyświetlić listę klinik gastroenterologicznych na naszej stronie internetowej http://gastrocure.net/kliniki.html
  • To będzie dla Ciebie interesujące! W artykule opisano objawy, które pozwalają podejrzewać obecność choroby wątroby we wczesnych stadiach http://gastrocure.net/bolezni/gepatit.html
  • Będziesz także zainteresowany, aby dowiedzieć się więcej o leczeniu różnych chorób przewodu pokarmowego http://gastrocure.net/bolezni.html

Leki przeciwwydzielnicze

Działanie leków przeciwwydzielniczych ma na celu blokowanie receptorów histaminowych. Leki z tej grupy zmniejszają produkcję kwasu solnego, chronią błony śluzowe przewodu pokarmowego przed czynnikami negatywnymi i tłumią agresywne środowisko alkaliczne. Poziom wydzielania spada, niezależnie od przyczyny, która spowodowała jego wzrost.

Dodatkowo leki przeciwwydzielnicze poprawiają procesy mikrokrążenia.

Przykłady środków przeciwwydzielniczych:

Antybiotyki

Leki przeciwbakteryjne są przepisywane na zakaźny lub bakteryjny charakter zapalenia. Chorobę mogą wywołać E. coli, gronkowce, Helicobacter pylori i inne bakterie chorobotwórcze.

Nie należy przyjmować antybiotyków bez porady lekarskiej. Nieprawidłowe przyjmowanie takich leków może pogorszyć sytuację, wywołać nowe ataki procesu zapalnego. Leki przeciwbakteryjne niszczą patogenne mikroorganizmy i ich produkty przemiany materii.

Przykłady antybiotyków:

  • Klarytromycyna;
  • Tetracyklina;
  • Amoksycylina;
  • Cephalexin.

Preparaty z bizmutu

W leczeniu stanów zapalnych w tkankach żołądka preparaty bizmutu mają działanie antyseptyczne. Skład takich leków obejmuje substancje, które łagodzą ból i zatrzymują procesy zapalne w narządzie..

Na błonach śluzowych produkty na bazie bizmutu mają działanie otaczające. Dzięki takiemu działaniu zwiększa się ochrona tkanek przewodu pokarmowego przed wpływem czynników negatywnych i drażniących..

Przykłady produktów na bazie bizmutu:

Blokery receptora dopaminy

Leki z kategorii blokerów receptora dopaminy są niezbędne, aby zapobiegać i eliminować objawy zatrucia w organizmie. Takie leki nie tylko eliminują napady nudności i wymiotów, ale także zmniejszają ryzyko odwodnienia. W przypadku zapalenia żołądka blokery receptora dopaminy są stosowane jako część złożonej terapii. Samo przyjmowanie takich tabletek nie powstrzyma rozwoju stanu zapalnego..

Przykłady blokerów receptora dopaminy:

  • Cerucal;
  • Raglan;
  • Eglonil.

Wybór leków według rodzaju kwasowości

Leki stosowane w leczeniu zapalenia błony śluzowej żołądka należy dobierać z uwzględnieniem wielu czynników. Jednym z głównych punktów jest kwasowość soku żołądkowego. Jeśli poziom produkcji kwasu solnego wzrośnie, leki powinny go zmniejszyć.

Przeciwnie, przy niskiej kwasowości stosuje się leki stymulujące funkcję wydzielniczą..

Leki zwiększające kwasowość soku żołądkowego:

  • środki do regulacji procesu uwalniania kwasu (Acedin-Pepsin);
  • środki enzymatyczne usprawniające proces rozkładu pokarmu (Panzinorm, Mezim, Festal);
  • leki stymulujące ruchliwość przewodu pokarmowego (Motilium).

Leki obniżające kwasowość soku żołądkowego:

  • środki do łagodzenia procesów zapalnych (Pariet, Omez);
  • leki łagodzące zespół bólowy (No-Shpa, Atropine);
  • środki spowalniające produkcję kwasu solnego (Rennie, Alumag);
  • leki usprawniające procesy regeneracji i ochrony błon śluzowych (Omez, Omeprazole).

4. Które tabletki są lepsze?

Tabletki na zapalenie żołądka różnią się nazwą producenta, ceną. Niektórzy pacjenci wolą drogie produkty, inni próbują znaleźć tanie. Cena i producent nie mają znaczenia. Główną zasadą terapii chorób jest odpowiednio opracowany schemat leczenia. Leki powinny się uzupełniać i wzajemnie wzmacniać właściwości farmakologiczne.

Niuanse:

  • przyjmowanie jakichkolwiek tabletek należy uzgodnić z gastroenterologiem;
  • jeśli zażyjesz tabletki nieprawidłowo, może rozwinąć się lecznicze zapalenie żołądka;
  • skuteczność farmakoterapii zmniejszy się, jeśli nie będą przestrzegane dodatkowe zalecenia (zbilansowana dieta, eliminacja sytuacji stresowych, odrzucenie złych nawyków).

5. Przeciwwskazania

Ogólne przeciwwskazania do przyjmowania większości tabletek na zapalenie żołądka to dzieciństwo, indywidualna nietolerancja niektórych składników ze składu leków, laktacja lub ciąża. Jeśli masz poważne problemy z wątrobą lub nerkami, skonsultuj się z lekarzem. Specjalista wybierze bezpieczne analogi leków lub dostosuje schemat dawkowania.

Zapalenie błony śluzowej żołądka podczas ciąży oznacza specjalne schematy leczenia. W niektórych przypadkach lekarze odkładają podanie leku do czasu narodzin dziecka..

6. Zapobieganie

Niewłaściwe leczenie zapalenia żołądka może spowodować, że choroba stanie się przewlekła. Aby wykluczyć taki czynnik, należy podjąć specjalne środki zapobiegawcze. Ciało musi otrzymać wystarczającą ilość witamin. Aby zapewnić takie zadanie, konieczne jest dostosowanie diety, przyjmowanie kompleksów witaminowych. Jeżeli po terapii objawy choroby nawracają, należy wykluczyć samoleczenie.

Dodatkowe środki zapobiegawcze:

  • wykluczenie przejadania się lub długotrwałego postu;
  • przestrzeganie zasad zbilansowanej diety;
  • odrzucenie złych nawyków;
  • utrzymanie zdrowego stylu życia;
  • regularne badanie przez gastroenterologa.

Wideo na ten temat: Jakie leki przyjmować na zapalenie żołądka.

Aspekty psychosomatyczne w gastroenterologii

Zaburzenia psychosomatyczne zaliczane są do czynników psychologicznych wpływających na stan somatyczny pacjentów. Uwzględniono cechy stosowania leków z grupy neuroleptyków, anksjolityków i leków przeciwdepresyjnych w patologii psychosomatycznej

Z zaburzeniami psychosomatycznymi związana jest kategoria czynników psychologicznych wpływających na stan somatyczny pacjentów. Uwzględniono specyfikę stosowania leków z grup neuroleptycznych, przeciwlękowych i przeciwdepresyjnych w psychosomatycznej patologii narządów przewodu pokarmowego..

Interakcja między „duszą” i „ciałem”, między czynnikami psychicznymi i somatycznymi w chorobie była znana i omawiana przez starożytnych lekarzy. Demokryt (V wpne) uważał, że dusza może często powodować nieszczęścia w ciele. Platon (IV wiek pne) był przekonany, że obłęd (mania) u wielu ludzi jest skutkiem choroby somatycznej. Wielu uważa pierwszego „psychosomatyka” M. Cycerona (I wpne), który jako pierwszy wyraził uzasadnione sądy o wpływie żalu, silnym niepokoju emocjonalnym na zdrowie człowieka i występowaniu chorób ciała spowodowanych cierpieniem psychicznym. Już 2400 lat temu Sokrates twierdził, że nie ma żadnej choroby cielesnej oddzielonej od psychicznej, a Platon, jego słynny uczeń, ubolewał: „Wielki błąd popełnia się, gdy choroby fizyczne i psychiczne leczą się różni lekarze. W końcu ciało jest nierozerwalnie związane z duszą. " Ale ten błąd ciągle się powtarza. Zamiast kompleksowo podejść do leczenia, badając całe ciało, duszę i ducha, pogłębiają specjalizację i coraz bardziej rozczłonkują człowieka. Wybitny rosyjski internista D. D. Pletnev (1927) napisał: „Nie ma chorób somatycznych bez odchyleń od nich psychicznych, tak jak nie ma chorób psychicznych izolowanych od objawów somatycznych”..

Zaburzenia psychosomatyczne to zaburzenia patologiczne uwarunkowane psychogennie, które wraz z nerwicami i psychopatiami stanowią znaczną część kontyngentu pacjentów zaliczanych do grupy chorób psychicznych z pogranicza. Według połączonych danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) od 38% do 42% wszystkich pacjentów zgłaszających się do gabinetów lekarzy somatycznych należy do grupy psychosomatyki [1]. Według VD Topolyansky i MV Strukovskaya (1982) 22% osób z dolegliwościami psychosomatycznymi zajmuje do 50% czasu pracy lekarza w ogólnej sieci medycznej [2]. Pacjenci ci od lat są obserwowani przez internistów, specjalistów różnych dziedzin chorób wewnętrznych. Z reguły leczenie jest w tym przypadku nieskuteczne, co powoduje znaczne szkody moralne nie tylko dla poszczególnych lekarzy i placówek medycznych, ale także dla całego systemu ochrony zdrowia, dyskredytując całą naukę i praktykę medyczną w oczach pacjenta i jego rodziny [2]. To sprawia, że ​​lekarze, gastroenterolodzy, kardiolodzy muszą mieć podstawowe informacje i rozumieć pojęcie „psychosomatozy” (współczesne określenie zaburzeń psychosomatycznych).

W międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10 zaburzenia psychosomatyczne są klasyfikowane jako czynniki psychologiczne wpływające na stan somatyczny. Oczywiście czynnik psychologiczny, wraz z biologicznym lub społecznym, odgrywa istotną rolę w powstawaniu i przebiegu każdej patologii, ale w zaburzeniach psychosomatycznych wpływ ten wyraźnie wyraża się zarówno w etiologii, jak iw patogenezie choroby. Bliski związek emocji z przewodem pokarmowym (GIT) jest znany od dawna, który w wielu badaniach nazywany jest w przenośni „brzmiącym organem emocji”, gdyż pierwsze emocje ludzi i zwierząt kojarzyły się z przyjemnością jedzenia. Klasyczna psychosomatoza gastroenterologiczna obejmuje choroby w obrazie klinicznym, w których występują organiczne zmiany jednego lub drugiego układu (wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego itp.).

Lekarze nie kwestionują roli stresu emocjonalnego w powstawaniu wrzodów dwunastnicy, ale nie jest to jedyna czy decydująca przyczyna choroby. Konstytucyjne, czyli genetyczne, uwarunkowania tej choroby dostrzega większość naukowców badających ten problem. Rozwój choroby wrzodowej następuje na tle wzrostu napięcia przywspółczulnego układu nerwowego pod wpływem powtarzających się stresujących wpływów. Układy funkcjonalne, które powstają pod wpływem stresu emocjonalnego, nie różnią się zasadniczo od tych, które powstają w przebiegu choroby wieńcowej, jedynie narząd efektorowy jest w tym przypadku „wybierany” przez przewód pokarmowy. W przyszłości choroba może rozwinąć się na dwa sposoby. Jedna z nich prowadzi pod odpowiednią przesłanką do choroby wrzodowej, druga z nich tworzy całą grupę tzw. Zaburzeń depresyjno-hipochondrycznych, których podstawą są zaburzenia czynnościowe różnych odcinków przewodu pokarmowego, a przebiegają one jako „maski” poszczególnych schorzeń. Na przykład zaburzenie apetytu, które jest charakterystyczne dla wielu chorób, ma cechy czysto neurogenne. Należą do nich anoreksja psychogenna i bulimia. Na początku rozwoju nie mają w swoim rdzeniu anatomicznego podłoża. Dopiero później rozwijają się wtórne wady morfologiczne.

Nudności i wymioty psychogenne są powszechne. U osób niestabilnych emocjonalnie te reakcje fizjologiczne rozwijają się dość łatwo. Ten szczególny sposób wyrażania stanu emocjonalnego w przyszłości można określić jako patologiczny odruch. W takim przypadku przyczyną nudności i wymiotów może być nie tylko uczucie bólu, strachu, smutku czy melancholii, ale także pozytywna emocja, o ile przejawia się wystarczająco intensywnie. Jednak psychologowie identyfikują nudności przede wszystkim jako odzwierciedlenie skrajnego stopnia odrzucenia czegoś. Nudności psychogenne w klinice lękowej to przede wszystkim strach. Sposób przedstawiania dolegliwości pacjenta wskazuje na afektywne pochodzenie objawu. Pacjentów dręczy mdłości w jamie brzusznej, którego nie potrafią wyrazić słowami (dusza jest pociągnięta, skręcona, usztywniona). Wymioty emocjonalne występują głównie rano w trakcie lub bezpośrednio po posiłku, czasem bezpośrednio po pierwszych łykach i nie są zależne od ilości i jakości spożywanego pokarmu. Objaw ten nie poddaje się terapii dietetycznej i nie jest prowokowany szorstkim jedzeniem, nie przynosi ulgi pacjentowi, jak to zwykle bywa w przypadku wad organicznych, na przykład zwężenia ujścia żołądka. U źródeł psychogennych wymiotów leży dość wyraźna reakcja depresyjna [3].

Do kategorii zaburzeń czynnościowych układu pokarmowego zalicza się także funkcjonalne zaparcia i biegunkę. Powstają, zgodnie z obserwacjami gastroenterologów, szczególnie często w stanach nerwicowych z tendencją do hipochondrii i histerii..

Wiodącym objawem czynnościowych zaburzeń brzucha w stanach lękowo-depresyjnych jest ból - połączenie bolesnych doznań o bardzo różnej lokalizacji i charakterze. Częstość występowania tych bólów jest bardzo szeroka. Może być zlokalizowany w języku, wzdłuż przełyku, a także w całym brzuchu. Podobnie jak większość zaburzeń psychosomatycznych, psychogenne algi brzuszne są bardzo zmienne i stałe tylko w swojej niestałości. Wrażenia te są z natury bardzo nietrwałe (skomlenie, szarpanie, szczypanie, ściskanie, skręcanie, naciskanie, pieczenie, pękanie, pulsowanie, migotanie, wiercenie, skaleczenia), intensywność (od niejasnego odczucia do bólu „sztyletu”) i lokalizacja. Takie dziwne, a czasem nie podobne doznania „bardziej psują nastrój niż udrękę”, bardziej przeszkadzają niż powodują fizyczne cierpienie, bardziej dręczą duszę niż ciało. Pacjenci stosują różne ograniczenia dietetyczne, które jednak nie przynoszą ulgi..

Opisane powyżej objawy i zespoły psychosomatycznej patologii układu pokarmowego stanowią czynnościowe zaburzenia żołądkowo-jelitowe, określone przez III Kryteria Rzymskie (2006):

  • choroby przełyku - zespół bólowy, funkcjonalny ból w klatce piersiowej, dysfagia czynnościowa, nieswoiste zaburzenia czynnościowe przełyku;
  • choroby żołądka i dwunastnicy - dyspepsja czynnościowa, aerofagia, funkcjonalne wymioty;
  • choroby jelit - zespół jelita drażliwego (IBS), funkcjonalne wzdęcia, funkcjonalne zaparcia, funkcjonalna biegunka, nieokreślone czynnościowe zaburzenie jelit (konieczne jest rozróżnienie między IBS a zaparciem, a także funkcjonalnym zaparciem, które są różnymi pojęciami);
  • czynnościowy ból brzucha - zespół czynnościowego bólu brzucha, nieokreślony czynnościowy ból brzucha;
  • zaburzenia żółciowe - dysfunkcja pęcherzyka żółciowego, dysfunkcja zwieracza Oddiego;
  • zaburzenia odbytu - czynnościowe nietrzymanie stolca, czynnościowy ból odbytu, zespół dźwigacza odbytu, bóle odbytu, dyssynergia mięśni dna miednicy [4].

Jak podaje Yu. A. Aleksandrovsky [5], w chorobach układu pokarmowego wtórne objawy psychopatologiczne nie występują tylko u 10,3% pacjentów. O obrazie klinicznym decydują osobliwości objawów gastroenterologicznych, ze skłonnością do całorocznego, ospałego przebiegu, z tendencją do angażowania całego układu pokarmowego w proces patologiczny. U tych pacjentów można wyróżnić następujące zespoły:

  • ból żołądka bez związku z przyjmowaniem pokarmu, obowiązkowy związek z czynnikami emocjonalnymi i zmęczeniem, wyróżnia się obrazowością i wyraźną obiektywnością;
  • psychogenne nudności i wymioty;
  • skurcz przełyku;
  • guzek w gardle (globus hystericus);
  • aerofagia - uporczywe, napadowe, często głośne odbijanie powietrzem;
  • psychogenny cuchnący oddech - fałszywe odczucie nieświeżego oddechu przez pacjenta;
  • dysgeusia - neurogenne zaburzenie smaku, objawiające się uczuciem goryczy w ustach, które nie jest uzależnione od pożywienia i nie ma charakteru organicznego;
  • glossodynia - naruszenie wrażliwości języka, objawiające się pieczeniem, uciskiem lub mrowieniem w języku i okolicach;
  • biegunka psychogenna - bezwzględna potrzeba wypróżnienia może wystąpić w najbardziej nieodpowiedniej sytuacji wraz z rozwojem stanu lęku w oczekiwaniu na nawrót tych zjawisk („choroba niedźwiedzia”, „biegunka alarmowa”);
  • zaparcia ze składnikiem neurogennym - zwiększona troska o czynność wypróżniania i pojawienie się lęku w przypadku opóźnienia, skupienie uwagi na częstotliwości, ilości i jakości wypróżnień.

Niezwykła różnorodność i mnogość zaburzeń czynnościowych układu pokarmowego sprawia, że ​​niezwykle trudne jest terminowe i prawidłowe rozpoznanie choroby. Niektórzy pacjenci „leczeni” są latami przez gastroenterologów, bez znaczącej ulgi. Tylko wtedy, gdy uwzględni się zaburzenia psychoemocjonalne, jest nadzieja na pomyślny wynik. Pełna normalizacja samopoczucia i samopoczucia pacjenta w procesie ściśle indywidualnego podejścia do psychofarmakoterapii i psychoterapii pozwala na ostateczne rozwiązanie problemu leczenia.

Rozpoznanie zaburzeń psychoemocjonalnych w ramach choroby somatycznej w dużej mierze opiera się na prawidłowym zebraniu i analizie skarg pacjentów, danych z historii choroby oraz historii życia. Wywiad kliniczny z potencjalnie niespokojnym lub przygnębionym pacjentem to złożony proces, który wymaga od lekarza pewnej cierpliwości i umiejętności. Wynika to z faktu, że wielu pacjentów zaprzecza, nie zdaje sobie sprawy lub nie chce rozmawiać o swoich problemach psychologicznych i przeżyciach emocjonalnych, dlatego też na bezpośrednie pytania dotyczące obniżenia nastroju, melancholii czy lęku zwykle odpowiada się przecząco. Ponadto pacjentom często trudno jest werbalnie opisać swój stan umysłu i posługiwać się bardziej znaną terminologią somatyczną, czyli opisują doznania bolesne lub senestopatyczne o różnych modalnościach oraz podkreślają ich niezwykłość i związek ze stanem emocjonalnym (najczęściej lękowe lub ponure przeżycia). Dlatego pierwszym pytaniem po wysłuchaniu skarg pacjenta powinno być pytanie o wpływ tych objawów na jego życie codzienne (czy przeszkadzają w jego aktywności zawodowej, nauce, życiu rodzinnym, wypoczynkowym). Tutaj możesz wyjaśnić, czy pacjent lubi rozrywkę. Kolejnym zadaniem lekarza jest wyjaśnienie cech osobowości pacjenta w celu wykluczenia zaburzeń histerycznych lub zachowań związanych z postawami (symulacja). Następnie możesz zapytać, czy występują zaburzenia snu, apetytu (czy następuje spadek masy ciała), genitaliów, wahań nastroju w ciągu dnia. I wreszcie trzeba sprecyzować, czy zakres zainteresowań pacjenta się zawęził, jak pesymistycznie ocenia swoją sytuację (także przyszłość i przeszłość), czy rozwój objawów nie był poprzedzony jakimikolwiek nieprzyjemnymi (stresującymi) zdarzeniami itp. Skargi w połączeniu z odpowiedziami te pytania w większości przypadków pozwalają lekarzowi określić obecność lub brak depresji u pacjenta [6].

Standaryzowane kwestionariusze lub testy mogą pomóc w rozpoznaniu stanu psychicznego. Interniści najczęściej stosują w swojej praktyce: Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) [7], kwestionariusze osobowości i lęku reaktywnego Spielbergera-Hanina [8], Hamiltona Depression Rating Scale (HDRS) oraz do oceny niepokój (HARS) [9], MMPI [10], Giessen Somatic Complaints Questionnaire [11] i wiele innych.

Zasady terapii zaburzeń psychosomatycznych w gastroenterologii sformułowali Syed I. M. i wsp. w 2006 r. [12]:

  • wyrazić współczucie i zaufanie do pacjenta;
  • zapewnić diagnozę choroby;
  • upewnij się, że diagnoza jest prawidłowa;
  • zwracaj uwagę na konkretne problemy pacjenta, na przykład, takie jak karcynofobia, strach, lęk;
  • prowadzić szkolenia i wyjaśnienia pacjentowi zgodnie z systemem przekonań;
  • zidentyfikować problemy psychologiczne, które wpływają na zdrowie psychiczne;
  • zidentyfikować i omówić nierealistyczne oczekiwania wobec leczenia i protesty przeciwko leczeniu;
  • ustalić cele leczenia i omówić plan leczenia;
  • bezpośrednie leczenie w celu złagodzenia nasilenia objawów i zmniejszenia stopnia niepełnosprawności;
  • zindywidualizować terapię lekową;
  • utrzymywać regularne konsultacje kontrolne;
  • pomóc pacjentowi wziąć odpowiedzialność za leczenie;
  • przezwyciężyć fałszywe przekonania i lęki przed zażywaniem leków psychotropowych;
  • monitorować skutki uboczne i zarządzać nimi.

Pozostaje główne pytanie: jakie leki z serii psychotropowej należy przepisać temu lub innemu pacjentowi? W idealnym przypadku możesz przenieść tę odpowiedzialność na terapeutę lub psychiatrę. Każdy gastroenterolog może bardzo długo rozmawiać o swoich pacjentach, których wielokrotnie próbował kierować do konsultacji z innymi psychiatrami, ale z różnych powodów nie stosowali się do tych zaleceń. Nawet w USA, gdzie prawa pacjenta są rzetelnie chronione prawem, 80–90% osób kierowanych przez lekarza do psychiatry nie dociera do niego [13]. W Rosji nie ma takich danych.

Główne grupy leków psychotropowych stosowanych w gastroenterologii:

  • leki przeciwpsychotyczne;
  • anksjolityki (leki ataraktyczne, uspokajające);
  • leki przeciwdepresyjne.

W ostatnich latach obserwuje się wyraźną tendencję do zawężania wskazań do stosowania leków przeciwpsychotycznych w ogólnej praktyce somatycznej. W praktyce najczęściej stosowane są benzamidy (sulpiryd, tiapryd) oraz alifatyczne pochodne fenotiazyny: lewomepromazyna, alimemazyna. Pewne nadzieje wiąże się z wprowadzeniem do praktyki klinicznej niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych - olanzapiny, risperidonu. Przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych wymienione leki z reguły mają raczej słaby wpływ na funkcje ośrodka oddechowego, nie mają znaczącego działania arytmogennego. Leki przeciwpsychotyczne, preferowane do stosowania w ogólnej sieci somatycznej, nie mają działania hepatotoksycznego, mogą tylko nieznacznie zwiększać masę ciała (przy długotrwałej terapii), a bloker D2-receptory dopaminy - tiapryd, który ma działanie anoreksogenne, może nawet przyczynić się do pewnego jej zmniejszenia [14].

Dużym zainteresowaniem w leczeniu zaburzeń motoryczno-ewakuacyjnych przewodu pokarmowego i zaburzeń psychosomatycznych są leki selektywnie hamujące receptory D2 (dopamina). Jednym z nich jest założyciel grupy benzamidowej - sulpirydu, syntetyzowanej jeszcze w 1966 r., Która selektywnie blokuje postsynaptyczne D2-receptory, w wyniku których neuronalna transmisja D.2 (aktywność antydopaminergiczna) [15], bez wpływu na D.1-, re4-receptory dopaminy (układ limbiczny), receptory alfa-adrenergiczne, receptory M-cholinergiczne, H1-receptory histaminy i serotoniny 5-HT, w przeciwieństwie do tradycyjnych leków przeciwpsychotycznych. Przeciwpsychotyczne działanie sulpirydu w dawkach terapeutycznych łączy się z niewielkim prawdopodobieństwem wystąpienia objawów pozapiramidowych [16], które obserwuje się tylko przy bardzo dużych dawkach sulpirydu - 2-krotnie większych od przeciętnych terapeutycznych. Wystarczy zaznaczyć, że jeśli klinicznie skuteczna dawka dobowa leku waha się od 100 do 1800 mg, to rozważane powikłanie terapii neuroleptycznej wiąże się z dawką przekraczającą 2000 mg / dobę, w małych dawkach (100-300 mg / dobę) sulpiryd wykazuje działanie prodopaminergiczne [17].... Aktywność prodopaminergiczna sulpirydu przyczynia się do jego działania aktywującego (przeciwastenicznego), przeciwdepresyjnego (tymoleptycznego) i może przyczyniać się do poprawy funkcji poznawczych. Jednocześnie sulpiryd charakteryzuje się korzystnym działaniem somatotropowym, które jest związane zarówno z centralnym (supresja receptorów dopaminergicznych w centrum wyzwalającym wymioty w mózgu), jak i obwodowym (normalizacja ruchliwości żołądka, jelita cienkiego i grubego, woreczka żółciowego) działania neuroleptyku. W szczególności wykazano, że lek ma właściwości przeciwwymiotne (przeciwwymiotne) i antyseptyczne [18, 19]. Efekty somatotropowe sulpirydu są wykorzystywane w kardiologii, pulmonologii, neurologii, a szczególnie szeroko w gastroenterologii. Zatem w trakcie otwartego badania porównawczego z udziałem 60 pacjentów z IBS wykazano wyższość sulpirydu w porównaniu z terapią tradycyjną (podstawową) [20]. W szczególności stwierdzono, że odsetek pacjentów z całkowitą / istotną redukcją zespołu wśród pacjentów przyjmujących dany lek przeciwpsychotyczny sięga 85%. Ten sam wskaźnik u pacjentów na terapii podstawowej wynosi tylko 10%. Ponadto sulpiryd skutecznie wpływa zarówno na objawy IBS (bóle brzucha, zmiany w stolcu), jak i towarzyszące im objawy somatycznego lęku i depresji. Sulpiryd jest szeroko badany w badaniach wykazujących łączne pozytywne efekty w IBS z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi i innymi zaburzeniami dystymicznymi [21, 22]. W instrukcji leku w dziale "Wskazania" wskazane są następujące choroby związane z naszym tematem: choroby psychosomatyczne, w tym wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy, stresowe wrzody przewodu pokarmowego, wrzody polekowe, wrzody objawowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół jelita drażliwego [23].

Tiaprid, który jest selektywnym antagonistą receptorów dopaminy D2, ma podobną budowę i działanie farmakologiczne do sulpirydu. W małych i średnich dawkach działa pobudzająco (redukując działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy), w dużych - przeciwlękowych. Średnie dawki w tym przypadku wynoszą 200-400 mg / dzień. Ponadto lek jest stosowany w łagodzeniu objawów odstawienia u pacjentów z alkoholizmem, narkomanią i nadużywaniem substancji..

Anxiolytics (od łacińskiego niepokoju - niepokój, strach + greckie lytikos - zdolny do rozpuszczenia, osłabienia) lub uspokajające (z łac. Tranquillo - uspokojenie) lub ataractics (z greckiej ataraksji - równowaga) - leki psychotropowe, które zmniejszają nasilenie lub tłumienie lęku, strachu, niepokoju, stresu emocjonalnego. Pojawienie się pierwszych środków uspokajających datuje się na lata 50. XX wieku. Wcześniej do korygowania stanów lękowych stosowano alkohol, opium, bromki (od początku XIX wieku), barbiturany (od początku XX wieku) i inne leki. W aspekcie neurochemicznym różne anksjolityki różnią się charakterystyką ich działania. Wpływ na układy noradrenergiczne, dopaminergiczne, serotoninergiczne wyraża się w nich w stosunkowo słabym stopniu (z wyjątkiem buspironu). W działaniu benzodiazepin pośredniczy ich działanie na układ GABA-ergiczny mózgu. Obecnie pochodne benzodiazepiny nadal zajmują czołową pozycję pod względem zakresu stosowania wśród leków z grupy anksjolityków. Od późnych lat sześćdziesiątych do wczesnych siedemdziesiątych XX w. Do współczesności upowszechniły się benzodiazepinowe środki uspokajające, co wiąże się z szerokim zakresem działania psychotropowego, w tym działaniem przeciwlękowym, nasennym i stabilizującym wegetatywnie [24]. Wskazania do stosowania w anksjolitykach są zróżnicowane:

  • neurotyczne, graniczne stany z objawami napięcia, niepokoju, niepokoju, strachu;
  • stany psychotyczne (lękowo-depresyjne, afektywno-urojeniowe itp.) w połączeniu z lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami;
  • zaburzenia snu;
  • zaburzenia odstawienne w przewlekłym alkoholizmie i nadużywaniu innych substancji, leczenie psychozy alkoholowej metali;
  • premedykacja przed znieczuleniem, jako składnik znieczulenia skojarzonego;
  • choroby psychosomatyczne (wrzód trawienny i 12 wrzodów dwunastnicy itp.);
  • zaburzenia sercowo-naczyniowe o orientacji współczulno-nadnerczowej (prawie wszystkie leki uspokajające mają łagodne działanie sympatykolityczne i umiarkowane hipotensyjne).

Jedną z praktycznie istotnych właściwości środków uspokajających jest ich zdolność do podwyższania progu wrażliwości na ból, co objawia się szczególnie w lekach takich jak Diazepam, Fenazepam, Mebikar i sprawia, że ​​wskazane jest ich stosowanie w kompleksowym leczeniu różnych zespołów bólowych. Hydroksyzyna ma właściwości przeciwwymiotne, przeciwhistaminowe, przeciwświądowe [25]. Stosowanie pochodnych benzodiazepiny jest utrudnione ze względu na szereg powikłań, z których najpoważniejsze (możliwość nadużywania i rozwój uzależnienia od narkotyków) wiążą się z ich dużym potencjałem uzależniającym według R. Shmidta [26]. Wśród czynników determinujących powstawanie zaburzeń podczas przyjmowania środków uspokajających tradycyjnie wymieniane są: czas trwania terapii, dzienne dawkowanie, tempo zmniejszania dawki przed całkowitym odstawieniem oraz czas półtrwania przyjmowanego leku [27–30]. Z uwagi na nasilenie tych powikłań materiały WHO, zagraniczne i krajowe wytyczne dotyczące farmakoterapii zaburzeń psychicznych wskazują, że przed przepisaniem leku uspokajającego należy w pierwszej kolejności rozważyć możliwość alternatywnej terapii. W celu zminimalizowania objawów zespołu abstynencyjnego zaleca się stosowanie pochodnych benzodiazepiny o długim okresie półtrwania, a leki o krótkim okresie półtrwania tylko do krótkotrwałej terapii nasennej. Stosowanie anksjolityków benzodiazepinowych jest dozwolone na okres nie dłuższy niż 1 miesiąc i tylko w celu złagodzenia najostrzejszych objawów do czasu odzyskania kontroli nad swoim stanem i sytuacją zewnętrzną [31, 32].

Najczęściej badaną grupą leków psychotropowych jest grupa leków przeciwdepresyjnych. Dziś na świecie istnieje ponad 80 oryginalnych nazw tej grupy. Stosowanie tych leków opiera się na częstych połączeniach lęku i depresji lub nerwicy u pacjentów z czynnościowymi chorobami gastroenterologicznymi u pacjentów zgłaszających się po pomoc lekarską. Skuteczność tych leków wykazano w randomizowanych badaniach klinicznych lub metaanalizach od ponad 30 lat w leczeniu bólu przewlekłego, niezależnie od jego pochodzenia czy lokalizacji. Wiele europejskich i amerykańskich standardów i wytycznych dotyczących leczenia chorób gastroenterologicznych obejmuje leki przeciwdepresyjne z różnych grup [33–37]..

Leki przeciwdepresyjne czy tymoanaleptyki mają różnorodne właściwości farmakodynamiczne, z których głównym jest zdolność do podwyższania patologicznie obniżonego nastroju [38]. Spektrum działania farmakologicznego tych leków jest bardzo szerokie [39], a poza głównymi właściwościami mają one działanie przeciwlękowe, uspokajające, przeciwfobowe, pobudzające, wegetatywne stabilizujące i somatotropowe..

W poradni chorób wewnętrznych nie jest wymagane silne działanie tymoanaleptyczne, dlatego dawki stosowanych leków przeciwdepresyjnych są mniejsze niż w praktyce psychiatrycznej. W szeregu zaburzeń, na przykład dysfunkcji autonomicznej występującej pod postacią somatyczną, stosuje się stabilizujące wegetatywne działanie tej grupy leków. W zespole lęku uogólnionego - działanie przeciwlękowe [40]. Somatotropowe (przeciwwrzodowe) działanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TCA) jest przydatne w leczeniu choroby wrzodowej. Ta możliwość wiąże się z obecnością w nich działania antycholinergicznego. Mechanizmy działania leków przeciwdepresyjnych są zróżnicowane i nie do końca poznane. W większości efektów farmakologicznych pośredniczy ich działanie na neurotransmisję synaptyczną. Oto klasyfikacja farmakodynamiczna leków przeciwdepresyjnych, która opiera się na innym mechanizmie działania na synapsę (tab.1).

Przy wyborze leku przeciwdepresyjnego decydujące znaczenie ma syndromologiczna struktura depresji. W ponurej i apatycznej wersji depresji wskazane jest przepisywanie leków z przewagą działania stymulującego, z lękową wersją depresji - leków z przewagą działania uspokajającego. Lekarze internistyczni powinni być ostrożni w przepisywaniu stymulujących leków przeciwdepresyjnych, ponieważ w zaburzeniach depresyjnych z tendencjami samobójczymi podanie pobudzającego leku przeciwdepresyjnego może skłonić pacjenta do realizacji jego „sekretnych pragnień”. Stół 2 podaje klasyfikację leków przeciwdepresyjnych według ich działania aktywującego lub uspokajającego.

Z dzisiejszego punktu widzenia powyższa klasyfikacja kliniczna nie jest pozbawiona wad, ponieważ nie rozróżnia działania uspokajającego i przeciwlękowego leków przeciwdepresyjnych. Tymczasem wiele leków przeciwdepresyjnych nowej generacji - selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), selektywnych stymulatorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRS) jest praktycznie pozbawionych właściwości uspokajających, ale wykazuje wyraźne działanie przeciwlękowe [41]. SSRI, SBOSN i SSOZS nie mają hepatotoksyczności. SSRI takie jak fluoksetyna i paroksetyna, a także SSOZS i SBOZN nie działają toksycznie na nerki, nie powodują trudności w oddawaniu moczu. Najczęstsze wzmianki o somatotropowym działaniu SSRI i SSOZS są związane z ich działaniem na przewód pokarmowy. Jednak te działania niepożądane zwykle nie są zbyt wyraźne. Wskazuje się, że SSRI (fluoksetyna, sertralina) mogą zwiększać perystaltykę, a nawet powodować biegunkę. Nudności są dość częstym efektem ubocznym SSRI (fluoksetyna, paroksetyna, sertralina) i SSRI. Bezpieczeństwo i tolerancję rozważanych leków przeciwdepresyjnych zapewnia również stosunkowo korzystne spektrum ich interakcji z lekami somatotropowymi [42]..

Różne grupy leków przeciwdepresyjnych mają własne spektrum skutków ubocznych. Antycholinergiczne skutki uboczne TLPD obejmują suchość w ustach, zaparcia, zaburzenia akomodacji, zatrzymanie moczu, zahamowanie motoryki jelit, opóźniony wytrysk i objawy majaczenia (najczęściej u osób starszych (majaczenie podobne do atropiny)). Skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych dodatnich pod względem serotoniny: ze względu na gromadzenie się serotoniny w ścianie jelita (nudności, luźne stolce, kolka, wzdęcia, anoreksja), zaburzenia narządów płciowych (opóźniony wytrysk, brak orgazmu), objawy pozapiramidowe (drżenie), działanie przeciwcholinergiczne (suchość w ustach, zaparcia) ), zwiększona potliwość.

Pod kierownictwem akademika Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych A.B. Muulevicha, klasyfikacja leków przeciwdepresyjnych według ich preferencji do stosowania w klinice chorób wewnętrznych, w której izolowane są leki psychotropowe pierwszej i drugiej linii (tabela 3). Do leków pierwszego rzutu należą te, które najlepiej spełniają wymagania ogólnej praktyki lekarskiej [43]. Charakteryzują się minimalnym nasileniem niepożądanych efektów neurotropowych i somatotropowych, które mogą zaburzać funkcje narządów wewnętrznych lub prowadzić do pogłębienia patologii somatycznej, ograniczonymi objawami toksyczności behawioralnej, niskim prawdopodobieństwem niepożądanych interakcji z lekami somatotropowymi, bezpieczeństwem w przypadku przedawkowania, łatwością stosowania. Do leków drugiej linii należą leki psychotropowe wskazane do stosowania w specjalistycznych psychiatrycznych zakładach medycznych. Leki z tej serii powinny dawać wyraźny efekt psychotropowy, któremu może towarzyszyć ryzyko działań niepożądanych (zarówno neurotropowych, jak i somatotropowych) oraz niekorzystnych konsekwencji interakcji z lekami somatotropowymi. Należy zaznaczyć, że zalety leków pierwszej linii nie wykluczają możliwości stosowania leków drugiej linii w poradni somatycznej. Jednak stosowanie tych leków wymaga specjalnego przeszkolenia i doświadczenia, biorąc pod uwagę duże prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych i powikłań leczenia..

Gastroenterolodzy i interniści innych specjalności są często zmuszani w swojej praktyce do przepisywania leków psychotropowych. Światowy rynek leków psychotropowych w 1991 roku wynosił 4,4 miliarda dolarów, a do 1996 roku oczekiwano, że liczba ta osiągnie 7,6 miliarda dolarów. Sam rynek sprzedaży w Stanach Zjednoczonych szacowano na 3,3 miliarda dolarów w 1991 roku i oczekiwano, że osiągnie 6,4 miliarda dolarów do 1997 roku. Recepty na leki psychotropowe stanowią prawie 20% wszystkich recept wypisywanych w Stanach Zjednoczonych [44]. Niestety, w Rosji istnieje mit, że lekarze internaliści „nie mają prawa” przepisywać leków psychotropowych, o których mowa w naszym artykule. Powstaje błędne koło - pacjent potrzebuje psychofarmakoterapii, a lekarz „boi się” przepisać niezbędne lekarstwa. W tym artykule zachęcamy lekarzy, aby pomyśleli o tym, że często bez pomocy leków psychotropowych nie jesteśmy w stanie zapewnić pacjentowi wystarczającej pomocy i polepszyć jego jakości życia oraz nie zapomnieć słów jednego z twórców współczesnej psychosomatyki Zygmunta Freuda: „Jeśli wyrzucimy problem za drzwi, to ona jako objaw wypełza przez okno. " Przepisując lek psychotropowy lekarz internista powinien kierować się kilkoma zasadami [45]:

  1. Lekarze niepsychiatryczni powinni znać jeden lek z każdej z czterech klas, aby zrozumieć wskazania do stosowania, skuteczność i skutki uboczne..
  2. Należy unikać nadmiernego używania narkotyków lub jednoczesnego podawania kilku leków.
  3. Anamnestyczne dane dotyczące skuteczności leku pozwalają zwykle liczyć na jego skuteczność po ponownym zażyciu.
  4. Dwa główne błędy w przepisywaniu leków psychotropowych to niedostateczne dawkowanie i niecierpliwość; efekt optymalnej dawki leku występuje w ciągu tygodni lub miesięcy.
  5. Farmakokinetyka leków psychotropowych u pacjentów w podeszłym wieku charakteryzuje się wydłużonym biologicznym okresem półtrwania w organizmie.
  6. Brak efektu terapeutycznego wynikającego z zastosowania leku z określonej klasy nie oznacza, że ​​powołanie innego leku z tej klasy również będzie nieskuteczne..
  7. Lekarz nigdy nie powinien nagle odstawiać leku; dawkę należy zmniejszyć w ciągu 2-4 tygodni.
  8. Lekarze, którzy rzadko przepisują leki psychotropowe, powinni przeglądać listę skutków ubocznych za każdym razem, gdy przepisują lek; Pacjenci i ich rodziny powinni zostać poinformowani o możliwych skutkach ubocznych leku.

Literatura

  1. Malkina-Pykh I. G. Psychosomatyka: Podręcznik praktycznego psychologa. Moskwa: Wydawnictwo Eksmo, 2005,992 s.
  2. Topolyansky V.D., Strukovskaya M.V. Zaburzenia psychosomatyczne. M.: Medicine, 1986, 384 s.
  3. Nemov R.S. Psychologia. Książka. 1. Ogólne podstawy psychologii. M.: Humanit. wyd. centrum VLADOS, 1997.87 s.
  4. Longstreth G. F., Thompson W. G,. Chey W. D., Houghton L. A., Mearin F., Spiller R. C. Funkcjonalne zaburzenia jelit. W: Drossman D. A., Corazziari E., Delvaux M. et al., Editors. Rzym III: Funkcjonalne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. 3. wydanie. McLean, Va, USA: Degnon Associates. 2006. R. 487–555.
  5. Encyklopedia psychiatrii: przewodnik dla praktyków. Pod redakcją Yu. A. Aleksandrovsky'ego i G. L. Vyshkovsky'ego. M., 2003,545 s.
  6. Zotov P. B., Umansky M. S. Depresja w ogólnej praktyce lekarskiej (obraz kliniczny, diagnostyka, farmakoterapia). Metoda. podręcznik dla lekarzy. Tiumeń. 2006.27 s.
  7. Zigmond A. S., Snaith R. P. The Hospital Anxiety and Depression scale // Acta Psychiatr. Scand. 1983. Vol. 67. P. 361-370.
  8. Khanin Yu. L. Krótki przewodnik po zastosowaniu skali lęku reaktywnego i osobistego Ch.D. Spielbergera. L.: LenNII fiz. culture, 1976,65 s.
  9. Hamilton M. Skala oceny depresji // Journal of Neurology, Neurosurgery and Psychiatry. 1960, 23. Str. 56–62.
  10. Sobchik L. N. SMIL. Standaryzowana wieloczynnikowa metoda badania osobowości. SPb: Rech, 2003.172 str..
  11. Tregubov I.B., Babin S.M. Gissensky kwestionariusz skarg somatycznych. SPb, 1992,23 s.
  12. Syed I. M., Thiwan M. D., Douglas A., Drossman M. D. Leczenie czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego lekami psychotropowymi: przegląd dowodów z praktycznym podejściem // Gastroenterologia i hepatologia. 2006. Vol. 2, wydanie 9. str. 678–688.
  13. Kozyrev VN Organizacja opieki psychiatrycznej nad pacjentami z zaburzeniami psychicznymi w placówkach sieci medycyny ogólnej (zasady i modele medycyny integracyjnej). M., 2000.
  14. Moroz S.M. Zastosowanie małych neuroleptyków w klinice chorób wewnętrznych // Gastroenterologia Suchasna. 2007, nr 5 (37), s. 71-73.
  15. O'Connor S. E., Brown R. A. Farmakologia sulpirydu - antagonisty receptora dopaminy // Gen Pharmacol. 1982, 13, s. 185-193.
  16. Llorca P. M., Chereau I., Bayle F. J., Lancon C. Tardive dyskinesias and antpsychotics: a review // Eur Psychiatry. 2002, maj; 17 ust. 3. R. 129-138.
  17. Kline D. D., Takacs K. N., Ficker E., Kunze D. L. Dopamina moduluje przekaźnictwo synaptyczne w jądrze pojedynczego przewodu // Eur Neuropsychopharmacol. 2000. Dec; 10 ust. 6. R. 437–442.
  18. Yoshida K., Yamashita H. Strategia leczenia kobiet z połogowymi zaburzeniami psychiatrycznymi - psychofarmakoterapia i jej wpływ na płód i niemowlęta karmione piersią // Seishin Shinkeigaku Zasshi. 2003,105 (9). R. 1136-1144.
  19. Komarov F. I., Rapoport S. I., Ivanov S. V. Sulpiride leczenie zespołu jelita drażliwego // Klin Med. 2000,78 (7). R. 22-26.
  20. Smulevich A.B., Ivanov S.V. Terapia zaburzeń psychosomatycznych. Efekty kliniczne Eglonil (sulpirydu) // Psychiatria i psychofarmakoterapia. 2000. Nr 3.
  21. Sato M., Murakami M. Leczenie zespołu jelita drażliwego - leki psychotropowe, leki przeciwdepresyjne i tak dalej // Nihon Rinsho. 2006. Aug; 64 (8). R. 1495-1500.
  22. Lanfranchi G. A., Bazzocchi G., Marzio L., Campieri M., Brignola C. Hamowanie poposiłkowej ruchliwości okrężnicy przez sulpiryd u pacjentów z drażliwą okrężnicą // Eur J Clin Pharmacol. 1983, 24 (6). R. 769-772.
  23. Rejestr leków Rosji®. RLS®, 2011.
  24. Smulevich AB, Ivanov SV, Drobizhev M. Yu. Środki uspokajające - pochodne benzodiazepiny w psychiatrii i medycynie ogólnej. M.: Media Sfera, 1999.62 s.
  25. Dunaevsky V.V., Nikitin S.A. Tranquilizery, anksjolityki: skuteczność i bezpieczeństwo terapii // Praktyk. 2001. Wydanie. 1.
  26. Schmidt R., Vernado M. Zależności. W książce: Psychiatria, psychosomatyka, psychoterapia (przetłumaczona z języka niemieckiego). M.: Aleteya. 1991.
  27. Covi L., Lipman R. S., Pattison J. H. i in. // Acta Psychiatrica Scand. 1973. 49. Str. 51–64.
  28. Hallstrom C., Lader M. // Int Pharmacol Psychiatry. 1981.16. P. 235-244.
  29. Laughren T. P., Baltey Y., Greenblatt D. J. i wsp. // Acta Psychiatrica Scand. 1982. 65. Str. 171–179.
  30. Rickels K., Case W. G., Dawning R. W., Winokur A. // Jama. 1983.250. R. 767-771.
  31. British National Formulary nr 31. Brytyjskie stowarzyszenie medyczne i Królewskie Towarzystwo Farmaceutyczne Wielkiej Brytanii. 1996.
  32. Avedisova A.S., Yastrebov D.V. Długotrwałe stosowanie benzodiazepinowych środków uspokajających: korzyść czy szkoda? (Przegląd literatury) // Psychiatria i psychofarmakoterapia. 2004. T. 6. Nr 4.
  33. Longstreth G. F., Thompson W. G., Chey W. D., Houghton L. A., Mearin F., Spiller R. C. Funkcjonalne zaburzenia jelit // Rzym III: Funkcjonalne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. 3. wydanie. McLean, Va, USA: Degnon Associates. 2006. R. 487–555.
  34. Drossman D. A. Funkcjonalne zaburzenia żołądkowo-jelitowe i proces Rome III // Gastroenterologia. 2006.130 (5). R. 1377-1390.
  35. Ford A. C., Talley N. J., Schoenfeld P. S., Quigley E. M. M., Moayyedi P. Skuteczność leków przeciwdepresyjnych i terapii psychologicznych w zespole jelita drażliwego: przegląd systematyczny i metaanaliza // Gut. 2009.58 (3). R. 367–378.
  36. Brandt L. J., Chey W. D. i in. Oparte na dowodach stanowisko w sprawie leczenia zespołu jelita drażliwego // The American Journal of Gastroenterology. 2009.104 (suplement 1). S1 - S35.
  37. Spiller R., Aziz Q., Creed F. Wytyczne dotyczące zespołu jelita drażliwego: mechanizmy i praktyczne postępowanie // Jelito. 2007. 56. R. 1770–1798.
  38. Kukes V.G. Farmakologia kliniczna: podręcznik. M., 1999,528 s.
  39. Belousov Yu.B., Moiseev V.S., Lepakhin V.K. Farmakologia kliniczna i farmakoterapia. Podręcznik dla lekarzy. M.: Universum Publishing, 1997, 530 s.
  40. Berezin FB Psychiczna i psychofizjologiczna adaptacja człowieka. L.: B.I., 1988,270 s.
  41. Krylov V.I. Leki przeciwdepresyjne w ogólnej praktyce medycznej. Skuteczność i bezpieczeństwo terapii // „PHARMindex-Praktik”. 2003. Nr 5, s. 22–32.
  42. Drobizhev M. Yu.Psychofarmakoterapia w ogólnej sieci somatycznej (efekty somatotropowe, zgodność z lekami somatotropowymi) // Psychiatria i psychofarmakoterapia. 2000, tom 2, nr 2.
  43. Smulevich AB Depresja w ogólnej praktyce lekarskiej. M., 2000,160 s.
  44. The Market for Psychotropic Drugs, Nowy Jork, FIND / SVP, 1992, cytowany w: Anon., „Psychotropic sale 7,6 bill do 1996?” Scrip, nr 1720, 22 maj 1992. Str. 26.
  45. Harrison T.R. Harrison's Handbook of Internal Medicine. Peter, 2006.976 s.

E. Yu. Plotnikova *, doktor nauk medycznych, profesor
A.M. Sledtsov *, doktor nauk medycznych, profesor
M. A. Shamray **
E. A. Talitskaya ***
M. V. Borshch ***
O. A. Krasnov *, **, doktor nauk medycznych, profesor

* GBOU VPO KemGMA Ministerstwo Zdrowia i Rozwoju Społecznego Rosji,
** MBUZ GKB nr 3 nazwany imieniem Podgorbunsky, Kemerowo
*** MBLPU GKB nr 1, Nowokuźnieck