Leki blokujące receptory histaminowe H2

Odżywianie

Blokery H. 2 -receptory histaminowe to leki blokujące H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka (czemu towarzyszy zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego) i działają przeciwwrzodowo.

Leki z tej grupy blokują H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka i działają przeciwwrzodowo.

Stymulacja H. 2 -receptorom histaminowym towarzyszy zwiększone wydzielanie soku żołądkowego, co jest spowodowane wzrostem wewnątrzkomórkowego cAMP pod wpływem histaminy.

Na tle stosowania blokerów H. 2 -receptorów histaminowych następuje zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego.

Ranitydyna hamuje wydzielanie zasadowego i histaminy, gastryny i acetylocholiny (w mniejszym stopniu) stymulowane przez histaminę wydzielanie kwasu solnego. Wspomaga wzrost pH treści żołądkowej, zmniejsza aktywność pepsyny. Czas działania leku przy pojedynczej dawce wynosi około 12 godzin.

Famotydyna hamuje podstawową i stymulowaną produkcję kwasu solnego przez histaminę, gastrynę, acetylocholinę. Zmniejsza aktywność pepsyny.

Cymetydyna hamuje wydzielanie kwasu solnego za pośrednictwem histaminy i podstawowe wydzielanie kwasu solnego i nieznacznie wpływa na produkcję karbacholiny. Hamuje wydzielanie pepsyny. Po podaniu doustnym efekt terapeutyczny pojawia się po 1 godzinie i utrzymuje się przez 4-5 godzin.

Po podaniu doustnym ranitydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiągane jest 2-3 godziny po przyjęciu dawki 150 mg. Biodostępność leku wynosi około 50% z powodu efektu „pierwszego przejścia” przez wątrobę. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Wiązanie z białkami osocza - 15%. Przechodzi przez barierę łożyskową. Objętość dystrybucji leku wynosi około 1,4 l / kg. Okres półtrwania - 2-3 godziny.

Famotydyna jest dobrze wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Maksymalny poziom leku w osoczu określa się 2 godziny po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 20%. Niewielka ilość leku jest metabolizowana w wątrobie. Większość jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania od 2,5 do 4 godzin.

Po podaniu doustnym cymetydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Biodostępność wynosi około 60%. Okres półtrwania leku wynosi około 2 h. Wiązanie z białkami osocza około 20–25%. Jest wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej (60-80%), częściowo metabolizowany w wątrobie. Cymetydyna przenika przez barierę łożyskową, przenika do mleka matki.

  • Zapobieganie i leczenie wrzodów żołądka i / lub dwunastnicy.
  • Zespół Zollingera-Ellisona.
  • Erozyjne refluksowe zapalenie przełyku.
  • Zapobieganie owrzodzeniom pooperacyjnym.
  • Wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym związane ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
  • Nadwrażliwość.
  • Ciąża.
  • Laktacja.

Z ostrożnością leki z tej grupy są przepisywane w następujących sytuacjach klinicznych:
  • Niewydolność wątroby.
  • Niewydolność nerek.
  • Dzieciństwo.
  • Od strony ośrodkowego układu nerwowego:
    • Bół głowy.
    • Zawroty głowy.
    • Czuć się zmęczonym.
  • Z przewodu pokarmowego:
    • Suchość w ustach.
    • Utrata apetytu.
    • Wymioty.
    • Ból brzucha.
    • Bębnica.
    • Zaparcie.
    • Biegunka.
    • Zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych.
    • Ostre zapalenie trzustki.
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego:
    • Bradykardia.
    • Spadek ciśnienia krwi.
    • Blok przedsionkowo-komorowy.
  • Z układu krwiotwórczego:
    • Trombocytopenia.
    • Leukopenia.
    • Pancytopenia.
  • Reakcje alergiczne:
    • Wysypka na skórze.
    • Swędzący.
    • Obrzęk naczynioruchowy.
    • Szok anafilaktyczny.
  • Od zmysłów:
    • Niedowład zakwaterowania.
    • Rozmazany obraz.
  • Ze strony układu rozrodczego:
    • Ginekomastia.
    • Brak menstruacji.
    • Zmniejszone libido.
    • Impotencja.
  • Inne:
    • Łysienie.

Przed rozpoczęciem stosowania leków z tej grupy należy wykluczyć obecność nowotworów złośliwych żołądka i dwunastnicy..

Na tle leczenia lekami z tej grupy należy powstrzymać się od podejmowania działań potencjalnie niebezpiecznych, wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Ryzyko kardiotoksycznego działania blokerów H. 2 -zwiększenie receptorów histaminowych u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek, po szybkim podaniu dożylnym i po dużych dawkach.

Podczas leczenia należy unikać spożywania pokarmów, napojów lub leków podrażniających wyściółkę żołądka.

Ranitydyna może wywoływać ostre ataki porfirii.

Famotydyna i cymetydyna mogą powodować fałszywie ujemne wyniki alergicznych testów skórnych.

Pacjenci powyżej 75 roku życia powinni dostosować dawkę leków z tej grupy (zwłaszcza cymetydyny).

Leki blokujące receptory histaminowe H2

Na początku XX wieku fizjolog Henry Dale i chemik George Barger odkryli nieznaną wcześniej biologicznie substancję czynną, później zidentyfikowaną jako β-imidazolilo-etyloamina, a później nazwaną histaminą. Pomimo tego, że Dale przeprowadził wiele badań nad histaminą, nie zwrócił uwagi na jej rolę w wydzielaniu kwasu solnego przez żołądek. Dopiero po odkryciu tej roli przez ucznia Iwana Pawłowa, Lwa Popelskiego (w 1916 r.), Dale w eksperymentach na zwierzętach stwierdził, że wprowadzenie histaminy, zwiększając wydzielanie żołądka, sprzyja rozwojowi choroby wrzodowej. Dale otrzymał Nagrodę Nobla w 1936 roku za swoją pracę w tej dziedzinie..

Pomimo znacznych wysiłków od dawna nie znaleziono substancji, która hamuje pobudzające kwas działanie histaminy, i dopiero w 1972 roku James Black, który pracował dla Smith Kline i French (dziś należy do GlaxoSmithKline), w Wielkiej Brytanii, wypróbował ponad 700 różnych struktur, stwierdzono, że związek burimamid, który zawiera pierścień imidazolowy w łańcuchu bocznym, działa na receptory żołądkowe (później zwane H2-receptory). Do identyfikacji N.2-receptorów i rozwój leków, które je blokują, Black otrzymał Nagrodę Nobla w 1988 roku [1].

W 1975 roku pojawiła się cymetydyna (Smith Kline i French), w 1979 - ranitydyna (Smith Kline i French), w 1984 - famotydyna (Merck), w 1987 - nizatydyna ( Eli Lilly, USA). H.2-blokery natychmiast stały się „złotym standardem” w leczeniu chorób związanych z kwasem, a ranitydyna w 1988 roku była najlepiej sprzedającym się lekiem na receptę i pozostała nim aż do pojawienia się inhibitorów pompy protonowej (omeprazol).

Zastosowanie kliniczne

H.2-blokery są często stosowane w leczeniu choroby wrzodowej. Wynika to przede wszystkim z ich zdolności do zmniejszania wydzielania kwasu solnego. Ponadto H.2-blokery hamują produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego, zwiększają syntezę prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka, zwiększają wydzielanie wodorowęglanów, poprawiają mikrokrążenie, normalizują funkcje motoryczne żołądka i dwunastnicy [2].

H.2-blokery znajdują również zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń przewodu pokarmowego, w tym:

  • choroba refluksowa przełyku [3],
  • ostre [4] i przewlekłe [5] zapalenie trzustki,
  • niestrawność [6],
  • choroby wywołane refluksem [7], w tym astma oskrzelowa wywołana refluksem [8],
  • Zespół Zollingera-Ellisona [9],
  • przewlekłe zapalenie żołądka i dwunastnicy [10],
  • Przełyk Barretta [11] i inne choroby związane z kwasem.

Generacja H.2-blokery

Przyjęto następującą klasyfikację H.2-blokery według generacji [4]:

  • 1. generacja - cymetydyna,
  • 2. generacja - ranitydyna,
  • 3. generacja - famotydyna,
  • 4. generacja - nizatydyna,
  • 5 generacja - roksatydyna.

Cymetydyna, H.2-bloker I generacji, ma poważne skutki uboczne: blokuje obwodowe receptory męskich hormonów płciowych (receptory androgenowe), znacznie zmniejszając potencję i prowadzi do rozwoju impotencji i ginekomastii. Możliwe są również biegunka, bóle głowy, przemijające bóle stawów i mięśni, blokada układu cytochromu P-450, podwyższony poziom kreatyniny we krwi, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, zmiany hematologiczne, działanie kardiotoksyczne, działanie immunosupresyjne [1] [2].

Ranitydyna ma mniej skutków ubocznych typowych dla cymetydyny i jeszcze mniej skutków ubocznych następnych pokoleń. Aktywność famotydyny jest 20-60 razy większa niż cymetydyny i 3-20 razy większa niż ranitydyny. W porównaniu do ranitydyny famotydyna jest bardziej skuteczna w podnoszeniu pH i zmniejszaniu objętości żołądka. Przeciwwydzielnicze działanie ranitydyny trwa 8–10 godzin, a famotydyny 12 godzin [1].

H.2-blokery czwartej i piątej generacji nizatydyny i roksatydyny w praktyce niewiele różnią się od famotydyny i nie mają nad nią znaczących przewag, a roksatydyna jest nawet nieznacznie gorsza od famotydyny pod względem aktywności hamującej wydzielanie kwasu [4].

Leki blokujące receptory histaminowe H2

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć złośliwość wrzodu żołądka. Ponadto przepisując blokery H2 - receptory histaminowe różnych pokoleń, należy wziąć pod uwagę specyfikę ich wpływu na metabolizm w wątrobie różnych leków i alkoholu.

Odwracalnie konkurują z histaminą o wiązanie z receptorami histaminowymi H2

Hamują wydzielanie kwasu solnego wywołane przez histaminę, gastrynę, słabsze - pobudzenie nerwu błędnego.

Pobudzający wpływ histaminy na wydzielanie soku żołądkowego odbywa się za pośrednictwem receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żółci. Leki z tej grupy poprzez blokowanie tych receptorów mają wyraźny efekt przeciwwydzielniczy. W stosowanych dawkach terapeutycznych zmniejszają podstawowe wydzielanie kwasu solnego o 80-90%, hamują produkcję pepsyny, zmniejszają nocną produkcję kwasu solnego w żołądku..

Do antagonistów receptorów H2 - histaminowych zaliczamy następujące leki:

I generacji - cymetydyna (tagomet, cinemet, acilok, neutronorm-retard);

2. generacja - ranitydyna (zantak, ranisan, raniberl, peptoran);

3. generacja - famotydyna (ulfamid, famosan, kvamatel);

4 i 5 generacji - nizatydyna (axid) i roksatydyna.

Cymetydyna (0,2 tabletki; ampułki po 2 ml 10% roztworu) jest pochodną imidazolu i ma strukturę podobną do histaminy.

Najwyraźniej tłumi podstawowe i nocne wydzielanie. Zmniejsza wydzielanie pepsyny, objętość soku żołądkowego i zawartość w nim kwasu solnego. Bardziej skuteczny w przypadku wrzodów dwunastnicy niż żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność u osób zdrowych - 72%, u pacjentów z wrzodami - 60% po zażyciu 200 mg leku okres półtrwania wynosi 2 godziny. Jest metabolizowany w wątrobie, częściowo wydalany z moczem i kałem. Przechodzi przez łożysko i jest wydzielany z mlekiem.

Lek jest przepisywany na UBI (z zachowanym wydzielaniem) i DU, zespół Zollingera-Ellisona (podczas przyjmowania sterydów), ostre krwawienie z żołądka, zapalenie przełyku i refluksowe zapalenie przełyku. Istnieją informacje o skuteczności cymetydyny w chorobie wrzodowej żołądka i żołądka ze względu na jej zdolność do zmniejszania arytmii w czynności narządu nerwowo-mięśniowego i normalizacji procesów naprawczych błony śluzowej odcinka żołądka i dwunastnicy.

W okresie zaostrzenia owrzodzenia przepisuje się 200 mg 3 razy bezpośrednio po posiłku lub w trakcie posiłku i 400 mg na noc lub 400 mg po śniadaniu i przed snem przez 4-8 tygodni lub dłużej, a następnie 400 mg przed snem przez długi czas (od 6 do 12 miesięcy) Taka dystrybucja leku w czasie jest związana z fizjologią wydzielania, więc od 23:00 do 7:00 uwalnia się 60%, a od 8:00 do 22:00 - tylko 40% kwasu solnego.

Cymetydynę można podawać domięśniowo lub dożylnie w dawce 200 mg co 4-6 godzin.

Skutki uboczne:

- dlatego hiperprolaktynemia może powodować utrzymujący się mlekotok u kobiet i ginekomastię u mężczyzn;

- działanie antyandrogenne (oligospermia, u chłopców - do opóźnionego rozwoju seksualnego, u dorosłych - do impotencji);

- upośledzona czynność wątroby i nerek, a przy ciężkiej niewydolności nerek i wątroby i dużych dawkach obserwuje się działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, depresja, ból głowy);

- zespół rykoszeta - możliwość szybkiego nawrotu wrzodu z ostrym odstawieniem leku, co wiąże się z hiperplazją komórek wytwarzających gastrynę i zachowaniem ich aktywności podczas przyjmowania cymetydyny;

- tworzenie przeciwciał przeciwko cymetydynie podczas długotrwałego leczenia.

- promuje kompensacyjne uwalnianie histaminy, co może pogorszyć stan pacjentów z astmą oskrzelową.

- powoduje neutropenię, trombocytopenię, anemię. Przy nagłym wycofaniu leku możliwy jest nawrót choroby..

Efekty uboczne są wyrażane podczas stosowania cymetydyny, inne leki są rzadkie.

Efekty wynikają z faktu, że receptory H2 są szeroko reprezentowane w organizmie:

komórki wyściółki, ośrodkowy układ nerwowy, macica, leukocyty, serce, naczynia krwionośne.

Leki przenikają przez barierę łożyskową i mleko matki.

Neutronorm-retard - długo działająca cymetydyna w tabletkach 0,35 g przepisywana 2 razy dziennie.

Ranitydyna (tabletki 0,15 g) przewyższa cymetydynę w hamowaniu produkcji kwasu solnego 4-5 razy i dla dłuższego działania (10-12 godzin), ma znacznie mniej skutków ubocznych.

U pacjentów z wrzodami ranitydyna powoduje nie tylko wyraźne zahamowanie 24-godzinnego wydzielania soku żołądkowego stymulowanego pentagastryną, histaminą i przyjmowaniem pokarmu, ale także zahamowanie dobowego wydzielania soku żołądkowego i nocnego wydzielania. Lek nie wpływa znacząco na poziom gastryny w surowicy, co korzystnie wypada w porównaniu z cymetydyną. W mechanizmie oprócz blokowania receptorów histaminowych H2, wzmaga inaktywację histaminy, związany ze wzrostem aktywności metylotransferazy histaminowej. Ranitydyna, podobnie jak cymetydyna, zmniejsza wydzielanie pepsyny poprzez zmniejszenie objętości wydzieliny żołądkowej. Cymetydyna ma również pewne działanie cholinergiczne, które powoduje skurcz dolnego zwieracza przełyku i spowalnia opróżnianie żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność ranitydyny wynosi około 50%. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 2 godziny, a wewnętrzne 3 godziny. W wątrobie lek ulega utlenianiu i demetylacji. Powstały metabolit, wraz z niezmienionym lekiem, jest wydalany z moczem. W przeciwieństwie do cymetydyny ranitydyna nie wpływa na metabolizm leków w wątrobie (diazepam, heksobarbital, propranolol).

Wskazania do przepisania ranitydyny są takie same jak dla cymetydyny. Zaleca się, aby ranitydyna była podawana w dawce 150 mg rano po posiłku i 150-300 mg wieczorem przed snem. Skuteczna dawka ranitydyny jest 3-4 razy mniejsza niż cymetydyny. Biorąc pod uwagę fakt, że ranitydyna w przeciwieństwie do cymetydyny nie wpływa na stężenie kreatyniny w osoczu krwi, jest wskazana dla pacjentów z wrzodami z zaburzeniami czynności nerek.

Praktycznie ranitydyna nie ma skutków ubocznych, charakterystyczny dla cymetydyny. Przy szybkim dożylnym podaniu leku możliwa jest bradykardia, niedociśnienie, arytmia.

Famotydyna (tabletki 0,02 i 0,04 g; ampułki 20 mg) pod względem działania przeciwwydzielniczego jest 8-9 razy lepsza od ranitydyny. Famotydyna oprócz blokowania receptorów H2 - histaminy, stymuluje ochronne właściwości błony śluzowej żołądka i dwunastnicy poprzez: zwiększanie przepływu krwi w błonie śluzowej; wzrost produkcji wodorowęglanów, wzrost syntezy prostaglandyn, wzmocnienie naprawy nabłonka.

Farmakokinetyka. Biodostępność leku wynosi około 37-45%, dość szybko rozprzestrzenia się w narządach i tkankach: przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie, trzustce. Okres półtrwania u zdrowych ludzi przy przyjmowaniu 20 mg wynosi 3 godziny, u pacjentów - do 19 godzin. Famotydyna wpływa na eliminację diazepamu przez wątrobę i kanalikowe wydalanie nowokainamidu. Famotydyna nie oddziałuje z układem enzymatycznym cytochromu P 450, dlatego nie wpływa na metabolizm wielu leków (antykoagulanty pośrednie, difenina, teofilina, propranolol, metronidazol).

Wskazania famotydyny są takie same jak dla innych H-blokerów - receptorów histaminowych.

Famotydyna jest zwykle stosowana w zaostrzeniu choroby wrzodowej i dwunastnicy 40 mg 1 raz dziennie wieczorem, podczas remisji jako terapia podtrzymująca przeciw nawrotom 20 mg 1 raz dziennie. Z refluksowym zapaleniem przełyku 40-80 mg dziennie iz zespołem Zollingera-Ellisona 60-80 mg dziennie.

Famotydyna nie zaburza czynności wątroby, nie działa antyandrogennie, nie zwiększa poziomu prolaktyny we krwi oraz nie zwiększa biodostępności alkoholu. Przy pozajelitowym podaniu famotydyny możliwe są łagodne przejściowe zaburzenia przewodu pokarmowego (zaparcia, biegunka) i układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy).

Nizatydyna i roksatydyna (tabletki 0,15 g) są przepisywane po 150 mg 2 razy dziennie lub 300 mg na noc przez długi czas w leczeniu wrzodów i 150 mg w zapobieganiu wrzodom. Farmakodynamika i farmakokinetyka są zbliżone do blokerów H2 - receptorów histaminowych III generacji. Uważa się, że nizatydyna i roksatydyna są praktycznie wolne od skutków ubocznych.

Przeciwwskazania do powołania blokerów H2 - receptorów histaminowych:

zwiększona wrażliwość na H2 - blokery histaminy;

BLOKADY RECEPTORÓW H2-HISTAMINY

H 2 -blokery, które są stosowane w praktyce klinicznej od połowy lat 70., należą obecnie do najpowszechniejszych leków przeciwwrzodowych. Znanych jest kilka generacji tych leków. Po cymetydynie kolejno zsyntetyzowano ranitydynę, famotydynę, a nieco później nizatydynę i roksatydynę. Te dwa ostatnie są stosowane niezwykle rzadko i nie mają żadnych zalet klinicznych w porównaniu z ranitydyną i famotydyną..

Farmakodynamika

Główny efekt H.2-blokery mają działanie przeciwwydzielnicze: z powodu konkurencyjnego blokowania H.2-receptory histaminowe w błonie śluzowej żołądka, hamują produkcję kwasu solnego. To jest powód ich wysokiej aktywności przeciwwrzodowej..

Leki nowej generacji przewyższają cymetydynę stopniem tłumienia nocnego i całkowitego dobowego wydzielania kwasu solnego, a także czasem trwania działania przeciwwydzielniczego (tab. 1)..

Tabela 1. Farmakodynamika porównawcza H2- blokery

Narkotyk

Nocne wydzielanie (%)

Całkowite wydzielanie (%)

Czas trwania działania (h)

Oprócz hamowania wydzielania kwasu solnego H.2.blokery mają szereg innych efektów. Hamują podstawową i stymulowaną produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego i wodorowęglanów, zwiększają syntezę prostaglandyn w ścianie żołądka oraz poprawiają mikrokrążenie w błonie śluzowej. W ostatnich latach wykazano, że H.2- „^ blokery hamują degranulację komórek tucznych, zmniejszają zawartość histaminy w strefie okołowrzodowej i zwiększają liczbę komórek nabłonka syntetyzujących DNA, stymulując tym samym procesy naprawcze.

Farmakokinetyka

Połknięcie H.2-blokery są dobrze wchłaniane w bliższej części jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 30-60 minutach. Biodostępność cymetydyny wynosi 60-80%, ranitydyny - 50-60%, famotydyny - 30-50%. Wydalanie leków odbywa się przez nerki, a 50-90% przyjętej dawki pozostaje niezmienione. Okres półtrwania cymetydyny i ranitydyny wynosi 2 godziny, famotydyny - 3,5 godziny.

Skuteczność kliniczna i wskazania do stosowania

15 lat doświadczenia z H.2-blokery w przekonujący sposób udowodniły swoją wysoką skuteczność. Po ich wprowadzeniu do praktyki klinicznej liczba zabiegów chirurgicznych z powodu choroby wrzodowej w wielu krajach zmniejszyła się 6-8 razy..—-

Podczas korzystania z H.2-blokery w ciągu 2 tygodni bólu w okolicy nadbrzusza i zaburzenia dyspeptyczne zanikają u 56-58% chorych z zaostrzeniem wrzodów żołądka i dwunastnicy. Po 4 tygodniach leczenia bliznowacenie owrzodzeń dwunastnicy uzyskuje się u 75-83% pacjentów, po 6 tygodniach - u 90-95% pacjentów. Wrzody żołądka goją się nieco wolniej (podobnie jak przy stosowaniu innych leków): częstość ich bliznowacenia po 6 tygodniach wynosi 60-65%, po 8 tygodniach -85-90%.

Wieloośrodkowe randomizowane badania porównawcze wykazały, że skuteczność podwójnej i pojedynczej dawki cymetydyny, ranitydyny, famotydyny i nizatydyny jest w przybliżeniu taka sama. Porównując poszczególne pokolenia H.2-blokerów, należy zauważyć, że chociaż ranitydyna i famotydyna mają przewagę nad cymetydyną w działaniu przeciwwydzielniczym, nie uzyskano przekonujących dowodów na ich wyższą skuteczność kliniczną. Główną zaletą tego ostatniego jest lepsza tolerancja pacjenta. Nizatydyna i roksatydyna nie mają żadnych szczególnych zalet w porównaniu z ranitydyną i famotydyną i dlatego nie były szeroko stosowane.

Do leczenia wrzodziejących zmian żołądka i dwunastnicy u pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona N2-blokery przepisuje się w bardzo dużych dawkach (4-10 razy większych niż średnia terapeutyczna), na krwawienia wrzodziejące - pozajelitowo.

Obecnie monoterapia N2-leki blokujące są wskazane w przypadku wrzodów żołądka lub dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ, jeśli można przerwać stosowanie NLPZ.

Blokery receptora histaminowego H2

Klasa leków przeciwwydzielniczych, których działanie opiera się na konkurencyjnym hamowaniu receptorów H2 histaminy w komórkach okładzinowych (okładzinowych). Znacząco zmniejszają podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego, w tym nocną produkcję kwasu; stymulują powstawanie śluzu żołądkowego, glikoprotein, wodorowęglanów, prostaglandyn tj. wzmocnić funkcję ochronną błony śluzowej, zmniejszając ryzyko ostrych owrzodzeń i erozji. Ta grupa leków jest stosowana w leczeniu zaostrzeń i profilaktyce przewlekłego zapalenia wątroby i wrzodów trawiennych, a ich profilaktyczne przyjmowanie zmniejsza liczbę zaostrzeń tych chorób o 3-krotnie..

Schemat dawkowania leków przedstawiono w tabeli 2

ImięSynonimySposób podawaniaPojedyncze dawkiWielość odbioruCzas trwania efektu
Cymetydyna (1 pol.)HistodilDożylne wewnątrz200 mg 200 mg4-6 pkt. w z. 4 pkt. w z.4-6 godzin
Ranitydyna (2. generacji)Ranisan Atsilok ZantakiIntramus dożylny. Wewnątrz50 mg 50 mg 150 mg3-4 pkt. w z. 3-4 r. W s. 2-4 r.v z.8-12 godzin
Famotydyna (3. generacji)Kvamatel BlokatsidDożylne wewnątrz10 mg 20 mg2 pkt. w z. 2 pkt. w z.12 godzin
Nizatydyna (4. generacja)AxidDożylne wewnątrz300 mg 150 mg1 pkt. w z. 1-2 r.v z.12-24 godziny

Leki są dobrze tolerowane przez pacjentów. Najwięcej skutków ubocznych obserwuje się w leku I generacji - cymetydynie. Przeciwwskazaniami do stosowania H2-blokerów jest nadwrażliwość na leki, ciąża, laktacja. Stosować ostrożnie w przypadku niewydolności nerek i wątroby, marskości wątroby z historią encefalopatii.

Należy pamiętać, że stosowanie leków z tej grupy może maskować objawy raka żołądka, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność guza. Długotrwałe stosowanie może powodować bakteryjne uszkodzenie żołądka u osłabionych pacjentów.

Inhibitory pompy protonowej

Inhibitory pompy protonowej (PPI) to klasa wysoce skutecznych leków o działaniu przeciwwydzielniczym, które blokują wytwarzanie i uwalnianie jonów wodoru przez komórki okładzinowe, a tym samym zmniejszają kwasowość treści żołądkowej.

Leki z tej grupy wyróżniają się długotrwałym działaniem przeciwwydzielniczym już po pojedynczej dawce (np. Przyjęcie 20 mg omeprazolu po 2-3 godzinach zmniejsza produkcję kwasu solnego o 1/3 i efekt ten utrzymuje się przez 2-3 dni). Przy dalszym leczeniu działanie przeciwwydzielnicze stopniowo wzrasta i stabilizuje się w 4-5 dniach terapii.

Ta grupa leków jest obecnie najsilniejsza. W dużej dawce PPI są w stanie całkowicie zablokować podstawowe wydzielanie kwasu solnego i efekt ten utrzymuje się przez kilka dni po odstawieniu leku. W związku z tym leki są wskazane w przypadku wszystkich chorób żołądka zależnych od kwasu. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka ta grupa leków jest stosowana przede wszystkim w zapaleniu błony śluzowej żołądka typu B związanym z nadciśnieniem tętniczym, reaktywnym zapaleniu błony śluzowej żołądka podczas przyjmowania NLPZ, nadżerkowym zapaleniu żołądka.

Efekty uboczne w leczeniu lekami z tej grupy obserwuje się dość rzadko, najbardziej znaczące to bóle głowy, zawroty głowy, nudności, biegunka, zaparcia. Niezwykle rzadko podczas długotrwałego stosowania mogą wystąpić bóle brzucha, suchość w ustach, wzdęcia, wysypka skórna, depresja.

Przeciwwskazaniami do stosowania PPI są nadwrażliwość na leki, I trymestr ciąży, laktacja. Leki należy stosować ostrożnie w II i III trymestrze ciąży, u osób w podeszłym wieku i dzieci (do 18 roku życia)..

W związku z możliwością maskowania objawów raka żołądka przed zastosowaniem leków z tej grupy należy wykonać EGD w celu wykluczenia procesu nowotworowego.

Leki z tej grupy (omeprazol, rabeprazol, lansoprazol) przepisuje się 20 mg 1-2 razy dziennie. Eksperci Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego w 2002 roku wykazali, że najskuteczniejszym i najbezpieczniejszym lekiem jest rabeprazol (pariet), co umożliwia jego długotrwałe stosowanie.

Gastroprotectors

Gastroprotectors to grupa leków o innym mechanizmie działania, których łączy wspólna właściwość ochrony błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Leki z tej grupy to:

· Leki otulające i ściągające;

· Prostaglandyny i ich syntetyczne analogi;

Niektóre środki zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin.

Większość z tych leków ma właściwości zobojętniające kwas i obniża poziom podstawowego i stymulowanego wydzielania soku żołądkowego oraz pepsyny.

Środki powlekające i ściągające

Preparaty z tej grupy tworzą ochronny film z substancji żelopodobnej lub film, który tworzy się na uszkodzonych obszarach błony śluzowej z martwiczych mas i zdenaturowanych białek. Te pierwsze są otulające, a te drugie to leki ściągające. Powstały film zapobiega agresywnemu działaniu kwasu solnego i pepsyny na uszkodzoną błonę śluzową oraz wspomaga wczesne gojenie się nadżerek i wrzodów.

Najbardziej wyraźny efekt otulający posiada dicytran trójpotasowy bizmutu (de-nol, tribimol, pilocid), dodatkowo lek przeciwbakteryjny. De-nol jest przepisywany w dawce 120 mg 3 razy dziennie 30 minut przed posiłkiem i 4 raz przed snem. Leczenie trwa 4-6 tygodni, po czym wymagana jest przerwa w przyjmowaniu jakichkolwiek preparatów bizmutu przez 8 tygodni. Podczas leczenia de-nolem i innymi preparatami bizmutu należy powstrzymać się od picia napojów, stałych pokarmów i środków zobojętniających sok żołądkowy przez 30 minut przed i po zażyciu leku.

Spośród efektów ubocznych podczas przyjmowania de-nolu odnotowano ciemne zabarwienie kału, „metaliczny” posmak w ustach, zwiększoną częstotliwość stolca, nudności, wymioty..

Przyjmowanie de-nolu jest przeciwwskazane w przypadku indywidualnej nietolerancji leku, niewydolności nerek, ciąży i laktacji, a także u dzieci poniżej 6 roku życia..

Prostaglandyny i ich syntetyczne analogi.

Grupa leków, które działają ochronnie na błonę śluzową górnego odcinka przewodu pokarmowego i zwiększają jej odporność na działanie kwasu solnego, pepsyny, NLPZ, etanolu, żółci itp..

Prostaglandyny stymulują wytwarzanie wodorowęglanów i śluzu przez gruczoły żołądka, aktywizują procesy regeneracji błony śluzowej, zwiększają przepływ krwi w mikronaczyniach błony śluzowej, hamują produkcję kwasu solnego i pepsyny.

W praktyce klinicznej najczęściej stosowany syntetyczny analog prostaglandyny E misoprostolu (Sayotec). Lek ma umiarkowane działanie przeciwwydzielnicze, zmniejsza podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego oraz podstawowe wydzielanie pepsyny, stymuluje wydzielanie śluzu i wodorowęglanów, nasila proliferację błony śluzowej po jej uszkodzeniu.

Mizoprostol jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu nadżerkowym i wrzodziejącym zmianom żołądka, w tym związanym z NLPZ. Biorąc pod uwagę fakt, że uszkodzenie błony śluzowej żołądka podczas przyjmowania NLPZ jest związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn, mizoprostol jest obecnie uważany za lek z wyboru w zapobieganiu uszkodzeniom żołądka związanym z NLPZ. Nie wyklucza to jednak stosowania leku do leczenia erozyjnych zmian błony śluzowej o dowolnej etiologii..

W leczeniu nadżerek żołądka i dwunastnicy i wrzodów mizoprostol jest przepisywany w dawce 200 mcg (1 t) 4 razy dziennie lub 400 mcg (2 t) 2 razy dziennie po posiłkach. Aby zapobiec powikłaniom leczenia NLPZ, lek przyjmuje się 200 mcg 2 razy dziennie po posiłkach.

Skutki uboczne mizoprostolu mogą obejmować biegunkę, bóle brzucha, wzdęcia, nudności i wymioty, nieregularne miesiączki, bóle głowy i wysypki skórne.

Przeciwwskazaniami do przepisania mizoprostolu jest indywidualna nadwrażliwość na lek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, niedociśnienie tętnicze, incydenty naczyniowo-mózgowe, choroby zapalne jelit, ciąża i karmienie piersią, dzieci i młodzież poniżej 18 roku życia..

Niektóre aluminiowe leki zobojętniające sok żołądkowy.

Wiadomo, że niektóre środki zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin mają nie tylko działanie przeciwwydzielnicze, ale są również zdolne do usprawnienia procesów naprawczych w błonie śluzowej przewodu pokarmowego. Najbardziej wyraźne działanie ochronne na żołądek wykazuje sukralfat (sucrate, venter, alsukral), który jest połączeniem podstawowej soli glinu i oktasiarczanu sacharozy. Lek oddziałuje z białkami dotkniętej tkanki i tworzy cienki film, chroniąc błonę śluzową. Ponadto sukralfat zwiększa syntezę prostaglandyn, nasila wydzielanie wodorowęglanów i śluzu, adsorbuje kwasy żółciowe i pepsynę.

Lek stosuje się w zapaleniu żołądka typu B, C, zapaleniu żołądka i dwunastnicy, wrzodziejących zmianach przewodu żołądkowo-jelitowego. Przypisać 1 gram (w postaci proszków, tabletek, zawiesin) 3 razy dziennie 30-60 minut przed posiłkami i 4 raz przed snem (2 godziny po ostatnim posiłku). Możliwy jest inny schemat leczenia: „gram 2 razy dziennie - rano po przebudzeniu i przed pójściem spać na czczo. Przebieg leczenia to 4-6 tygodni.

Sporadycznie, podczas stosowania sukralfatu, zaparcia lub biegunka, nudności, suchość w ustach, bóle żołądka, senność lub bezsenność, bóle głowy, swędzenie skóry, pokrzywka.

Przeciwwskazaniami do przepisania leku są nadwrażliwość, dysfagia lub niedrożność przewodu pokarmowego, ciężka przewlekła niewydolność nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, ciąża, dzieci poniżej 4 roku życia..

Solcoseryl (Actovegin)

Solcoseryl - He modializat krwi zdrowych cieląt mlecznych, który ma właściwości sprzyjające szybkiemu bliznowaceniu uszkodzonych błon śluzowych, należy do skutecznych gastroprotektorów. Lek jest szeroko stosowany w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby z nadżerek, a także wrzodziejących zmian w przewodzie pokarmowym..

Solcoseryl jest silnym aktywatorem metabolizmu tkankowego. Zwiększa zużycie tlenu w tkankach, szczególnie w stanach niedotlenienia, normalizuje procesy metaboliczne, transport glukozy, stymuluje syntezę ATP, przyspiesza procesy regeneracji komórek w różnych tkankach, Lek aktywuje angiogenezę, sprzyja rewaskularyzacji tkanek niedokrwiennych, stwarza dogodne warunki dla syntezy kolagenu i wzrostu świeżej ziarniny, przyspiesza ponowną epitelializację i zamykanie ran, wrzodów i nadżerek. Ma również działanie stabilizujące błony i cytoprotekcyjne..

W przypadku erozyjnego zapalenia żołądka i choroby wrzodowej zwykle stosuje się roztwór do wstrzykiwań, powoli wstrzykuje się dożylnie 10 ml leku; można użyć kroplówki na 100-200 ml 0,9% roztworu chlorku

sód. Czasami stosuje się wyższe dawki (do 20 ml dożylnie).

Czasami wprowadzeniu solcoserylu towarzyszą działania niepożądane w postaci pokrzywki, świądu, zmian smaku. Jedynym przeciwwskazaniem jest indywidualna nadwrażliwość na lek..

Blokery receptora H2

Blokery receptorów H2, także blokery H2-histaminy, antagoniści receptorów H2 - grupa leków stosowanych w leczeniu chorób układu pokarmowego, którym towarzyszy nadmierne wydzielanie soku żołądkowego i kwasu solnego. Wynika to z blokady receptorów histaminowych typu II znajdujących się w błonie śluzowej ściany żołądka.

Historia stworzenia

Historia blokerów H. H2 receptory są ściśle związane z badaniem fizjologicznej roli histaminy, a także mechanizmem działania histaminy i badaniem jej interakcji z określonymi receptorami histaminowymi. Już w 1937 roku odkryto specyficzne receptory histaminowe, ale pierwsze zsyntetyzowane inhibitory receptorów nie wpływały na wydzielanie soku żołądkowego stymulowanego histaminą. Dopiero w 1972 roku odkryto drugi typ receptorów histaminowych, które wpływają na produkcję kwasu solnego i pepsyny w komórkach okładzinowych żołądka, wydzielanie śluzu w żołądku, aw mniejszym stopniu wpływają również na procesy hamujące w ośrodkowym układzie nerwowym i układzie przewodzenia serca. Po odkryciu drugiego typu receptorów histaminowych, wysiłki badawcze skierowano na syntezę związków chemicznych, takich jak histamina, które mogłyby stać się jej konkurencyjnymi antagonistami. Pierwszym takim lekiem był burimamid, ale miał on zbyt małą aktywność do użytku klinicznego. W 1973 roku zsyntetyzowano metiamid, który wykazywał wystarczającą aktywność w hamowaniu wydzielania żołądkowego, ale miał wiele skutków ubocznych, w tym toksyczny wpływ na szpik kostny, objawiający się granulocytopenią. Dopiero w 1976 roku przyjęto pierwszy lek z grupy H-blokerów H2 receptor do użytku klinicznego - cymetydyna, która została zsyntetyzowana w laboratorium firmy „Smith, Kline & French” (później stała się częścią firmy „GlaxoSmithKline”) pod nazwą James Black. Rewolucyjną rolę w ówczesnym rozwoju gastroenterologii odegrał rozwój nowej klasy leków, które po raz pierwszy zapewniły wyraźne, wybiórcze i długotrwałe zahamowanie kwaśności soku żołądkowego w sposób patogenetyczny, a także pozwoliły znacząco zawęzić wskazania do leczenia operacyjnego choroby wrzodowej. Za opracowanie nowej grupy leków lider zespołu James Black otrzymał w 1988 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny. Po stworzeniu cymetydyny w 1979 r., GlaxoSmithKline opracował również lek drugiej generacji, ranitydynę, w 1981 r. Wprowadzono famotydynę, opracowaną przez japońską firmę Yamanouchi Pharmaceutical Co., aw 1987 r. Opracowano lek czwartej generacji, nizatydynę. Później powstały inne leki z tej grupy - roksatydyna, lafutydyna, ebrotydyna, obecnie blokery H. 2 receptory histaminowe są stosowane znacznie rzadziej, ustępując miejsca blokerom pompy protonowej, ze względu na niską aktywność przeciwwydzielniczą, dużą liczbę skutków ubocznych, zjawisko tachyfilaksji oraz zwiększoną częstość występowania oporności na leki z tej grupy.

Klasyfikacja

Blokery H. 2 receptory histaminowe dzieli się ze względu na ich właściwości farmakologiczne na preparaty I, II, III, IV i V generacji. Leki pierwszej generacji tradycyjnie zawierają cymetydynę. Leki drugiej generacji to ranitydyna, leki trzeciej generacji - famotydyna, leki czwartej generacji - nizatydyna, leki piątej generacji - roksatydyna (według niektórych klasyfikacji roksatydyna i nizatydyna określane są jako leki trzeciej generacji). Leki lafutydyna, ebrotydyna, niperotydyna, mifentydyna, stosowane w praktyce klinicznej w wielu krajach, niesklasyfikowane pod względem generacji H-blokerów H2 receptory. W klinice stosuje się również preparat złożony z subcytrynianu ranitydyny i bizmutu, który zgodnie z klasyfikacją międzynarodową określany jest również jako H. 2 blokery histaminy.

Mechanizm akcji

Mechanizm działania wszystkich blokerów H. H2 receptory to zahamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku, co jest związane z konkurencyjną blokadą receptorów histaminowych typu II zlokalizowanych w błonie śluzowej ściany żołądka. Wszystkie leki z tej grupy hamują wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka; w tym zarówno spontaniczne (podstawowe), jak i pobudzane przez pokarm, histaminę, gastrynę, pentagastrynę, kofeinę i mniej wyraźne - i acetylocholinę, głównie z powodu zmniejszenia podstawowego i nocnego wydzielania kwasu solnego. Blokery H. 2 receptory histaminowe hamują również aktywność pepsyny, enzymu kwasu żołądkowego. Wszystko H. 2 blokery histaminy wspomagają aktywację krążenia krwi w błonie śluzowej żołądka, zwiększają wydzielanie wodorowęglanów, wspomagają odbudowę komórek nabłonka błony śluzowej żołądka i zwiększają syntezę prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka. Najnowsze leki z grupy H. 2 blokery histaminy (ebrotydyna) mają wyraźne właściwości ochronne na żołądek. W przeciwieństwie do H. 1 blokery histaminy, blokery receptorów histaminowych drugiego typu nie mają działania adrenergicznego, antycholinergicznego, nie działają miejscowo znieczulająco i praktycznie nie działają uspokajająco, gdyż słabo penetrują barierę krew-mózg. Cymetydyna iw mniejszym stopniu ranitydyna mają zdolność hamowania mikrosomalnych enzymów wątrobowych i hamowania metabolizmu niektórych leków (warfaryna, fenytoina, teofilina, cyklosporyna, amiodaron i inne leki przeciwarytmiczne, erytromycyna). Blokery H. 2 receptory histaminowe hamują wytwarzanie wewnętrznego czynnika przeciwanemicznego Castle, czemu może towarzyszyć rozwój anemii. Cymetydyna ma działanie antyandrogenowe związane z wypieraniem testosteronu z połączenia z receptorami komórek i może objawiać się, w tym impotencją. Ponadto najczęściej podczas stosowania cymetydyny wzrasta poziom prolaktyny we krwi. Cymetydyna może również wpływać na metabolizm estrogenów i zwiększać ich stężenie w osoczu krwi. Drugi rodzaj blokerów receptora histaminowego może być stosowany w przypadku innych chorób, które nie są bezpośrednio związane ze wzrostem kwaśności soku żołądkowego. Na przykład skuteczność cymetydyny została udowodniona eksperymentalnie w niektórych wariantach raka jelita grubego. Na początku badań nad właściwościami farmakologicznymi cymetydyny zalecano jej stosowanie w różnych chorobach skóry. Według duńskich badań ranitydyna może być stosowana w leczeniu mononukleozy zakaźnej oraz immunosupresji pooperacyjnej i wywołanej posocznicą. Możliwość stosowania famotydyny w opornych postaciach schizofrenii, a także w leczeniu autyzmu u dzieci i parkinsonizmu została udowodniona eksperymentalnie..

Farmakokinetyka

Wszystkie blokery H. 2 receptory histaminowe są szybko wchłaniane po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 30-60 minut. Cymetydynę, ranitydynę, famotydynę i nizatydynę można również podawać pozajelitowo. Biodostępność cymetydyny wynosi 60–80%; ranitydyna 50-60%, famotydyna 30-50%, nizatydyna około 70%, roksatydyna 90-100%. Czas działania leków z grupy wynosi 2-5 godzin dla cymetydyny, 7-8 godzin dla ranitydyny, 10-12 godzin dla famotydyny, 10-12 godzin dla nizatydyny i 12-16 godzin dla roksatydyny. Grupowe narkotyki H. 2 blokery histaminy (z wyjątkiem cymetydyny) słabo penetrują tkanki organizmu, z wyłączeniem układu pokarmowego, w tym słabo przenikają przez barierę krew-mózg, ale mogą przenikać przez barierę łożyskową i są wydzielane do mleka matki. Leki grupowe są metabolizowane H. 2 blokery histaminy w wątrobie, głównie w małych ilościach. Leki z tej grupy są wydalane z organizmu z moczem, głównie w postaci niezmienionej. Okres półtrwania cymetydyny wynosi 2:00, ranitydyna 2-3 godziny, famotydyna 2,5-3 godziny, nizatydyna około 2:00, roksatydyna 6:00, ebrotydyna 9-14 godzin. Okres półtrwania blokerów H. H2 receptory mogą znacznie wzrosnąć w przypadku niewydolności wątroby (zwłaszcza w przypadku cymetydyny i nizatydyny) i niewydolności nerek (zwłaszcza w przypadku famotydyny, w mniejszym stopniu ranitydyny i roksatydyny).

Wskazania do stosowania

Blokery H. 2 receptory histaminowe są stosowane w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz wrzodach stresowych przewodu pokarmowego, zespole Zollingera-Ellisona i stanach, w których występuje zwiększona kwasowość (zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy), refluks żołądkowo-przełykowy i nadżerkowe zapalenie płuc i przełyku, w celu zapobiegania zespołowi aspiracyjnemu mastocytoza, a także zapalenie trzustki. Dane aplikacji H. 2 blokery histaminy na krwawienia z przewodu pokarmowego są dyskusyjne. Obecnie famotydyna jest najczęściej stosowana w praktyce klinicznej z leków z grupy, zarówno u dorosłych, jak i dzieci, rzadziej ranitydyna. Roksatydyna i nizatydyna są rzadko stosowane ze względu na brak przewagi nad famotydyną i blokerami pompy protonowej oraz wyższą aktywność przeciwwydzielniczą famotydyny w porównaniu z tymi lekami.

Efekt uboczny

Efekty uboczne blokerów receptora H2 są rzadkie. Najczęściej skutki uboczne występują przy stosowaniu cymetydyny, ponieważ wśród H-blokerów H2 receptorów, ma najwyższą lipofilowość i najlepszą przepuszczalność w tkankach organizmu. Ogólna częstość występowania działań niepożądanych podczas stosowania cymetydyny wynosi 3,2%, ranitydyny 2,7%, famotydyny 1,3%, podczas stosowania nizatydyny i roksatydyny działania niepożądane są również rzadkie. Często H. 2 blokery histaminy powodują skutki uboczne ze strony układu pokarmowego. Podczas stosowania leków z tej grupy może wystąpić biegunka, rzadziej zaparcia, co wiąże się z ich działaniem przeciwwydzielniczym. Również przy stosowaniu blokerów histaminy drugiego typu można zaobserwować nudności, wymioty, bóle brzucha, można zaobserwować stymulację powstawania zwężenia odźwiernika, niezwykle rzadko - zapalenie trzustki (głównie przy stosowaniu cymetydyny). Hepatotoksyczność (objawiająca się wzrostem aktywności aminotransferaz i zmniejszeniem przepływu krwi w wątrobie) jest również bardziej typowa dla cymetydyny, w mniejszym stopniu dla nizatydyny. Sporadycznie (przy stosowaniu famotydyny 0,1-0,2%) przy stosowaniu blokerów H. H2 receptorów, można zaobserwować reakcje alergiczne - wysypkę skórną, pokrzywkę, skurcz oskrzeli, gorączkę. Rzadko przy stosowaniu blokerów histaminy drugiego typu można zaobserwować skutki uboczne ze strony układu nerwowego. Największe prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych ze strony układu nerwowego obserwuje się przy stosowaniu cymetydyny, która lepiej niż inne leki z tej grupy przenika przez barierę krew-mózg (stopień przenikania do ośrodkowego układu nerwowego cymetydyny wynosi 0,24%, ranitydyny 0,17%, famotydyny 0,12% w stosunku do stężenia leków w krew). Wśród skutków ubocznych ze strony układu nerwowego mogą być bóle głowy, zawroty głowy, senność, zwiększone zmęczenie, rzadziej - zaburzenia widzenia, zaburzenia świadomości, pobudzenie, depresja, omamy, drgawki. Sporadycznie od strony krwi (0,06-0,32% przypadków przy stosowaniu famotydyny) obserwuje się anemię aplastyczną i hemolityczną, leukopenię, agranulocytozę, trombocytopenię, pancytopenię, granulocytopenię. Kardiotoksyczność, objawiająca się blokadą przedsionkowo-komorową, dodatkowym skurczem, tachykardią lub bradykardią, bardzo rzadko asystolią, jest konsekwencją zablokowania receptorów H2 w mięśniu sercowym pod wpływem leków z drugiego typu blokerów histaminowych. Po dożylnym podaniu cymetydyny, ranitydyny i famotydyny może wystąpić niedociśnienie tętnicze. Cymetydyna jest inhibitorem enzymów mikrosomalnych wątroby, dlatego hamuje metabolizm i zwiększa stężenie innych leków we krwi - beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego (nifedypina), leków przeciwarytmicznych (amiodaron, chinidyna, propafenon, nowokainamid, lidokaina), cyklosporyna, warfaryna, depamfaryna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, teofilina, fenytoina, niektóre antybiotyki (erytromycyna, metronidazol) i niektóre leki przeciwretrowirusowe (delawirdyna, marawirok) Podczas stosowania cymetydyny wzrasta również stężenie syldenafilu we krwi. Podczas stosowania cymetydyny zmniejsza się wydalanie metadonu z organizmu. Przy stosowaniu cymetydyny można zaobserwować działanie antyandrogenne, które wiąże się z wypieraniem testosteronu z połączenia z receptorami komórek i może objawiać się m.in. impotencją i zaburzeniami erekcji, a wzrostowi poziomu prolaktyny we krwi może towarzyszyć ginekomastia. Wady blokerów H. H2 receptory obejmują również pojawienie się tachyfilaksji (zmniejszenie skuteczności leku przy długotrwałym stosowaniu), co wiąże się ze wzrostem produkcji endogennej histaminy w organizmie; w 1-5% przypadków obserwuje się oporność na jeden z leków z grupy (oporność krzyżowa między różnymi lekami z grupy H. 2 blokery histaminy nie są obserwowane). Przy gwałtownym odstawieniu leków z grupy może wystąpić zespół odstawienia, który może prowadzić do nawrotu choroby wrzodowej lub rozwoju wrzodu perforowanego. Podczas stosowania H. 2 blokery histaminy, zwłaszcza w połączeniu z antybiotykami, zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile.

Przeciwwskazania

Wszystkie leki blokujące grupę H. H2 receptory są przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na leki z grupy, ciąży, karmienia piersią, z poważnymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Większość leków z tej grupy jest stosowana u dzieci powyżej 14 roku życia, tylko famotydyna jest dopuszczona do stosowania u dzieci w młodszym wieku.

Leki blokujące receptory histaminowe H2

Blokery receptora histaminowego H2 (takie jak Zantak, Kvamatel, Famotidine.)

H2-blokery receptorów histaminowych (ang. Receptory H2) - leki przeznaczone do leczenia
kwasozależne choroby przewodu pokarmowego. Mechanizm akcji
oparty na blokowaniu receptorów H2 (zwanych również histaminą)
wyściełające komórki błony śluzowej żołądka i zmniejszenie z tego powodu
produkcja i przepływ kwasu solnego do światła żołądka. Odnosić się do
leki przeciwwrzodowe przeciwwydzielnicze.
Do blokerów H2 pierwszej generacji należy cymetydyna, silny lek przeciwwydzielniczy, powodujący wiele poważnych skutków ubocznych..
Lek drugiej generacji jest skuteczniejszy i bezpieczniejszy..
Dalsza modyfikacja cząsteczki doprowadziła do syntezy famotydyny, jeszcze skuteczniejszego leku o minimalnych skutkach ubocznych..
Hydroksatydyna nizatydyny - blokery H2 IV i V generacji - nie są szeroko stosowane: są stosowane głównie na całym świecie
leki drugiej i trzeciej generacji.
Blokery H2 trzeciej generacji można uznać za środki o wysokiej akceptowalności (przyjmowane raz dziennie w nocy) i dobrym stosunku ceny do wydajności.

Wskazania do stosowania:
leczenie i zapobieganie zaostrzeniom wrzodów żołądka i dwunastnicy, wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym ze stosowaniem NLPZ, refluksowemu zapaleniu przełyku, nadżerkowemu zapaleniu przełyku, zespołowi Zollingera-Ellisona, leczeniu i zapobieganiu pooperacyjnym „krwawiącym” wrzodom żołądka; ; zapobieganie aspiracji soku żołądkowego podczas operacji z podanestezją (zespół Mendelssohna).

Cymetydyna (Cimetidinum)
H2-antyhistaminy Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, TCmax wynosi 1-2 godziny. Połączenie z białkami osocza - 20%. Doustne i pozajelitowe drogi podawania zapewniają terapeutyczne poziomy stężeń o porównywalnym czasie trwania efektu. W przypadku długotrwałej infuzji stężenie leku w osoczu zależy od szybkości wlewu i indywidualnego klirensu leku. Przenika przez barierę krew-mózg, łożysko i mleko matki. Jest metabolizowany w wątrobie do głównego metabolitu sulfotlenku. Jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, CYP3A5 i CYP3A7 w wątrobie T1 / 2 - 2 godziny. Jest wydalany przez nerki: po podaniu doustnym w pojedynczej dawce w ciągu 24 godzin 48% leku jest wydalane w postaci niezmienionej, po podaniu pozajelitowym - 75%.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość.
Z układu pokarmowego
Nudności, wymioty, biegunka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, żółtaczka, wzdęcia, zwiększona aktywność aminotransferaz „wątrobowych”, zmniejszone wchłanianie witaminy B12; z nagłym anulowaniem - nawrót choroby wrzodowej.
Z układu nerwowego
Zwiększone zmęczenie, senność, zawroty głowy, depresja, omamy, chwiejność emocjonalna, lęk, pobudzenie, ból głowy, nerwowość, psychoza, splątanie (częściej u starszych pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i / lub nerek), obniżone libido, hipertermia.
Ze strony układu sercowo-naczyniowego
Bradykardia, tachykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, z szybkim dożylnym podawaniem - arytmie (w wyjątkowych przypadkach - asystolia), obniżone ciśnienie krwi, zapalenie naczyń.
Ze strony narządów krwiotwórczych
Leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, eozynofilia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna.
Z układu moczowo-płciowego
Śródmiąższowe zapalenie nerek (hiperreatyninemia, zwiększone stężenie mocznika), zatrzymanie moczu, zmniejszona siła działania.
Reakcje alergiczne
Wysypka skórna, świąd, przekrwienie, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
Inny
Łysienie, ginekomastia, zapalenie wielomięśniowe, bóle mięśni, bóle stawów.

Leki:
Belomet Histodil Yenametidine Neutronorm Primamet Simesan Cymetydyna

Dodane (10.03.2014, 22:25)
---------------------------------------------
Ranitydyna (ranitydyna)
Przy podaniu doustnym biodostępność ranitydyny wynosi 50%. Wiązanie z białkami osocza nie przekracza 15%. Częściowo metabolizowany w wątrobie. Maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu występuje 2 godziny po przyjęciu tabletek powlekanych, 1 godzinę po przyjęciu tabletek musujących i waha się od 36 do 94 ng / ml. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Około 30% przyjętej dawki ranitydyny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, niewielka ilość z kałem. Wnika w łożysko. Wydalany z mlekiem matki.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Od układu nerwowego i narządów zmysłów: bóle głowy, zmęczenie, zawroty głowy, senność, bezsenność, zawroty głowy, lęk, depresja; rzadko - splątanie, omamy (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych), odwracalne niewyraźne widzenie, zaburzenia akomodacji oczu. Od strony układu sercowo-naczyniowego i krwi (hematopoeza, hemostaza): arytmia, tachykardia, bradykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, obniżone ciśnienie krwi; odwracalna leukopenia, trombocytopenia, granulocytopenia; rzadko - agranulocytoza, pancytopenia, czasem z hipoplazją szpiku kostnego, niedokrwistością aplastyczną; czasami - niedokrwistość hemolityczna immunologiczna. Z przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, ból; rzadko - zapalenie trzustki. Czasami - wątrobowokomórkowe, cholestatyczne lub mieszane zapalenie wątroby z żółtaczką / bez żółtaczki (w takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie ranitydyny). Efekty te są zwykle odwracalne, ale w rzadkich przypadkach możliwy jest zgon. Zdarzały się również rzadkie przypadki niewydolności wątroby. U zdrowych ochotników stężenie AST wzrosło co najmniej 2-krotnie w stosunku do poziomu przed leczeniem u 6 z 12 osób, które otrzymały 100 mg 4 razy / cal / cal przez 7 dni oraz 4 z 24 osób, które otrzymały 50 mg. 4 razy iv przez 5 dni. Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko - bóle stawów, bóle mięśni Reakcje alergiczne: wysypka skórna, skurcz oskrzeli, gorączka, eozynofilia; rzadko - rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.
Leki:
Apo-ranitydyna; Asitek; Acidex; Atsilok; Wero-ranitydyna; Gen-ranitydyna; Hertocalm; Gi-car; Histak; Duoran; Zantak; Zantin; Zoran; Neoseptin; Novo Ranidin; Peptoran; Raniberl; Ranigast; Ranisan; Ranison; Ranitab; Ranital; Runitard; Ranitydyna; Ranitidine Vramed; Ranitydyna Sediko; Ranitidine-Akos; Ranitydyna-Acri; Ranitydyna-apo; Ranitydyna-BMS; Ranitydyna-Vero; Ranitidine ratiopharm; Chlorowodorek ranitydyny; Ranityna; Rantag; Rantak; Rintid; Szeregi; Ulkodin; Ulkosan; Ulkuran; Ulran; Ulserex; Yazitin

Famotydyna nie jest całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi 40–45%, wzrasta pod wpływem pokarmu i maleje przy stosowaniu leków zobojętniających. Wiązanie z białkami osocza - 15–20%. Cmax osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. 30-35% jest metabolizowane w wątrobie z utworzeniem S-tlenku i wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. 25-30% dawki przyjętej doustnie, a 65-70% podanej IV znajduje się w moczu w postaci niezmienionej. T½ - 2,5–3 godziny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl kreatyniny poniżej 10 ml / min) zwiększa się do 20 godzin (konieczna jest modyfikacja dawki).
Po podaniu doustnym działanie rozpoczyna się po 1 godzinie, osiąga maksimum w ciągu 3 godzin i trwa 10-12 godzin. W warunkach podania dożylnego maksymalny efekt pojawia się po 30 minutach. Pojedyncza dawka (10 i 20 mg) hamuje wydzielanie na 10-12 godzin.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Suchość w ustach, utrata apetytu, nudności, wymioty, dyskomfort w jamie brzusznej, zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy, żółtaczka cholestatyczna, zmęczenie, szum w uszach, ból głowy, rzadko omamy, gorączka, arytmie, bóle mięśni, bóle stawów, suchość skóry, alergia reakcje: obrzęk naczynioruchowy, świąd, pokrzywka, zapalenie spojówek, skurcz oskrzeli; podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml / min) dawkę dobową zmniejsza się do 20 mg. Nie zaleca się przepisywania leku dzieciom.
Podczas leczenia wrzodu żołądka i dwunastnicy konieczne jest wykluczenie obecności u pacjenta nowotworu złośliwego (badanie biopsji z okolicy owrzodzenia). Używaj ostrożnie w przypadku naruszeń funkcji wątroby.

Leki:
Gastrozydyna; Kvamatel; Kvamatel mini; Ulfamid; Famosan; Famotydyna.

Farmakologiczne działanie - przeciwwrzodowe. Blokuje receptory histaminowe H2 w komórkach okładzinowych i tym samym hamuje podstawową i stymulowaną (pokarm, kofeina, betazol, pentagastryna, histamina, acetylocholina) produkcję kwasu solnego.
Po podaniu doustnym szybko i całkowicie się wchłania. Biodostępność wynosi około 70%. Cmax jest osiągane w ciągu 0,5–3 godzin. Częściowo krąży w łożysku naczyniowym (35% w postaci związanej z białkami (głównie z alfa-1-kwaśną glikoproteiną). Przenika do tkanek i narządów: przewodu pokarmowego, nerek, wątroby, trzustki itp. T½ wynosi 1–2 godziny. Większość wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej - około 60%, mniej niż 6% jest wydalane z kałem Stopień wydalania nerkowego zależy bezpośrednio od ilości przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego.
Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość na nizatydynę, ciąża, karmienie piersią (przerwanie leczenia), dzieciństwo.
Zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej we krwi), senność, splątanie, tachykardia lub bradykardia, niedokrwistość, ginekomastia, trombocytopenia, pocenie się, pokrzywka, wysypka.
Dzienna dawka nie powinna przekraczać 480 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek schemat dawkowania należy dostosować uwzględniając klirens kreatyniny. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność złośliwej choroby żołądka..

Dodane (10.03.2014, 22:54)
---------------------------------------------
Lek Kvamatel jest skutecznym środkiem przeciwwydzielniczym w leczeniu pacjentów z GERD w połączeniu z PD. U pacjentów z GERD i PD terapię zmniejszającą wydzielanie kwasu solnego można rozpocząć od preparatu Kvamatel, zwłaszcza u mężczyzn z silnym bólem.

W leczeniu GERD i dyspepsji czynnościowej Kvamatel był dla mnie lepszy niż Omez. Dlatego tworząc temat kierowałem się nie tym, że blokery to starsza generacja leków tłumiących kwasowość, a właśnie fakt, że przy wszystkich skutkach ubocznych, które PPI mają dużo, to właśnie ten lek powodował minimum niedogodności i skutków ubocznych.