Aktualne poglądy na temat bezpieczeństwa długotrwałej terapii inhibitorami pompy protonowej

Odżywianie

Choroby kwasozależne (ACD) są pilnym problemem dla zdrowia publicznego ze względu na ich powszechne występowanie i tendencję do stałego wzrostu oraz konieczność przepisywania złożonej, wieloetapowej, długotrwałej terapii hamującej wydzielanie kwasu..

Obecnie KZZ odgrywa wiodącą rolę w strukturze skierowań populacji dorosłych z powodu chorób układu pokarmowego. KZD może wystąpić w bardzo różnym wieku. Tak ciężkie stany, jak choroba refluksowa przełyku (GERD), refluksowe zapalenie przełyku z nadżerkami błony śluzowej przełyku występują nie tylko u osób dorosłych i starszych, ale także u dzieci w pierwszym roku życia..

Obecnie KZZ odnosi się do przewlekłych wieloczynnikowych procesów patologicznych, które wymagają długotrwałej terapii i zwiększają prawdopodobieństwo jednoczesnego leczenia. Do leczenia KZD stosuje się leki, które zapobiegają tworzeniu się kwasu w żołądku lub pomagają go zneutralizować..

Pojawienie się na rynku farmaceutycznym inhibitorów pompy protonowej (PPI) zrewolucjonizowało leczenie CPD. Rzeczywiście, PPI należą do najczęściej przepisywanych leków. Obecnie PPI reprezentowane są przez leki: Omeprazol, Lansoprazol, Rabeprazol, Pantoprazol, Esomeprazol, Dexlansoprazol, Dexrabeprazol. Ten ostatni nie jest dopuszczony do użytku na terytorium Federacji Rosyjskiej. Istnieje wiele PPI na różnych etapach rozwoju i badań klinicznych. Najbardziej znane to Tenatoprazol i Ilaprazole, ten ostatni jest już stosowany w Chinach i Korei Południowej..

Podczas leczenia KZZ lekarz staje przed zadaniem zmniejszenia produkcji kwasu żołądkowego - głównego ogniwa w patogenezie tych patologicznych procesów. W leczeniu GERD, zespołu Zollingera-Ellisona wymagane jest długotrwałe i często trwające całe życie hamowanie wydzielania kwasu solnego.

Oczywiście pozytywne efekty PPI są niezaprzeczalne, leki z tej grupy można uznać za podstawowe narzędzie w leczeniu KZD, są obowiązkowym składnikiem terapii eradykacyjnej, są stosowane w leczeniu gastropatii z grupy NLPZ (uszkodzenia odcinka żołądka i dwunastnicy związane ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych). Zakres stosowania i czas trwania podawania PPI rodzi pytania o ich bezpieczeństwo. Długotrwałe leczenie PPI może powodować szereg działań niepożądanych, które są analizowane w tym artykule przeglądowym..

Niedobór magnezu

Obecnie rozważa się hipotezę, że długotrwałe leczenie IPP może wywołać rozwój hipomagnezemii. W 2006 roku po raz pierwszy opisano 2 podobne przypadki. Stosowanie omeprazolu w dawce 20 mg przez ponad rok wywoływało hipomagnezemię. Co ciekawe, poziomy magnezu w surowicy i moczu szybko powróciły do ​​normy po odstawieniu leku. Od czasu publikacji tej obserwacji wiele badań koncentrowało się na związku między IPP a niedoborem magnezu. Mechanizm rozwoju hipomagnezemii nie jest obecnie jasny. Objawy pojawiają się, gdy poziom magnezu w moczu spada poniżej 5 mmol / l: tężyczka, arytmie, drgawki.

Na ten temat w Stanach Zjednoczonych przeprowadzono szeroko zakrojone badanie. Przebadaliśmy 11 490 pacjentów przyjętych z różnych powodów do leczenia na oddziale intensywnej terapii. Wśród nich 3286 pacjentów przyjmowało leki moczopędne razem z IPP z różnych wskazań. Fakt ten znacznie zwiększył ryzyko wystąpienia hipomagnezemii o 1,54 razy. U osób, które nie przyjmowały diuretyków, poziomy magnezu były zgodne z wartościami referencyjnymi.

We wrześniu 2014 roku ukazały się wyniki innego dużego badania, w którym 429 starszych pacjentów przyjmowało IPP z różnych wskazań. Wyniki badania nie wykazały związku między leczeniem PPI a hipomagnezemią.

Hipergastrynemia i ryzyko rozwoju nowotworów

Innym spodziewanym działaniem niepożądanym związanym z długotrwałym stosowaniem PPI jest hipergastrynemia, która występuje w wyniku reakcji komórek G błony śluzowej żołądka na wzrost pH pożywki. Charakter reakcji polega na sprzężeniu zwrotnym regulującym produkcję kwasu. Im wyższa wartość pH, tym więcej wydzielanej gastryny, która następnie działa na komórki okładzinowe i enterochromafinowe. Więc jakie skutki mogą wystąpić z powodu hipergastrynemii?

Eksperymenty na gryzoniach wykazały znaczny wzrost poziomu gastryny z powodu długotrwałego stosowania PPI i możliwości rozwoju rakowiaka z komórek ECL. Ponadto hiperplazja komórek ECL zależała od dawki PPI i płci zwierzęcia. W 2012 roku opisano 2 pacjentów przyjmujących IPP przez 12-13 lat w celu leczenia GERD. Dodatkowe badanie ujawniło wysoce zróżnicowane guzy neuroendokrynne zlokalizowane w żołądku. Nie było oznak zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka, ale obserwowano hiperplazję komórek enterochromafinopodobnych wytwarzających gastrynę. Po endoskopowej resekcji guzów i odstawieniu PPI, nastąpiła regresja guza, a wskaźniki gastryny powróciły do ​​normy w ciągu 1 tygodnia. po zaprzestaniu leczenia.

Opublikowane wyniki dużej metaanalizy, obejmującej łącznie 785 pacjentów, wykazały, że długotrwałemu stosowaniu PPI w celu utrzymania remisji u pacjentów z GERD nie towarzyszy wzrost częstości zmian zanikowych w błonie śluzowej żołądka, a także hiperplazji komórek enterochromafinopodobnych przez co najmniej 3 lata. x lat ciągłego leczenia na podstawie wyników randomizowanych badań klinicznych. Podobne wyniki uzyskano w szeroko zakrojonym 5-letnim badaniu LOTUS, które wykazało, że długotrwałej, trwającej 5 lat terapii pacjentów z GERD esomeprazolem nie towarzyszyło pojawienie się dysplazji i metaplazji błony śluzowej żołądka, pomimo pewnej hiperplazji komórek enterochromafinopodobnych..

Gastrin stymuluje wzrost niektórych typów komórek nabłonka żołądka, błony śluzowej okrężnicy i trzustki. W związku z tym w celu zbadania możliwości zachorowania na raka jelita grubego z powodu długotrwałego stosowania IPP w 2012 roku przeprowadzono dużą metaanalizę obejmującą 737 artykułów i 5 badań, w której wykazano brak związku między długotrwałym leczeniem lekami z grupy PPI a występowaniem raka jelita grubego..

Niedobór witaminy B12

Badania nad długotrwałym leczeniem PPI i rozwojem niedoboru witaminy B12 przyniosły jeszcze bardziej sprzeczne wyniki. Wiadomo, że większość spożycia witaminy B12 z pożywienia jest związana z białkami. W żołądku pod wpływem kwasu i pepsyny uwalnia się i wiąże się z białkami R śliny - transkobalaminami I i III, a następnie z wewnętrznym czynnikiem Castle'a. Ponadto kompleks ten dociera do końcowego odcinka jelita krętego, gdzie jest wchłaniany. Wraz ze wzrostem pH środowiska żołądka dochodzi do zaburzenia konwersji pepsynogenu do pepsyny, co znacznie komplikuje wchłanianie witaminy B | 2, a nawet może prowadzić do złego wchłaniania tej substancji, aw konsekwencji do anemii.

W 2010 roku przeprowadzono badanie, w którym przebadano 34 pacjentów w wieku 60-80 lat, którzy stosowali IPP przez długi czas. Autorzy doszli do wniosku, że długoterminowi użytkownicy PPI są znacznie narażeni na rozwój niedoboru witaminy B12. Wniosek ten został potwierdzony w innym niedawno opublikowanym retrospektywnym badaniu porównawczym 25 956 pacjentów z rozpoznaną niedokrwistością z niedoboru witaminy B12. Wyniki badania wykazały, że terapia PPI przez 2 lub więcej lat znacząco prowadzi do niedoboru witaminy B12.

Ostre śródmiąższowe zapalenie nerek

Zakłada się, że długotrwałe stosowanie IPP może wywołać rozwój ostrego śródmiąższowego zapalenia nerek (SPE). Centrum Monitorowania Reakcji Niepożądanych w Nowej Zelandii zgłosiło 15 przypadków w ciągu 3 lat i uznało PPI za najczęstszą przyczynę ostrego śródmiąższowego zapalenia nerek ze wszystkich klas leków.

Mechanizm tej patologii nie jest w pełni poznany. Uważa się, że SPE jest spowodowane humoralną i komórkową reakcją nadwrażliwości, która prowadzi do zapalenia śródmiąższu i kanalików nerkowych. W wyniku analizy badań morfologicznych nerek u pacjentów z SPI indukowanym przez PPI, autorzy doszli do wniosku, że wiodącą rolę w tym zapaleniu odgrywa wpływ interleukiny-17 i komórek CD4 na kanaliki nerkowe, a ostre śródmiąższowe zapalenie nerek związane z PPI nie jest tak nieszkodliwe, jak wcześniej sądzono. : U 40% pacjentów występuje nieodwracalny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, co wskazuje na poważne zaburzenie podstawowej czynności nerek.

Osteoporoza i zwiększone ryzyko złamań

Początkowo istniały hipotezy, że PPI niezależnie wpływają na pompy jonowe i enzymy zależne od kwasów w tkance kostnej, powodując przebudowę kości. Pod koniec XX wieku. Wykazano, że achlorhydria zmniejsza wchłanianie wapnia. Ten minerał dostaje się do organizmu w postaci nierozpuszczalnych soli, a do uwolnienia zjonizowanej formy potrzebne jest kwaśne środowisko. PPI znacznie zmniejszają kwasowość w świetle żołądka, a zatem mogą wpływać na przebieg tego procesu. Potwierdza to szereg badań, ale problemu nie można uznać za w pełni rozwiązany..

W 2015 r. Przeprowadzono prospektywne badanie kohortowe dotyczące możliwego ryzyka osteoporozy związanego ze stosowaniem PPI u starszych kobiet w Australii. Przebadano 4432 kobiety, z których 2328 stosowało IPP z różnych wskazań. Analiza wyników powikłań osteoporotycznych wykazała zwiększone ryzyko ich wystąpienia na tle stosowania rabeprazolu odpowiednio 1,51 razy i esomeprazolu 1,48 razy..

Inne badanie potwierdza większe ryzyko złamań szyjki kości udowej u osób starszych obojga płci na tle długotrwałej terapii PPI, zgodnie z wynikami których sugeruje się, aby pacjenci w podeszłym wieku dokładnie rozważyli stosunek ryzyka do korzyści przed przepisaniem PPI. Inne badanie z udziałem 6774 mężczyzn powyżej 45 roku życia również wykazało zwiększone ryzyko złamania szyjki kości udowej, co było bezpośrednio związane z czasem trwania terapii PPI..

Jednocześnie poznano wyniki kanadyjskiego wieloośrodkowego badania populacyjnego poświęconego możliwości rozwoju osteoporozy na tle długotrwałej terapii PPI. Oceniono gęstość mineralną kości kręgosłupa udowego, biodrowego i lędźwiowego (L1-L4) w stanie początkowym pacjentów, po 5 i 10 latach przyjmowania PPI. Na podstawie wyników badania stwierdzono, że stosowanie PPI nie prowadziło do progresji zmian w tkance kostnej..

Zespół przerostu bakteryjnego jelit

W przewodzie pokarmowym (GIT) żyje ponad pół miliona gatunków bakterii, a w różnych częściach przewodu pokarmowego żyją różne populacje mikroorganizmów. U 30% zdrowych osób jelito czcze jest normalnie sterylne, u pozostałych ma niską gęstość zaludnienia, które zwiększa się w miarę zbliżania się do okrężnicy, a tylko w dystalnym odcinku jelita krętego stwierdza się mikroflorę kałową: enterobakterie, paciorkowce, beztlenowce z rodzaju bakteroidów itp...

U zdrowych ludzi prawidłową mikroflorę podtrzymuje szereg czynników, w tym kwas solny. Jeśli jego produkcja zostanie zakłócona, w stanach hipo- i achlorhydrii może powstać zespół przerostu bakteryjnego (SIBO), który polega na zwiększonej kolonizacji jelita cienkiego mikroflorą kałową lub ustno-gardłową, czemu towarzyszy przewlekła biegunka i zaburzenia wchłaniania, głównie tłuszczów i witaminy B12..

Na uwagę zasługują 2 badania kohortowe przeprowadzone w Nowej Anglii z udziałem 1166 pacjentów. Określono związki przyczynowe wpływu PPI na zwiększone ryzyko nawrotu zapalenia jelita grubego związanego z C. difficile. W pierwszym badaniu stosowanie PPI w leczeniu zakażenia C. difficile wiązało się z wyższym ryzykiem nawrotu u 42% pacjentów. Drugie badanie wykazało, że wraz ze wzrostem efektu dawka / odpowiedź i spadkiem wydzielania kwasu solnego w żołądku u pacjentów przyjmujących IPP wzrasta ryzyko zakażenia szpitalnego C. difficile. Najwyższe ryzyko rozwoju zakażenia C. difficile obserwowano u pacjentów w stanie krytycznym na oddziałach intensywnej opieki medycznej z dożylnymi PPI w celu zapobiegania krwawieniom z żołądka..

Opublikowano inną pracę opisującą badanie 450 pacjentów. Wszyscy byli leczeni lekami PPI średnio przez 36 miesięcy. Badanie wykazało związek między czasem trwania stosowania PPI a ryzykiem rozwoju SIBO: osoby, które przyjmowały PPI przez 13 miesięcy. i więcej, 3 razy częściej kupowali SIBO, w przeciwieństwie do tych, którzy brali PPI krócej niż rok.

Niedawne badanie wykazało wysokie ryzyko salmonellozy u pacjentów leczonych PPI, które zmniejszyło się 30 dni po odstawieniu leku. Jednym z wyjaśnień wysokiego ryzyka zakażenia drobnoustrojami jelitowymi u pacjentów długotrwale leczonych PPI może być zmniejszenie motoryki jelita cienkiego, które opisywano u pacjentów przyjmujących IPP, zwłaszcza w skojarzeniu z indometacyną. SIBO związane z terapią PPI występuje nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci. Badanie wykazało obecność SIBO u 22,5% z 40 dzieci otrzymujących leczenie PPI przez 3 miesiące. SIBO objawiło się w postaci kolki brzusznej i wzdęć.

Jednak nie wszystkie badania potwierdzają wysokie ryzyko rozwoju SIBO u pacjentów przyjmujących IPP. W badaniu z udziałem pacjentów hospitalizowanych stwierdzono, że na ogół ryzyko rozwoju zakażenia C. difficile jest minimalne i możliwe tylko u osób rasy Negroid, osób starszych i osób z ciężką współistniejącą patologią. Podobne wyniki dotyczące bezpieczeństwa terapii PPI uzyskano w niedawnym badaniu japońskich autorów, którzy na podstawie testu wodorowego z laktulozą wykazali niezwykle niskie prawdopodobieństwo wystąpienia SIBO podczas terapii PPI u japońskich pacjentów..

Ryzyko katastrof sercowo-naczyniowych

W ostatnich latach dyskutowano o możliwym związku między długotrwałą terapią PPI a zwiększonym ryzykiem wypadków sercowo-naczyniowych. Niedawne badanie wykazało, że terapia PPI jest niezależnym czynnikiem ryzyka zawału mięśnia sercowego: po 120 dniach stosowania PPI ryzyko wzrosło 1,58 razy. Podobne wyniki uzyskano w innym badaniu, w którym ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego było porównywalne z ryzykiem przepisywania innych leków, takich jak blokery H2-histaminy, benzodiazepiny..

W badaniu ryzyka długotrwałego leczenia PPI u osób, które przeszły stentowanie tętnic wieńcowych i które stosują podwójną terapię przeciwzakrzepową, częściej występowały działania niepożądane w postaci zwiększonego odcinka ST na elektrokardiogramie, napadów dławicy piersiowej u osób, które otrzymały PPI jako uzupełnienie terapii przeciwzakrzepowej, wg. w porównaniu z osobami leczonymi wyłącznie lekami przeciwzakrzepowymi - należy to wziąć pod uwagę w postępowaniu z tą kategorią pacjentów.

Zwiększone ryzyko u pacjentów z marskością wątroby

W ostatnich latach pojawiły się publikacje dotyczące możliwego ryzyka leczenia PPI u pacjentów z marskością wątroby: długotrwałe leczenie PPI w marskości wątroby jest jednym z niezależnych czynników ryzyka zgonu u chorych. Nie udało się jednak określić dokładnej przyczyny takiego wpływu IPP..

W bardzo niedawnym badaniu dużej grupy pacjentów - 1965 - wykazano zwiększone ryzyko powstania samoistnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej u pacjentów z wodobrzuszem na tle marskości wątroby, badanie trwało od stycznia 2005 do grudnia 2009. Podobne wyniki uzyskali kanadyjscy badacze w retrospektywnym badaniu przypadku - kontrola ”, która odbyła się od czerwca 2004 r. do czerwca 2010 r..

Inna niedawna praca wykazała zwiększone ryzyko bakteryjnego zapalenia otrzewnej u pacjentów z marskością wątroby przy jednoczesnym podawaniu IPP i beta-adrenolityków, co należy wziąć pod uwagę podczas leczenia tej kategorii pacjentów..

Wniosek

Obecnie IPP zajmują czołowe miejsce wśród leków przeciwwydzielniczych i pomimo wielu skutków ubocznych mają wysoki profil bezpieczeństwa i wystarczającą skuteczność, co zostało udowodnione w dużych badaniach. PPI są na ogół dobrze tolerowane, a działania niepożądane są niezwykle rzadkie. Problem wszystkich długoterminowych skutków ubocznych stosowania PPI wymaga dalszych badań naukowych..

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia potwierdzonych skutków ubocznych, wymagane są określone środki zapobiegawcze..

  1. Aby zapobiec niedoborowi witamin i minerałów, konieczne jest regularne monitorowanie ich stężenia we krwi. W przypadku niedoboru wskazane jest przepisywanie preparatów witamin, magnezu, żelaza, wapnia.
  2. W celu zapobiegania nowotworom konieczne jest przeprowadzanie okresowych badań endoskopowych w celu wykrycia objawów nowotworów przewodu pokarmowego..
  3. W celu wykrycia i zapobiegania SIBO wskazane jest przeprowadzenie badań mikrobiologicznych zawartości jelita cienkiego, testów oddechowych.
  4. W przypadku indywidualnej nietolerancji PPI można przepisać leki alternatywne: blokery receptora H2, M-cholinomimetyki.
  5. IPP powinny być przepisywane tylko wtedy, gdy jest to klinicznie wskazane, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby i wysokim ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych.
  6. Biorąc pod uwagę, że niepożądane objawy leczenia PPI mogą pojawić się już we wczesnych stadiach, leczenie powinno być jak najkrótsze, z wyznaczeniem najmniejszej skutecznej dawki. Przy dobrym działaniu objawowym u pacjentów z niepowikłanym GERD dopuszcza się przyjmowanie leku „na żądanie”.

IPP w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

PPI, czyli inhibitory pompy protonowej, należą do grupy leków farmakologicznych stosowanych w leczeniu patologii żołądka. Leki szybko łagodzą objawy spowodowane nadmiernym wytwarzaniem kwasu solnego. Najskuteczniejsze są nowoczesne PPI: rabeprazol, omeprazol, lansoprazol, pantoprazol i esomeprazol. Znajdują zastosowanie w kompleksowym leczeniu różnego rodzaju nieżytów żołądka i zmian wrzodziejących. Przed przepisaniem inhibitorów pompy protonowej gastroenterolog bada wyniki badań laboratoryjnych i instrumentalnych. Przepisując dawki i określając czas trwania leczenia, lekarz bierze pod uwagę ogólny stan zdrowia pacjenta i obecność chorób w wywiadzie.

Cechy leków farmakologicznych

Leki zobojętniające sok żołądkowy były stosowane od dawna w celu podniesienia pH soku żołądkowego. Po przedostaniu się do organizmu ludzkiego substancje czynne leków wchodzą w reakcję chemiczną z kwasem solnym. Powstałe neutralne produkty są usuwane z przewodu pokarmowego przy każdym wypróżnieniu. Ale leki zobojętniające sok żołądkowy mają poważne wady:

  • brak długotrwałego działania terapeutycznego;
  • brak zajęcia się podstawową przyczyną choroby.

Dlatego synteza pierwszego przedstawiciela inhibitora pompy protonowej (omeprazolu) dokonała przełomu w leczeniu wrzodów i nieżytu żołądka. Podczas gdy środki zobojętniające sok żołądkowy pomagają obniżyć poziom kwasu solnego, który już został wyprodukowany, PPI zakłócają jego produkcję. Pozwala to uniknąć rozwoju zaburzeń dyspeptycznych u osoby - nadmiernego tworzenia się gazów, nudności, wymiotów, zgagi i kwaśnego odbijania. Niewątpliwą zaletą inhibitorów pompy protonowej jest zdolność do utrzymania przez długi czas maksymalnego stężenia terapeutycznego w krążeniu ogólnoustrojowym. Dopiero 15-20 godzin później komórki okładzinowe żołądka ponownie zaczynają wytwarzać kwas solny..

Aktywacja przedstawicieli PPI w przewodzie pokarmowym trwa różnie:

  • Rabeprazol ma najszybsze działanie terapeutyczne;
  • Pantoprazol ma najwolniejsze działanie.

Inhibitory pompy protonowej mają ogólne właściwości. Na przykład po wejściu do przewodu pokarmowego wszystkie IPP hamują wytwarzanie żrącego kwasu o ponad 85%.

Ostrzeżenie: „Wybierając lek do leczenia zapalenia błony śluzowej żołądka lub zmian wrzodziejących, lekarze biorą pod uwagę indywidualną wrażliwość pacjentów na substancję czynną inhibitora określonej formy protonowej. Przejawia się w dość szczególny sposób - nawet przy niedawnym spożyciu tabletek pH soku żołądkowego gwałtownie spada. To stężenie kwasu jest określane przez około godzinę, a następnie następuje gwałtowna poprawa samopoczucia człowieka ”..

Działanie leków w organizmie człowieka

PPI są prekursorami narkotyków. Efekt terapeutyczny zaczyna się dopiero po dodaniu do nich protonu wodoru w przewodzie pokarmowym. Aktywna forma leków oddziałuje bezpośrednio na enzymy odpowiedzialne za produkcję kwasu solnego. Inhibitory pompy protonowej nie od razu zaczynają wykazywać swoje właściwości lecznicze, a dopiero wtedy, gdy główne związki gromadzą się w tkankach i przekształcają w sulfenamidy. Tempo spadku produkcji kwasu solnego może się różnić w zależności od rodzaju leku.

Ale taka różnica jest możliwa tylko w pierwszych dniach korzystania z API. W toku badań klinicznych wykazano, że po tygodniu stosowania jakichkolwiek inhibitorów pompy protonowej ich skuteczność terapeutyczna spada. Staje się to możliwe dzięki podobnemu składowi chemicznemu leków. Wszystkie PPI odnoszą się do podstawionych pochodnych benzimidazolu i powstają w wyniku reakcji słabo kwaśnej. Po aktywacji w jelicie cienkim leki zaczynają oddziaływać na komórki gruczołowe błony śluzowej żołądka. Działa to tak:

  • PPI wnikają do kanalików komórek okładzinowych, przekształcając się w tetracykliczne sulfenamidy;
  • pompa protonowa zawiera receptory cysteiny, z którymi łączą się sulfenamidy poprzez mostki dwusiarczkowe;
  • działanie (H +, K +) -ATPaz zlokalizowanych na szczytowych błonach komórek gruczołowych zaczyna być tłumione;
  • spowalnia, a następnie całkowicie zatrzymuje przenoszenie protonów wodoru do jamy żołądka.

Po zahamowaniu (H +, K +) -ATPazy produkcja kwasu solnego przez komórki błony śluzowej żołądka staje się niemożliwa. Terapia przeciwwydzielnicza jest wskazana dla pacjentów z każdą postacią zapalenia żołądka, nawet przy niskiej kwasowości. Jest to konieczne do szybkiej regeneracji uszkodzonych tkanek - głównej przyczyny bólu w okolicy nadbrzusza.

Rada: „Nie pomijaj PPI ani nie przerywaj leczenia. Warunkiem szybkiej regeneracji tkanek jest stała obecność leków w organizmie człowieka. Gojenie się i bliznowacenie owrzodzeń następuje kilka tygodni po rozpoczęciu stosowania inhibitorów pompy protonowej ”..

Wszystkie rodzaje inhibitorów pompy protonowej

Gastroenterolodzy używają pięciu przedstawicieli inhibitorów pompy protonowej, różniących się składnikami aktywnymi, do leczenia patologii żołądkowo-jelitowych. Jeśli jeden PPI jest nieskuteczny, lekarz zastępuje go innym lekiem. Na półkach aptek każdy rodzaj środka przeciwwydzielniczego jest reprezentowany przez wiele analogów strukturalnych produkcji rosyjskiej i zagranicznej. Mimo tej samej dawki i liczby kapsułek mogą mieć znaczne różnice cenowe..

Wybierając między analogami jednego z przedstawicieli PPI, gastroenterolog często zaleca pacjentowi droższy lek. Nie obwiniaj lekarza za samolubstwo - taka preferencja jest w większości przypadków uzasadniona. Na przykład rosyjski lek Omeprazol ma analogi:

  • Indian Omez;
  • Ultop wyprodukowany w Słowenii.

Wielu pacjentów nie odczuje różnicy podczas przyjmowania tych leków, ponieważ wykazują one w przybliżeniu ten sam efekt terapeutyczny. Ale dla niektórych osób powrót do zdrowia nastąpi po kuracji Ultopom. Wynika to nie tylko z jakości składnika aktywnego, ale także z różnych składników pomocniczych używanych do formowania kapsułek i tabletek. Blokery pompy protonowej - leki, które wymagają indywidualnego podejścia przy przepisywaniu dawek i czasie trwania leczenia.

Omeprazol

Lansoprazol

Biodostępność tego przedstawiciela grupy PPI jest bliska 90%. Mechanizm działania lansoprazolu różni się od innych leków budową rodników, które mają działanie przeciwwydzielnicze. Lek sprzyja tworzeniu się swoistych immunoglobulin Helicobacter pylori. W rezultacie wzrost bakterii Gram-ujemnych jest skutecznie hamowany. Ten inhibitor pompy protonowej nie ma wpływu na ruchliwość przewodu pokarmowego. Strukturalne analogi lansoprazolu obejmują: Lancid, Epikur, Lanzap.

Pantoprazol

W przeciwieństwie do innych IPP pantoprazol może być stosowany przez długi czas w leczeniu zapalenia żołądka i wrzodziejących zmian chorobowych. Ta metoda nie powoduje rozwoju skutków ubocznych. Pantoprazol stosuje się niezależnie od pH soku żołądkowego, ponieważ nie wpływa to na jego skuteczność terapeutyczną. Niewątpliwą zaletą inhibitora pompy protonowej jest brak rozpoznanych zaostrzeń choroby po jego podaniu. Pantoprazol jest wytwarzany przez producentów w postaci doustnych kapsułek i roztworów do wstrzykiwań. Najbardziej znane analogi strukturalne leku - Krosacid, Controloc, Nolpaza.

Rabeprazol

Ten środek przeciwwrzodowy różni się od Omeprazolu budową pierścieni pirydyny i imidazolu, co pozwala Rabeprazolowi na skuteczniejsze wiązanie protonów i jonów potasu. Inhibitor pompy protonowej jest dostępny w kapsułkach dojelitowych. Po zastosowaniu Rabeprazolu, wrzodziejące zmiany chorobowe są całkowicie wyleczone miesiąc po rozpoczęciu przyjmowania leku. Gastroenterolodzy włączają lek do schematu terapeutycznego zapalenia żołądka wywołanego przez Helicobacter pylori. Strukturalne analogi rabeprazolu obejmują: Zolispan, Khairabezol, Bereta.

Esomeprazol

Ze względu na obecność tylko jednego izomeru S, esomeprazol nie jest tak szybko metabolizowany przez hepatocyty, jak inne inhibitory pompy protonowej. Lek znajduje się w krążeniu ogólnoustrojowym przez długi czas w maksymalnym stężeniu terapeutycznym. Efekt terapeutyczny esomeprazolu utrzymuje się około 15 godzin i jest najwyższy spośród wszystkich IPP. Najbardziej znanymi analogami tego leku są Emanera, Nexium.

Korzyści z inhibitorów pompy protonowej

Producenci produkują inhibitory pompy protonowej w postaci kapsułek, tabletek, roztworów do stosowania pozajelitowego. Leki do wstrzykiwań stosuje się do zaostrzeń patologii żołądka, gdy wymagane jest szybkie zmniejszenie produkcji kwasu solnego. Aktywne składniki stałych postaci dawkowania są pokryte trwałą powłoką. Konieczne jest zabezpieczenie inhibitorów pompy protonowej przed agresywnymi sokami żołądkowymi. Bez skorupy główny składnik leku szybko by się rozpadł, nie mając czasu na uzyskanie efektu terapeutycznego.

Obecność takiej ochrony zapewnia, że ​​PPI dostanie się do jelita cienkiego, a substancja czynna zostanie uwolniona w środowisku zasadowym. Ta droga penetracji pozwala lekom wykazywać maksymalne właściwości terapeutyczne. Niewątpliwe zalety leków to:

  • szybka i skuteczna eliminacja zgagi i bólu w okolicy nadbrzusza u pacjentów ze zwiększoną produkcją soku żołądkowego i enzymów trawiennych;
  • dłuższy i bardziej intensywny spadek produkcji kwasu solnego w porównaniu z lekami zobojętniającymi kwas i antagonistami receptora H2;
  • najwyższa skuteczność w leczeniu pacjentów z zapaleniem żołądka i dwunastnicy, wrzodami żołądka i dwunastnicy;
  • obecność krótkiego okresu półtrwania i znikomego klirensu nerkowego;
  • szybkie wchłanianie w jelicie cienkim;
  • wysoki poziom aktywacji nawet przy niskich wartościach pH.


Inhibitory pompy protonowej to leki, które gastroenterolodzy zawsze włączają do schematu leczenia, jeśli podczas badań laboratoryjnych wykryto u pacjentów Helicobacter pylori. Te bakterie Gram-ujemne często powodują wrzody i zapalenie żołądka. Drobnoustroje chorobotwórcze są wyposażone w wici, za pomocą których:

  • poruszać się wzdłuż narządów trawiennych;
  • przymocowany do ścian żołądka;

Przyczynia się to do powstawania licznych uszkodzeń błon śluzowych. Po zażyciu PPI normalizuje się kwasowość w żołądku, co stwarza niekorzystne środowisko dla wzrostu i aktywnego rozmnażania się bakterii. Brak kwaśnego środowiska jest poważną przeszkodą w przemieszczaniu się drobnoustrojów w przewodzie pokarmowym..

Zalecenie: „Inhibitory pompy protonowej wzmacniają działanie leków przeciwbakteryjnych stosowanych do zabijania Helicobacter pylori. Pozwala to na zmniejszenie pojedynczych i dobowych dawek środków przeciwdrobnoustrojowych, a także czasu ich podawania. Gastroenterolodzy wykorzystują tę cechę PPI, aby zapobiec rozwojowi dysbiozy po antybiotykoterapii ”.

Inhibitory pompy protonowej: generacje leków i ich cechy

Inhibitory pompy protonowej (są to także inhibitory pompy protonowej, blokery pompy protonowej, blokery pompy wodorowej, blokery H + / K + -ATPazy, najczęściej redukcja PPI, czasem PPI) to leki regulujące i hamujące wydzielanie kwasu solnego. Przeznaczony do leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy, nieżytów żołądka, dwunastnicy i innych chorób związanych z wysoką kwasowością.

Rodzaje i lista leków

Istnieje kilka generacji PPI, które różnią się od siebie dodatkowymi rodnikami w cząsteczce, dzięki czemu czas działania terapeutycznego leku i szybkość jego zmiany początku, eliminowane są skutki uboczne poprzednich leków, a interakcja z innymi lekami jest regulowana. W Rosji zarejestrowanych jest 6 rodzajów inhibitorów.

Przez pokolenia

1. generacji

  • Omeprazol. Pierwsza substancja ze wszystkich IPP, zsyntetyzowana pod koniec lat 70. ubiegłego wieku. Jest „złotym standardem” w porównaniu z innymi inhibitorami pompy protonowej. Blokuje pracę komórek wytwarzających kwas solny, tym samym zmniejszając jego stężenie w żołądku. Następujące inhibitory mają takie same właściwości. Najlepiej działa w kwaśnym środowisku żołądka, dlatego przepisuje się go 20 minut przed posiłkiem.

2. generacji

  • Lansoprazol. Leki z tej grupy nie zyskały dużej popularności wśród lekarzy. Biodostępność (przyswajalność) po pierwszym zastosowaniu jest prawie 2,5-krotnie wyższa niż omeprazolu i pozostaje taka sama przez cały okres kuracji. Rozwój efektu terapeutycznego jest szybszy niż w przypadku innych IPP. Blokuje zarówno dzienne, jak i nocne wydzielanie soku żołądkowego, niezależnie od pory dnia, w której był przyjmowany. Okres regeneracji dla syntezy kwasu solnego wynosi około 13 godzin. Dla lepszego bliznowacenia owrzodzeń wymagane jest blokowanie go na 18 godzin dziennie przez cały cykl leczenia.

3. generacja

  • Rabeprazol. Zawiesza produkcję kwasu solnego na około 28 godzin. W minimalnym stopniu współdziała z lekami z innych grup. W porównaniu z innymi IPP szybko przywraca zaatakowany przełyk w GERD (choroby, w których treść żołądka jest okresowo wrzucana do przełyku, w wyniku czego cierpi jego błona śluzowa).
  • Pantoprazol. W dzisiejszych czasach grupa oparta na tej substancji jest przepisywana najczęściej, ponieważ była badana przez długi czas i dokładnie. Ma najmniej skutków ubocznych przy długim okresie leczenia. Blokuje produkcję kwasu solnego na długi czas (około 46 godzin). Najmniej ze wszystkich PPI oddziałuje negatywnie z innymi lekami. Skuteczność nie zależy od spożycia pokarmu.
  • Esomeprazol. Jest izomerem omeprazolu, to znaczy ma tę samą cząsteczkę i rodniki, ale znajdują się one w swoim lustrzanym odbiciu, co znacznie wpływa na biodostępność substancji. Esomeprazol ma wyższą strawność. Blokuje syntezę kwasu solnego na około 16 godzin. Zaczyna działać w 1 godzinę po zażyciu.
  • Dekslanzoprazol. Izomer lansoprazolu. Wydany w 2009 roku, zarejestrowany w Rosji w 2014 roku. Produkcja kwasu solnego zostaje w pełni przywrócona 4 dni po ostatniej dawce, czas działania wynosi średnio 72 godziny. W jednym preparacie występuje w postaci 2 rodzajów granulek, które rozpuszczają się w różnym czasie w zależności od poziomu pH, zwiększając tym samym jego działanie.

Istnieje również Dexrabeprazol, optyczny izomer rabeprazolu, ale nie ma jeszcze rejestracji państwowej w Rosji..

Składniki aktywne

Preparaty na bazie omeprazolu

  • Mapy Łoska. Oryginalny lek omeprazolu. Jedynym, który jest dostępny w tabletkach, wszystkie inne leki z tą substancją to kapsułki. Kraj pochodzenia: Szwecja.
  • Omez. Jeden z najpopularniejszych leków PPI. Dostępny w kilku dawkach i kombinacjach: Omez 20 mg (dawkowanie klasyczne), 10 i 40 mg; Omez D (zawiera omeprazol i domperidon, środek przeciwwymiotny, który jest również stosowany w celu wyeliminowania ciężkości w żołądku, nudności, zgagi i innych objawów dyspeptycznych); Omez Insta (preparat w postaci proszku, dzięki czemu szybciej zaczyna swoje działanie); Omez DSR (zawiera również omeprazol i domperidon, tylko w innych proporcjach). Indie.

Preparaty na bazie lansoprazolu

  • Prevacid. Oryginalna medycyna. Niezarejestrowany w Rosji. Używany jako lekarstwo na zgagę. Japonia.
  • Epikur. Spożycie pokarmu zmniejsza skuteczność i wchłanianie substancji czynnej o 50%. Rosja.

Leki na bazie rabeprazolu

  • Pariet. Oryginalny produkt leczniczy. Produkowany w tabletkach rozpuszczalnych w jelitach. Przebieg leczenia wynosi 14 dni, lek przyjmuje się raz dziennie na pusty żołądek rano. Japonia.
  • Razo. Stosunkowo nowy analog, który jest najczęściej przepisywany przez lekarzy z leków z tej grupy. Indie.

Preparaty na bazie pantoprazolu

  • Controlok. Oryginalny lek. W porównaniu z innymi PPI jest bardziej stabilny chemicznie przy obojętnym pH (około 7). Niemcy.
  • Nolpaza. Ma największą różnorodność dawek i opakowań. Może być stosowany w połączeniu z klopidogrelem. Słowenia.

Preparaty na bazie esomeprazolu

  • Nexium. Oryginalny esomeprazol. Może być stosowany jako leczenie wspomagające po wygojeniu nadżerek przełyku przez dość długi czas bez skutków ubocznych. Szwecja.
  • Emaner. Często jest przepisywany w celu ochrony żołądka u osób zagrożonych owrzodzeniem podczas przyjmowania przeciwzapalnych leków przeciwbólowych. Słowenia.

Preparaty na bazie dekslanzoprazolu

  • Zręczny. Jest stosowany w leczeniu wrzodów przełyku i łagodzeniu zgagi. Praktycznie niepopularny wśród lekarzy jako lek na wrzody żołądka. Kapsułka zawiera 2 rodzaje granulek, które rozpuszczają się w różnym czasie, w zależności od poziomu pH. USA.

Przepisując pewną grupę „prazolu”, zawsze pojawia się pytanie: „Który lek lepiej wybrać - oryginalny czy generyczny?” W większości oryginalne środki są uważane za bardziej skuteczne, ponieważ były badane przez wiele lat na etapie molekularnym, następnie przeprowadzono badania przedkliniczne i kliniczne, interakcje z innymi substancjami itp. Jakość surowców jest zwykle lepsza. Technologie wytwarzania są bardziej nowoczesne. Wszystko to bezpośrednio wpływa na szybkość początku efektu, sam efekt terapeutyczny, obecność skutków ubocznych itp..

Jeśli wybierzesz analogi, lepiej dać pierwszeństwo lekom wyprodukowanym w Słowenii i Niemczech. Są wrażliwi na każdy etap produkcji leku.

Wskazania do przyjęcia

Wszystkie blokery pompy protonowej są stosowane w leczeniu chorób żołądkowo-jelitowych:

  • wrzód żołądka i 12 wrzodów dwunastnicy;
  • erozja spowodowana przyjmowaniem przeciwzapalnych środków przeciwbólowych jest również przepisywana w celu ochrony żołądka podczas ich stosowania;
  • wrzodziejące zmiany przełyku;
  • usunięcie objawów: nudności, zgaga, kwaśne odbijanie;
  • jako pomoc w kompleksowym leczeniu niszczenia Helicobacter pylori.

Cechy stosowania PPI dla różnych patologii

Leki te są stosowane tylko w warunkach, w których zwiększa się kwasowość soku żołądkowego, ponieważ zmieniają się w swoją aktywną postać tylko przy określonym poziomie pH. Należy to rozumieć, aby nie diagnozować siebie i nie przepisywać leczenia bez lekarza..

Niskokwasowe zapalenie żołądka

PPI nie są pomocne w tej chorobie, jeśli pH kwasu żołądkowego jest powyżej 4-6. Przy takich wartościach leki nie przechodzą do postaci aktywnej i są po prostu wydalane z organizmu, nie przynosząc żadnej ulgi dla stanu.

Wrzód żołądka

Do jego leczenia niezwykle ważne jest przestrzeganie zasad przyjmowania IPP. Jeśli schemat jest systematycznie naruszany, terapia może być opóźniona przez długi czas, a prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych wzrasta. Co najważniejsze, przyjmuj lek 20 minut przed posiłkiem, aby żołądek miał prawidłowe pH. Niektóre generacje PPI nie działają dobrze w obecności żywności. Lepiej jest pić lek o tej samej porze rano, aby rozwinąć nawyk zażywania.

Zawał mięśnia sercowego

Wydawałoby się, co on ma z tym wspólnego? Dość często po zawale serca pacjentom przepisuje się środek przeciwpłytkowy - klopidogrel. Prawie wszystkie inhibitory pompy protonowej zmniejszają skuteczność tej ważnej substancji o 40-50%. Dzieje się tak, ponieważ PPI blokują enzym odpowiedzialny za przekształcanie klopidogrelu do jego aktywnej postaci. Leki te są często przepisywane razem, ponieważ środek przeciwpłytkowy może powodować krwawienie z żołądka, dlatego lekarze starają się chronić żołądek przed skutkami ubocznymi..

Jedynym blokerem pompy protonowej, który jest najbezpieczniejszy w połączeniu z klopidogrelem, jest pantoprazol.

Ogólnoustrojowe choroby grzybicze

Czasami grzyb jest leczony doustnym itrakonazolem. W tym przypadku lek działa nie w jednym określonym miejscu, ale na całym ciele. Substancja przeciwgrzybicza pokryta jest specjalną membraną, która rozpuszcza się w kwaśnym środowisku, przy spadku wartości pH, lek jest mniej wchłaniany. Przy ich wspólnej wizycie leki przyjmuje się o różnych porach dnia, natomiast itrakonazol najlepiej popijać colą lub innymi napojami zwiększającymi kwasowość.

Przeciwwskazania

Chociaż lista nie jest zbyt długa, ważne jest, aby uważnie przeczytać ten akapit. I pamiętaj, aby ostrzec lekarza o wszelkich chorobach i innych przyjmowanych lekach.

AbsolutnyKrewny
  • nadwrażliwość na którykolwiek ze składników;
  • jednoczesny odbiór z niektórymi lekami przeciwgrzybiczymi - zwiększa się obciążenie wątroby;
  • nietolerancja fruktozy
  • wiek dzieci, ciąża i okres laktacji (o stosowności decyduje lekarz);
  • niestrawność na tle wstrząsów nerwowych;
  • ciężkie postacie niewydolności nerek i wątroby

Skutki uboczne

Zwykle niepożądane efekty są minimalne, jeśli przebieg leczenia jest krótki. Ale zawsze możliwe jest wystąpienie następujących zjawisk, które znikają po wycofaniu leku lub po zakończeniu leczenia:

  • ból brzucha, zaburzenia stolca, wzdęcia, nudności, wymioty, suchość w ustach;
  • bóle głowy, zawroty głowy, ogólne złe samopoczucie, bezsenność;
  • reakcje alergiczne: swędzenie, wysypka, senność, obrzęk.

Alternatywne leki PPI

Jest jeszcze jedna grupa leków przeciwwydzielniczych, które są również stosowane przy chorobie wrzodowej żołądka i innych zespołach - blokery receptora H2-histaminowego. W przeciwieństwie do PPI, leki blokują określone receptory w żołądku, podczas gdy inhibitory pompy protonowej hamują aktywność enzymów, które pomagają w wytwarzaniu kwasu solnego. Ekspozycja na blokery H2 jest krótsza i mniej skuteczna.

Głównymi przedstawicielami są famotydyna i ranitydyna. Czas działania to około 10-12 godzin przy jednorazowej aplikacji. Przechodzą przez łożysko i do mleka matki. Działają tachyfilaksji - reakcja organizmu na wielokrotne stosowanie leku polega na zauważalnym obniżeniu efektu terapeutycznego, czasem nawet 2-krotnym. Zwykle obserwowane po 1-2 dniach od rozpoczęcia przyjęcia. W większości przypadków stosuje się je, gdy pojawia się ostre pytanie o cenę leczenia.

Leki zobojętniające można również sklasyfikować jako alternatywy. Zmniejszają kwasowość żołądka, ale robią to przez bardzo krótki czas i są używane tylko jako pomoc doraźna przy bólach żołądka, zgadze i nudnościach. Mają nieprzyjemny efekt - zespół rykoszetu. Polega ona na tym, że pH gwałtownie rośnie po zakończeniu działania leku, kwasowość rośnie jeszcze bardziej, objawy mogą się nasilać z podwójną siłą. Efekt ten jest częściej obserwowany po przyjęciu leków zobojętniających zawierających wapń. Kwasowy rykoszet jest neutralizowany przez spożycie pokarmu.

Omeprazol i inne inhibitory pompy protonowej

PPI, czyli inhibitory pompy protonowej, to najsilniejsze znane leki przeciwwydzielnicze. „Pompa (pompa) protonowa” jest ostatnim ogniwem mechanizmu tworzenia kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka. Głównym lekiem z tej grupy jest omeprazol, obecnie istnieje ogromna różnorodność podobnych leków (oryginalnych i generycznych), które prawie całkowicie blokują wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Po przyjęciu doustnym 20 mg Omeprazolu (Omez) produkcja kwasu spada o 90% (w nocy - o 88%), efekt utrzymuje się przez 14-48 godzin. Po odstawieniu leków kwasowość przywraca się po 2-3 dniach. Jednak znaczące zahamowanie wydzielania żołądkowego przez IPP w długim okresie może mieć negatywne konsekwencje..

Udział kwasu solnego i enzymów w trawieniu w żołądku

Kwas solny jest wytwarzany przez komórki wyściółki w organizmie i dnie żołądka, tworząc kwaśne środowisko, które jest optymalne dla działania enzymów w soku żołądkowym. Pod wpływem kwasu solnego nieaktywny pepsynogen soku żołądkowego przekształca się w aktywną pepsynę.

Trawienie żołądka

Pokarm białkowy jest trawiony głównie w żołądku - jest to pierwszy etap trawienia białek żołądka: obrzęk, zsiadanie (denaturacja) białka, upłynnianie pokarmu z wieloskładnikową zawartością żołądkową i rozkład enzymatyczny (hydroliza, trawienie) białek pokarmowych roślin i zwierząt.

Trawienie żołądkowe przekształca białka w polipeptydy i oligopeptydy, mniejsze cząsteczki białka, które są przygotowywane do ostatecznego trawienia w jelicie przez enzymy trzustkowe. Gdy znaczna ilość nierozszczepionego białka dostanie się do jelita, proteolityczne działanie enzymów wydzielanych przez trzustkę (trypsyna, chymotrypsyna itp.) I ściany jelita (poliamin i dipeptydazy) może być niewystarczające. Na powierzchni kosmków jelita cienkiego następuje hydroliza białek okładzinowych, powstawanie aminokwasów i ich natychmiastowe wchłanianie do krwi w celu udziału w syntezie struktur białkowych w organizmie człowieka, masa ciała spada.

Wraz z brakiem trawienia w żołądku i przyswajaniem produktów białkowych w górnych partiach przewodu pokarmowego nasila się ich przejście w gęstą papkę, gdzie są wykorzystywane przez bakterie. Procesowi bakteryjnego rozpadu białka, aminokwasów (rozpadu) towarzyszy tworzenie się substancji (aminy proteinogenne - histamina, kadaweryna itp.) Oraz związków aromatycznych (indol, skatol itp.) Detoksykacja tych związków zachodzi w wątrobie. Przy nadmiernym tworzeniu się produktów rozkładu białek w okrężnicy dochodzi do wzdęć (wzdęć), może dojść do ogólnego zatrucia organizmu tymi substancjami. Złożone naruszenie pierwszego etapu trawienia białka w praktyce klinicznej obserwuje się po operacji na żołądku (resekcja żołądka), gdy usuwa się 2/3 żołądka lub cały żołądek, co wyklucza lub ostro ogranicza funkcję wydzielniczą żołądka i częściowe wchłanianie białka do jelita. Sok żołądkowy działa bakteriobójczo na mikroflorę żołądka i jelit.

Zawartość żołądka 10% osób zdrowych jest sterylna dzięki bakteriostatycznemu i bakteriobójczemu działaniu kwasu solnego i lizozymu. Przy zachowanej wydzielinie żołądkowej nie przekracza 10 3 mikroorganizmów w 1 ml soku żołądkowego, przeważają mikroorganizmy beztlenowe. W przypadku naruszenia agresywnych i ochronnych czynników żołądka, stosowania leków (seria przeciwwydzielnicza i leki zobojętniające), zaburzenia mikroekologii żołądka i dysbioza żołądka, gdy flora oportunistyczna staje się patogenna, więc zgodnie z danymi opublikowanymi w Gastroenterol & hepatol (2000 III), przyjmowanie leków zobojętniających prowadzi do zwiększony wzrost liczby H. pylori, Enterobacter, Staphylococcus i Propionobacterium.

Stosowanie leków przeciwwydzielniczych zmniejszających kwasowość soku żołądkowego (IPP, blokery histaminy H2) sprzyja przenikaniu infekcji z pokarmu do żołądka, zmianom w składzie i jakości mikroorganizmów w żołądku oraz nadmiernemu wzrostowi mikroflory w świetle jelita z powodu braku bakteriobójczego działania aktywnego soku żołądkowego.

O czynnik Castle

Anemiczny czynnik Kastla jest wytwarzany w żołądku, żelazo w pożywieniu jest przenoszone z trójwartościowego na dwuwartościowy, który jest łatwiej wchłaniany w jelicie. Bez czynnika Castle witamina B12 nie jest wchłaniana w jelitach i nie przedostaje się do krwiobiegu, ale jest wydalana z kałem. Naruszenie mikroflory prowadzi do zmniejszenia tworzenia się substancji podobnych do B12, a niektórzy przedstawiciele mikroflory walczą o witaminę B12, która dostaje się do organizmu wraz z pożywieniem.

Zmniejszenie tworzenia się czynnika Castle w żołądku prowadzi do rozwoju niedokrwistości z niedoboru witaminy B12. Źródłem spożycia witaminy B12 w organizmie człowieka jest wyłącznie pokarm dla zwierząt (patrz artykuł dotyczący niedokrwistości z niedoboru witaminy B12).

Powołanie leków przeciwwydzielniczych (częściej inhibitorów pompy protonowej - PPI) zmniejsza kwasowość soku żołądkowego, a tym samym komplikuje przejście 3-walentnego żelaza zawartego w pożywieniu w 2-walentne żelazo, które jest wielokrotnie szybciej wchłaniane w jelicie cienkim. Rozwija się niedokrwistość z niedoboru żelaza. Brak wchłaniania żelaza w jelicie przy jego niedoborze, zmniejsza się apetyt, zmniejsza się częstotliwość przyjmowania pokarmu, rozwija się osłabienie, zmęczenie, spada masa ciała.

Kwas solny reguluje produkcję soku żołądkowego, więc przy pH w części żołądkowej równym 3,0 zaczyna zahamować wydzielanie.

Kwas solny działa regulująco na motorykę żołądka i proces ewakuacji treści żołądkowej do dwunastnicy.

Inhibitory pompy protonowej. Negatywne konsekwencje stosowania

Przykłady kliniczne w przekonujący sposób pokazują negatywne konsekwencje długotrwałego stosowania IPP u pacjentów. W pierwszym przypadku u pacjenta wystąpiło zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka i niedokrwistość na tle przedłużającej się blokady kwasu solnego w żołądku, zakłócenia pierwszego etapu trawienia pokarmów białkowych. W drugim przypadku podczas przyjmowania leku zawierającego kwas acetylosalicylowy nastąpiło uszkodzenie błony śluzowej żołądka w postaci powtarzających się rozległych nadżerek w żołądku. Jako ochronę błony śluzowej zastosowano leki z grupy inhibitorów pompy protonowej, co spowodowało naruszenie procesów trawienia białka na poziomie jelitowym w postaci rozwoju enteropatii NLPZ i objawiające się rozluźnieniem stolca, wzdęciami. Oba przypadki wymagają innego podejścia do obserwacji i leczenia pacjentów (patrz Lecznicze uszkodzenia żołądka i jelita cienkiego).

Leki zmniejszające stężenie kwasu solnego w żołądku (PPI) są szeroko stosowane u pacjentów z chorobami kwasozależnymi, tj. choroby, w których kwasowość soku żołądkowego jest czynnikiem agresywnym - choroba refluksowa przełyku, wrzód trawienny.

Ale ważne i niezbędne przy wyznaczaniu PPI są:

  • znajomość kwasowości soku żołądkowego u każdego pacjenta (gastropanel),
  • wykluczenie infekcji Helicobacter pylori,
  • przepisywanie leków PPI przez długi okres tylko w ostrym okresie do 8-12 tygodni. Konieczne jest uwzględnienie indywidualnych cech działania leków blokujących,
  • przyjmowanie leków Inhibitory pompy protonowej „na żądanie”,
  • analiza wywiadu, kliniki, chorób współistniejących,
  • uwzględnianie przyjmowania leków i możliwości ich łączenia oraz skutków ubocznych,
  • jeśli pojawiają się nawet drobne dolegliwości, pokazano badania: gastroskopię, kliniczne i biochemiczne badania krwi oraz leczenie.

Bloker pompy protonowej omeprazolu

Doktor nauk medycznych prof. E. B. Shustov, kandydat nauk medycznych A. A. Ihalainen
Inhibitory pompy protonowej i ich efektywne wykorzystanie
Propozycje producentów i dostawców, opisy z „Encyklopedii leków” dla leków wymienionych w artykule:
- omeprazol - lanzoprazol - pantoprazol - rabeprazol - esomeprazol Badanie molekularnych mechanizmów powstawania kwasu solnego w soku żołądkowym pozwoliło zidentyfikować jego kluczowe ogniwo - aktywne wydzielanie protonów sprzężone z transportem K +, realizowane przez specjalny kompleks błon - pompę protonową. O ile powstawanie protonów podczas różnych reakcji wewnątrzkomórkowych jest kontrolowane przez różne czynniki regulacyjne (acetylocholina, histamina, gastryna, prostaglandyny, czynniki tkankowe przewodu pokarmowego itp.), O tyle praca tego mechanizmu praktycznie nie jest związana z fizjologicznymi mechanizmami regulacyjnymi. Dlatego opracowywanie leków, które mogą zmniejszać aktywność ATPazy pompy protonowej, jest ważnym zadaniem farmakologii..
Pierwszym inhibitorem pompy protonowej był omeprazol (na rynku szwedzkim od 1987 r.), A następnie lanzoprazol (od 1992 r. We Francji). W 1994 roku pantoprazol pojawił się w Niemczech. Niedawno pojawiły się rabeprazol (Wielka Brytania) i esomeprazol (Szwecja).


Charakterystyka farmakologiczna
Inhibitory pompy protonowej należą do chemicznej klasy podstawionych pochodnych benzimidazolu i mają działanie przeciwwydzielnicze poprzez hamowanie H +, K + -ATPazy (pompa protonowa) w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. W kanalikach gruczołów żołądkowych inhibitory pompy protonowej, będące słabymi zasadami, oddziałują z jonem wodorowym, przekształcając się w pochodne sulfenamidowe, które tworzą wiązania kowalencyjne z grupami SH cysteiny H +, K + -ATPazy na powierzchni błony wierzchołkowej komórek okładzinowych zwróconych do światła gruczołów żołądkowych i blokują końcowy etap tworzenia kwasu solnego. Taka zależność jest nieodwracalna, dlatego czas działania inhibitora pompy protonowej zależy od szybkości syntezy nowych cząsteczek pompy protonowej, a także od czasu trwania krążenia leku we krwi..
Wszystkie związki z tej grupy ulegają szybkiej aktywacji przy silnie kwaśnym odczynie środowiska (pH poniżej 3,0). W mniej kwaśnym środowisku (pH

3,5-7,4) pantoprazol jest bardziej stabilny chemicznie niż omeprazol czy lanzoprazol, jest mniej przekształcony w formę aktywną. Dlatego jego zdolność hamowania reakcji od obojętnej do umiarkowanie kwaśnej jest około 3 razy mniejsza niż omeprazolu.
Leki zmniejszają podstawowe i stymulowane wydzielanie soku żołądkowego, niezależnie od rodzaju bodźca. Ich skuteczność kliniczna jest najwyższa wśród leków przeciwwrzodowych.
Leki te zapewniają utrzymanie pH w żołądku na poziomie 3,0 i wyższym przez 18 godzin dziennie, co w krótkim czasie przyczynia się do powstawania bliznowacenia owrzodzeń. Blizny po owrzodzeniach dwunastnicy po 2 tyg. U 60% chorych, po 4 tyg. - u 96% chorych, w 94,4% stwierdzono blizny po owrzodzeniach żołądka i dwunastnicy z owrzodzeniami opornymi na ranytydynę.
Inhibitory pompy protonowej są stosowane w terapii przeciw helicobacter (eradykacji). Chociaż ich działanie bakteriobójcze jest kontrowersyjne, tym bardziej, że wszystkie są stosowane w granulkach ze specjalną powłoką, która rozpuszcza się w jelicie cienkim przy zasadowych wartościach pH i są zamknięte w żelatynowej kapsułce..

Wskazania do stosowania:

  • niestrawność niewrzodowa;
  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy; UL>
  • wrzód trawienny;
  • owrzodzenia stresowe;
  • erozyjne i wrzodziejące zapalenie przełyku;
  • zgaga;
  • Zespół Zollingera-Ellisona;
  • gruczolakowatość polendokrynna;
  • układowa mastoidoza;
  • Infekcja Helicobacter pylori.

Przeciwwskazania:

  • nadwrażliwość;
  • złośliwe nowotwory przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • ciąża (zwłaszcza w pierwszym trymestrze);
  • karmienie piersią.


Skutki uboczne:
Z przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, biegunka, zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia, suchość w ustach, brak apetytu;
Z układu nerwowego: bóle głowy, zawroty głowy, osłabienie (w tym osłabienie mięśni), zaburzenia snu, senność, depresja, niepokój, niepokój, pobudzenie, omamy;
Z innych narządów i układów: reakcje alergiczne (skurcz oskrzeli, zapalenie gardła, nieżyt nosa, wysypki skórne, swędzenie), bóle mięśni, bóle stawów.
Przy krótkich (do 3 miesięcy) cyklach leczenia inhibitorami pompy protonowej działania niepożądane są rzadkie. Przy długotrwałym (zwłaszcza od kilku lat) ciągłym stosowaniu tych leków u pacjentów, dochodzi do hipergastrynemii, może dojść do zjawiska postępu zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka, guzkowego przerostu komórek endokrynnych (komórek ECL) błony śluzowej żołądka produkujących histaminę. Hipergastrynemia jest najbardziej widoczna w przypadku rabeprazolu. Stężenie gastryny w surowicy powraca do wartości wyjściowych 2-3 tygodnie po przerwaniu leczenia. Jeśli konieczne jest przedłużone lub ciągłe leczenie podtrzymujące w celu zmniejszenia nasilenia hipergastrynemii, zaleca się przyjmowanie inhibitorów pompy protonowej razem z syntetycznymi analogami prostaglandyn (mizoprostol) lub pirenzepiną, które znacznie zmniejszają stężenie gastryny.
Stosowanie inhibitorów pompy protonowej prowadzi również do wzrostu poziomu pepsynogenu I. Hipergastrynemia i wzrost poziomu pepsynogenu I w trakcie leczenia tymi lekami są znacznie bardziej nasilone u pacjentów z zakażeniem Helicobacter pylori niż u pacjentów, którzy przeszli jego eradykację.
Przyjmowanie omeprazolu w dawce 40 mg na dobę prowadziło do osłabienia funkcji motorycznej ewakuacji żołądka. Po 10-dniowym okresie leczenia stwierdzono różnice w stężeniach motyliny, gastryny i cholecystokininy w surowicy w grupie omeprazolu i placebo. Zmniejszona funkcja ewakuacji żołądka z powodu hipomotylinemii podczas leczenia inhibitorami pompy protonowej jest prawdopodobnie jedną z przyczyn choroby refluksowej przełyku po leczeniu eradykacyjnym.

Interakcje z innymi lekami farmakologicznymi:

Farmakokinetyka
Istnieje możliwość zmiany wchłaniania zależnego od pH leków z grupy słabych kwasów (spowolnienie) i zasad (przyspieszenie).


Schemat dawkowania
Wewnątrz: rano, przed posiłkami. Bez żucia. Trochę wody.
Dożylnie: raz dziennie.
Stosowanie inhibitorów pompy protonowej u pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga dostosowania dawki.
Ponieważ inhibitory pompy protonowej charakteryzują się powolnym początkiem działania (nie wcześniej niż 1 godzinę), nie nadają się do terapii na żądanie (w czasie bólu, zgagi). Do takiej terapii bardziej wskazane jest stosowanie nowoczesnych leków zobojętniających sok żołądkowy, czyli rozpuszczalnych tabletek blokerów H-2 (efekt objawia się w ciągu 1-6 minut).


Formularz zwolnienia
Leki są dostępne w postaci dawkowania z kwasoodporną błoną, która rozpuszcza się w jelicie.


Środki ostrożności
Stosować ostrożnie u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku.
Leczenie pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy rozpoczynać od połowy dawki, stopniowo zwiększając ją do zalecanej dawki. Aktywność enzymów wątrobowych należy regularnie sprawdzać, w przypadku ich wzrostu lek należy odstawić.
Przed i po zakończeniu leczenia wymagana jest kontrola endoskopowa, aby wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ lanzoprazol może maskować objawy i opóźniać ustalenie dokładnej diagnozy.
Konieczne jest zaprzestanie karmienia piersią na okres leczenia.


Charakterystyka porównawcza leków
Omeprazol, pantoprazol i lansoprazol różnią się budową chemiczną, biodostępnością, okresem półtrwania itp., Ale wyniki ich klinicznego zastosowania są prawie identyczne.
Minimalne stężenie hamujące omeprazolu wynosi 25-50 mg / l, lanzoprazol - 0,78-6,25 mg / l, pantoprazol - 128 mg / l.
Schematy leczenia lanzoprazolem zapewniają wcześniejszy początek remisji klinicznej niż omeprazol. Częstość nawrotów owrzodzeń trawiennych po leczeniu lanzoprazolem wynosi 55-62%, pantoprazolu - 55%, omeprazolu - 41%.
Obecnie tylko omeprazol i lanzoprazol są dopuszczone do długotrwałego leczenia podtrzymującego. Długotrwałe (ponad 5,5 roku) stosowanie omeprazolu u pacjentów nie prowadzi do rozwoju zmian nowotworowych. U pacjentów z chorobą wrzodową, którzy otrzymywali leczenie podtrzymujące pantoprazolem w dawce 40-80 mg na dobę przez ponad 3 lata, wystąpił niewielki i nieistotny statystycznie wzrost liczby komórek ECL..
W przeciwieństwie do omeprazolu i lanzoprazolu, pantoprazol oddziałuje znacznie mniej z układem cytochromu P-450.
Przyjmowanie leków zobojętniających, takich jak jedzenie, nie wpływa na farmakokinetykę pantoprazolu. Sukralfat i przyjmowanie pokarmu mogą zmieniać wchłanianie lanzoprazolu. Farmakokinetyka omeprazolu może być zmieniana przez przyjmowanie pokarmu, ale nie zmieniana przez płynne leki zobojętniające. Dlatego lansoprazol i omeprazol przyjmuje się 30 minut przed posiłkiem, a pantoprazol - niezależnie od posiłku.


Koszty leczenia:
Omeprazol
Cena 21-dniowego doustnego kursu przyjmowania omeprazolu (20 mg dziennie) waha się od 60 (Omizak, Torrent) do 1470 (Losek, Astra) rubli. Następujące leki mieszczą się w niższym przedziale cenowym (60-100 rubli za 21-dniowy kurs): Omizak (Torrent), Zolser (Aurobindo Pharma), Zerocid (Sun Pharm.), Romesek (Ranbaxy Labs.), Omez (Dr.Reddy's Labs. ), Omeprazol (Olinsky KhFZ), Omeprazol (Akrikhin), Vero-Omeprazol (Styren). Droższy (od 110 do 250 rubli) jest kurs leków Gastrozol (ICN październik), Omeprazol (KRKA), Omeprol (Zdravle). I z bezwarunkową marżą prowadzi Losek firmy Astra (cena kursu to 1250-1470 rubli).

Lanzoprazol
Lanzoprazol jest sprzedawany przez Dr. Reddy's Labs Lanzap. (cena kursu 21-dniowego to 80-200 rubli) i Lansofed (Moskhimpharmpreparaty, cena kursu to około 240 rubli).



Omeprazol
Omeprazol
5-metoksy-2 - [[(4-metoksy-3,5-dimetylo-2-pirydynylo) metylo] sulfinylo] 1H-benzimidazol
Tabela 1. Preparaty omeprazolu do podawania doustnego
(nie pokazane on-line)

Tabela 2. Preparaty omeprazolu do podawania pozajelitowego
(nie pokazane on-line)

Referencyjnym reprezentantem grupy jest lek Losek firmy ASTRA (Szwecja). Substancja stosowana przez firmę to wzorzec czystości, a mikrogranulki w kapsułkach do podawania doustnego - stabilność. Opracowana przez firmę technologia produkcji Loseca zapewnia bardzo wysoką stabilność rozpuszczalności, wchłaniania i biodostępności omeprazolu, co znacząco wpływa na kliniczną skuteczność jego stosowania..


Charakterystyka farmakologiczna
Działa przeciwwrzodowo. Posiada wysoką lipofilność, łatwo przenika do komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka, gdzie gromadzi się i jest aktywowany przy kwaśnym pH. Hamuje H + K + -ATPazę błony wydzielniczej komórek okładzinowych, zatrzymując uwalnianie jonów wodorowych do jamy żołądka.
Środek bakteriobójczy dla Helicobacter pylori.
Jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, ale biodostępność nie przekracza 50-55% (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 0,5-3,5 godziny. Wiązanie z białkami 95%. Okres półtrwania wynosi 0,5-1 godziny (przy prawidłowej czynności wątroby) lub 3 godziny (przy przewlekłej chorobie wątroby). Ulega biotransformacji w wątrobie. Metabolity są nieaktywne. Jest wydalany przez nerki w postaci metabolitów (72-80%) i przez jelita (18-23%). Po podaniu pojedynczej dawki 20 mg zahamowanie wydzielania soku żołądkowego występuje w ciągu pierwszej godziny, osiąga maksimum po 2 godzinach i trwa około 24 godzin. Nasilenie efektu zależy od dawki. Zdolność komórek okładzinowych do wytwarzania kwasu solnego zostaje przywrócona w ciągu 3-5 dni po zakończeniu terapii.
Cechą omeprazolu jest to, że po wielokrotnym stosowaniu zwiększa się wchłanianie leku, a jego działanie przeciwwydzielnicze jest wzmocnione..
Postać leku do wstrzykiwań (jedynym przedstawicielem na rosyjskim rynku farmaceutycznym jest Losek szwedzkiej firmy Astra) służy do szybkiego (w ciągu pierwszych 1-2 dni) złagodzenia objawów klinicznych zaostrzeń chorób kwaso-zależnych górnego odcinka przewodu pokarmowego, zwłaszcza o skomplikowanym przebiegu. Dożylne podanie leku Losek jest szczególnie ważne w przypadku krwawień z żołądka i dwunastnicy powstałych jako powikłanie choroby wrzodowej, nadciśnienia wrotnego, a także w przypadku stresu, steroidów, indometacyny (lub przy stosowaniu innych środków wrzodziejących) i innych ostrych wrzodów. Liczne badania kliniczne wykazały możliwość zachowawczego zatrzymania takiego krwawienia bez operacji. Dożylna postać Loska jest również wygodna w przypadku braku możliwości doustnego podania leku..

Skutki uboczne
Ogólne dla grupy, a także:

  • gorączka,
  • światłoczułość,
  • parestezje,
  • śródmiąższowe zapalenie nerek,
  • łysienie,
  • ginekomastia,
  • impotencja,
  • zaburzenia smaku,
  • zapalenie jamy ustnej,
  • kandydoza,

Od strony narządów krwiotwórczych: trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Interakcja
Ogólne dla grupy, a także:

  • Wzmacnia działanie kumaryn i difeniny.
  • Spowalnia eliminację leków metabolizowanych w wątrobie na drodze utleniania mikrosomalnego (warfaryna, diazepam, fenytoina).
  • Zwiększa (wzajemnie) stężenie klarytromycyny we krwi.


Dawki i sposób podawania
Wewnątrz:
W przypadku wrzodów żołądka, dwunastnicy i refluksowego zapalenia przełyku - 20 mg raz dziennie (w razie potrzeby - 40 mg). W przypadku wrzodów dwunastnicy czas leczenia wynosi 2-4 tygodnie, w przypadku wrzodów żołądka i refluksowego zapalenia przełyku - 4-8 tygodni.
Do zapobiegania chorobie wrzodowej trawiennej - 20 mg 1 raz dziennie.
Z zespołem Zollingera-Ellisona: dawka początkowa wynosi 20-60 mg na dobę, w razie potrzeby do 120 mg / dobę (dawkę dobową powyżej 80 mg należy podzielić na dwie dawki) przez 2-8 tygodni. Poziom wydzielania w żołądku u nieoperowanych pacjentów powinien wynosić do 10 mmol HCl / h, u pacjentów resekowanych - do 5 mmol HCl / h..
Na wrzody trawienne wywołane przez Helicobacter pylori w połączeniach: omeprazol 20 mg, amoksycylina 1 g, klarytromycyna 500 mg lub omeprazol 20 mg, metronidazol 400 mg, klarytromycyna 250 mg 2 razy dziennie przez 7 dni.
Dożylnie:
1 dziennie. Substancję (40 mg) rozpuszcza się w 100 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworu dekstrozy i wstrzykuje w ciągu 20-30 minut po rozcieńczeniu. Wlew należy zakończyć w ciągu 12 godzin, jeśli rozpuszczalnikiem jest sól fizjologiczna, lub w ciągu 6 godzin, jeśli jest rozpuszczony w dekstrozy. Zwykle wystarczy wykonać infuzje przez 2-5 dni, po czym pacjent może przejść do doustnego podawania leku..


Przedawkować
Objawy: niewyraźne widzenie, splątanie, ból głowy, zwiększona potliwość, senność, suchość w ustach, nudności, zaczerwienienie twarzy, tachykardia, arytmia.
Leczenie: objawowe. Ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza dializa nie jest skuteczna.

Środki ostrożności
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę..


Lanzoprazol
Lansoprazol
2 - [[[3-metylo-4- (2, 2, 2-trifluoroetoksy) -2 pirydylo] metylo] sulfinylo] benzimidazol
Tabela 3. Doustne preparaty lanzoprazolu
(nie pokazane on-line)

Substancja lansoprazol jest również produkowana przez CHEMO IBERICA SA (Hiszpania).


Charakterystyka farmakologiczna
Działa przeciwwrzodowo. Zmniejsza produkcję kwasu solnego w żołądku, niezależnie od rodzaju czynnika stymulującego poprzez swoistą blokadę H + K + -ATPazy (pompa protonowa) komórek okładzinowych. Szybkość i stopień zahamowania podstawowego i stymulowanego wydzielania kwasu solnego zależą od dawki: pH zaczyna wzrastać po 1-2 i 2-3 godzinach po przyjęciu odpowiednio 15 i 30 mg, a wydzielanie spada do 80-97%. Przywrócenie aktywności H + K + -ATPazy następuje po półokresie 30-48 godzin.
Hamuje produkcję pepsyny i działa ochronnie na żołądek. Tłumi wzrost Helicobacter pylori.
Lek stosuje się w postaci granulek ze specjalną powłoką. Dzięki kwasoodpornej powłoce lanzoprazol nie ulega zniszczeniu w żołądku i dostatecznie wchłaniany w jelicie cienkim przenika do krążenia ogólnoustrojowego. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po 1,5-2,2 godziny, biodostępność wynosi co najmniej 80% dawki. Po posiłku biodostępność spada o 50%, ale nie wpływa to na zahamowanie produkcji kwasu. W zakresie dawek od 15 do 60 mg farmakokinetyka jest liniowa - mierzone stężenia są proporcjonalne do dawki, parametry są stałe i nie ma kumulacji. Wiązanie z białkami osocza wynosi 97-99%. Okres półtrwania wynosi 1 godzinę u zdrowych osób i 2-3 godziny u pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby. Jest metabolizowany w wątrobie, 2/3 metabolitów jest wydalane z żółcią, reszta z moczem (niewydolność nerek nie wpływa znacząco na szybkość i ilość wydalania).


Interakcja
Farmakokinetyka
Zmniejsza klirens teofiliny o 10%.
Hamuje metabolizm diazepamu i fenytoiny.
Sukralfat zmniejsza biodostępność o 30%, wymagana jest przerwa między przyjmowaniem tych leków 30-40 minut.
Leki zobojętniające zawierające wodorotlenki glinu i magnezu należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po zażyciu lanzoprazolu.


Dawki i sposób podawania
Wewnątrz:
Niestrawność niewrzodowa: 15-30 mg dziennie przez 2-4 tygodnie.
Wrzody żołądka: 30-60 mg dziennie przez 4-8 tygodni.
Erozyjne i wrzodziejące zapalenie przełyku: 30-60 mg dziennie przez 4-8 tygodni.
Refluksowe zapalenie przełyku: 30 mg dziennie przez 4 tygodnie.
Zespół Zollingera-Ellisona: dobiera się indywidualną dawkę, która zapewnia podstawową produkcję kwasu poniżej 10 mmol / h.
Infekcja Helicobacter pylori: 30 mg 2 razy dziennie w różnych kombinacjach z metronidazolem, tetracykliną, tlenkiem bizmutu, klarytromycyną lub amoksycyliną przez 7 dni.

Skutki uboczne
Ogólne dla grupy, a także:

  • parestezje,
  • śródmiąższowe zapalenie nerek,
  • zmiany we krwi (eozynofilia, leukopenia, pancytopenia, trombocytopenia),
  • wybroczyny,
  • obrzęk obwodowy.

Środki ostrożności
W przypadku zakażenia Helicobacter pylori leku nie należy stosować w monoterapii przed rozpoczęciem skojarzonej terapii eradykacyjnej.



Pantoprazol
Pantoprazol Tabela 4. Doustne preparaty pantoprazolu
(nie pokazane on-line)

Charakterystyka farmakologiczna
Po pojedynczej dawce leku efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny..

Skutki uboczne
Wspólne dla grupy, a także:

  • obrzęk;
  • podwyższona temperatura ciała.

Dawki i sposób podawania
Wewnątrz: 40-80 mg dziennie. Kurs leczenia: 2 tygodnie (do 4-8 tygodni).


Rabeprazol
Wyprodukowany przez ESAI Ltd dla Jansen Pharmaceuticals (Wielka Brytania) pod nazwą Pariet.
Forma uwalniania: tabletki dojelitowe 10 i 20 mg.
W doświadczeniach na zwierzętach hamowanie pompy protonowej przez rabeprazol jest częściowo odwracalne. In vitro rabeprazol ma 2–10 razy silniejsze działanie przeciwwydzielnicze niż omeprazol. Rabeprazol ma krótszy czas działania niż omeprazol. Jego kompleks z H + -K + -ATPazą jest podatny na dysocjację.
W porównawczych badaniach klinicznych rabeprazol był znacznie bardziej aktywny niż placebo, famotydyna czy ranitydyna i równie skuteczny jak omeprazol w leczeniu pacjentów z nadżerkowym lub wrzodziejącym refluksowym zapaleniem przełyku oraz wrzodami żołądka i dwunastnicy. Obecność Helicobacter pylori nie wpłynęła na proces gojenia. Działanie przeciwwydzielnicze po podaniu doustnym 20 mg występuje w ciągu 1 godziny i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Hamowanie wydzielania kwasu solnego po 23 godzinach od zażycia pierwszej dawki wynosi odpowiednio 62 i 82%, a czas działania wynosi 48 godzin. Po zakończeniu przyjmowania aktywność wydzielnicza normalizuje się w ciągu 2-3 dni. W pierwszych 2-8 tygodniach leczenia stężenie gastryny w surowicy wzrasta i powraca do poziomu wyjściowego w ciągu 1-2 tygodni po przerwaniu leczenia. Ważną cechą leku jest brak skutków ubocznych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, układu sercowo-naczyniowego i oddechowego..
Eradykację Helicobacter pylori pod koniec 7-dniowego cyklu leczenia obserwowano w leczeniu skojarzeń rabeprazolu z:

  • klarytromycyna + metronidazol w 100% przypadków;
  • klarytromycyna + amoksycylina w 95%;
  • amoksycylina + metronidazol w 90%;
  • klarytromycyna w 63%.

Schemat dawkowania:
Wewnątrz: 20 mg raz dziennie, rano. Przebieg leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy: 4-6 tygodni, w razie potrzeby - do 12 tygodni; z refluksowym zapaleniem przełyku: 4-8 tygodni. Tabletki połyka się w całości, bez żucia ani kruszenia.
Tolerancja 20 mg rabeprazolu raz na dobę w badaniach porównawczych była taka sama jak famotydyny 20 mg dwa razy dziennie, ranitydyny 150 mg 4 razy dziennie lub omeprazolu 20 mg raz dziennie. Działania niepożądane pojedynczej dawki rabeprazolu 20 mg obserwowano u 0,7-2,2% pacjentów i obejmowały one umiarkowane zawroty głowy, nudności, ból głowy, biegunkę, ogólne złe samopoczucie i swędzenie..
W przypadku przedawkowania leku mogą wystąpić: nudności, biegunka, zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia, bóle głowy, zawroty głowy, senność, osłabienie, wysypka skórna, wzmożona aktywność aminotransferaz wątrobowych, trombocytopenia, leukopenia; zapalenie gardła, nieżyt nosa, osłabienie, ból pleców, zespół grypopodobny, bóle mięśni, suchość w ustach, skurcze mięśni łydek, bóle stawów, gorączka. Rzadko anoreksja, przyrost masy ciała, depresja, zaburzenia widzenia lub smaku, zapalenie jamy ustnej, nadmierne pocenie się.


Interakcja:
Spowalnia eliminację niektórych leków metabolizowanych w wątrobie na drodze utleniania mikrosomalnego (diazepam, fenytoina, antykoagulanty pośrednie). Zmniejsza stężenie ketokonazolu o 33%, digoksyny - o 22%.


Esomeprazol
Pod nazwą Nexium jest produkowany przez firmę Astra.
Po raz pierwszy pozwolenie na stosowanie tego leku uzyskano w marcu 2000 roku w Szwecji, gdzie rozpoczęcie jego promocji planowano od sierpnia 2000 roku. Zezwolenie to uprawnia również do używania narkotyku w Norwegii i Islandii. W lipcu 2000 Nexium (esomeprazol) przeszedł procedurę rejestracji i zatwierdzenia we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Promocja leku w Wielkiej Brytanii rozpoczęła się jesienią ubiegłego roku. Oczekuje się, że zostanie zatwierdzony w Stanach Zjednoczonych (dokumenty rejestracyjne zostały złożone w FDA w grudniu 1999 r.), Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii i Szwajcarii. Lek jest obecnie zarejestrowany w Rosji..
Nexium w dawce 40 mg zapewnia skuteczniejszą, wyraźniejszą, szybszą i długotrwałą kontrolę wydzielania kwasu solnego w porównaniu z omeprazolem w standardowych dawkach terapeutycznych 20 mg i 40 mg, inne leki z tej klasy w standardowych dawkach, takie jak pantoprazol w dawce 40 mg. mg i lanzoprazol w dawce 30 mg.
Nexium jest pierwszym lekiem, który wykazuje znaczące korzyści kliniczne w porównaniu z omeprazolem.
Zaproponowano nowy schemat stosowania leku Nexium - w razie potrzeby, który umożliwia lekarzom przepisywanie leku pacjentom, którzy potrzebują pojedynczej dawki leku w celu złagodzenia objawów choroby tylko wtedy, gdy jest to potrzebne. Wyniki badań klinicznych wykazały, że po sześciu miesiącach leczenia nawet 90% pacjentów mogło skutecznie kontrolować objawy, przyjmując Nexium tylko w razie potrzeby. Takie podejście do długoterminowego leczenia objawów choroby refluksowej przełyku jest skuteczne, przyjazne dla pacjenta i atrakcyjne ekonomicznie..
Innym schematem stosowania Nexium jest potrójna terapia przez tydzień w leczeniu wrzodu dwunastnicy związanego z Helicobacter pylori. Ten schemat jest tak samo skuteczny, jak potrójna terapia omeprazolem przez jeden tydzień, a następnie monoterapia omeprazolem przez kolejne trzy tygodnie.
Nexium ma profil bezpieczeństwa podobny do omeprazolu, a najczęstszymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, bóle brzucha i biegunka..
Nexium zastąpi Losec (omeprazol) tej samej firmy.

Literatura
Belousov Yu. B., Asetskaya I. L. Farmakoterapia choroby wrzodowej żołądka. Clinical Pharmacology and Therapy, 1993, v2. S. 54-57
Komarov F.I., Grebenev A.L., Sheptulin A.A., et al. Guide to gastroenterology: W trzech tomach. T. 1. Choroby przełyku i żołądka. - M.: Medicine, 1995. - 672 s.
O standardach (protokołach) diagnostyki i leczenia pacjentów z chorobami układu pokarmowego / Zarządzenie Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej z 17.04.98 № 125 // Zdrowie, № 7, 1998. - s. 103-139.
Rejestr leków Rosji - encyklopedia leków. Wydanie siódme, poprawione i uzupełnione / Ch. redaktor Yu.F. Krylov. - M.: RLS-2000, 2000 - 1520 s.
Sekrety gastroenterologii / Per. z angielskiego. - M. - SPb.: Wydawnictwo ZAO BINOM, Nevsky Dialect, 1999 - 1023 str..
Podręcznik Vidal. Medicines in Russia: A Handbook. - Moskwa, 2000.
Federalne wytyczne dla lekarzy dotyczące stosowania leków (system formuły): Wydanie I - M.: GEOTAR Medicine, 2000. - 975 str..