H2-blokery receptorów histaminowych mechanizm działania

Objawy

Blokery H. 2 -receptory histaminowe to leki blokujące H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka (czemu towarzyszy zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego) i działają przeciwwrzodowo.

Leki z tej grupy blokują H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka i działają przeciwwrzodowo.

Stymulacja H. 2 -receptorom histaminowym towarzyszy zwiększone wydzielanie soku żołądkowego, co jest spowodowane wzrostem wewnątrzkomórkowego cAMP pod wpływem histaminy.

Na tle stosowania blokerów H. 2 -receptorów histaminowych następuje zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego.

Ranitydyna hamuje wydzielanie zasadowego i histaminy, gastryny i acetylocholiny (w mniejszym stopniu) stymulowane przez histaminę wydzielanie kwasu solnego. Wspomaga wzrost pH treści żołądkowej, zmniejsza aktywność pepsyny. Czas działania leku przy pojedynczej dawce wynosi około 12 godzin.

Famotydyna hamuje podstawową i stymulowaną produkcję kwasu solnego przez histaminę, gastrynę, acetylocholinę. Zmniejsza aktywność pepsyny.

Cymetydyna hamuje wydzielanie kwasu solnego za pośrednictwem histaminy i podstawowe wydzielanie kwasu solnego i nieznacznie wpływa na produkcję karbacholiny. Hamuje wydzielanie pepsyny. Po podaniu doustnym efekt terapeutyczny pojawia się po 1 godzinie i utrzymuje się przez 4-5 godzin.

Po podaniu doustnym ranitydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiągane jest 2-3 godziny po przyjęciu dawki 150 mg. Biodostępność leku wynosi około 50% z powodu efektu „pierwszego przejścia” przez wątrobę. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Wiązanie z białkami osocza - 15%. Przechodzi przez barierę łożyskową. Objętość dystrybucji leku wynosi około 1,4 l / kg. Okres półtrwania - 2-3 godziny.

Famotydyna jest dobrze wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Maksymalny poziom leku w osoczu określa się 2 godziny po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 20%. Niewielka ilość leku jest metabolizowana w wątrobie. Większość jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania od 2,5 do 4 godzin.

Po podaniu doustnym cymetydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Biodostępność wynosi około 60%. Okres półtrwania leku wynosi około 2 h. Wiązanie z białkami osocza około 20–25%. Jest wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej (60-80%), częściowo metabolizowany w wątrobie. Cymetydyna przenika przez barierę łożyskową, przenika do mleka matki.

  • Zapobieganie i leczenie wrzodów żołądka i / lub dwunastnicy.
  • Zespół Zollingera-Ellisona.
  • Erozyjne refluksowe zapalenie przełyku.
  • Zapobieganie owrzodzeniom pooperacyjnym.
  • Wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym związane ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
  • Nadwrażliwość.
  • Ciąża.
  • Laktacja.

Z ostrożnością leki z tej grupy są przepisywane w następujących sytuacjach klinicznych:
  • Niewydolność wątroby.
  • Niewydolność nerek.
  • Dzieciństwo.
  • Od strony ośrodkowego układu nerwowego:
    • Bół głowy.
    • Zawroty głowy.
    • Czuć się zmęczonym.
  • Z przewodu pokarmowego:
    • Suchość w ustach.
    • Utrata apetytu.
    • Wymioty.
    • Ból brzucha.
    • Bębnica.
    • Zaparcie.
    • Biegunka.
    • Zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych.
    • Ostre zapalenie trzustki.
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego:
    • Bradykardia.
    • Spadek ciśnienia krwi.
    • Blok przedsionkowo-komorowy.
  • Z układu krwiotwórczego:
    • Trombocytopenia.
    • Leukopenia.
    • Pancytopenia.
  • Reakcje alergiczne:
    • Wysypka na skórze.
    • Swędzący.
    • Obrzęk naczynioruchowy.
    • Szok anafilaktyczny.
  • Od zmysłów:
    • Niedowład zakwaterowania.
    • Rozmazany obraz.
  • Ze strony układu rozrodczego:
    • Ginekomastia.
    • Brak menstruacji.
    • Zmniejszone libido.
    • Impotencja.
  • Inne:
    • Łysienie.

Przed rozpoczęciem stosowania leków z tej grupy należy wykluczyć obecność nowotworów złośliwych żołądka i dwunastnicy..

Na tle leczenia lekami z tej grupy należy powstrzymać się od podejmowania działań potencjalnie niebezpiecznych, wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Ryzyko kardiotoksycznego działania blokerów H. 2 -zwiększenie receptorów histaminowych u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek, po szybkim podaniu dożylnym i po dużych dawkach.

Podczas leczenia należy unikać spożywania pokarmów, napojów lub leków podrażniających wyściółkę żołądka.

Ranitydyna może wywoływać ostre ataki porfirii.

Famotydyna i cymetydyna mogą powodować fałszywie ujemne wyniki alergicznych testów skórnych.

Pacjenci powyżej 75 roku życia powinni dostosować dawkę leków z tej grupy (zwłaszcza cymetydyny).

BLOKADY RECEPTORÓW H2-HISTAMINY

H 2 -blokery, które są stosowane w praktyce klinicznej od połowy lat 70., należą obecnie do najpowszechniejszych leków przeciwwrzodowych. Znanych jest kilka generacji tych leków. Po cymetydynie kolejno zsyntetyzowano ranitydynę, famotydynę, a nieco później nizatydynę i roksatydynę. Te dwa ostatnie są stosowane niezwykle rzadko i nie mają żadnych zalet klinicznych w porównaniu z ranitydyną i famotydyną..

Farmakodynamika

Główny efekt H.2-blokery mają działanie przeciwwydzielnicze: z powodu konkurencyjnego blokowania H.2-receptory histaminowe w błonie śluzowej żołądka, hamują produkcję kwasu solnego. To jest powód ich wysokiej aktywności przeciwwrzodowej..

Leki nowej generacji przewyższają cymetydynę stopniem tłumienia nocnego i całkowitego dobowego wydzielania kwasu solnego, a także czasem trwania działania przeciwwydzielniczego (tab. 1)..

Tabela 1. Farmakodynamika porównawcza H2- blokery

Narkotyk

Nocne wydzielanie (%)

Całkowite wydzielanie (%)

Czas trwania działania (h)

Oprócz hamowania wydzielania kwasu solnego H.2.blokery mają szereg innych efektów. Hamują podstawową i stymulowaną produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego i wodorowęglanów, zwiększają syntezę prostaglandyn w ścianie żołądka oraz poprawiają mikrokrążenie w błonie śluzowej. W ostatnich latach wykazano, że H.2- „^ blokery hamują degranulację komórek tucznych, zmniejszają zawartość histaminy w strefie okołowrzodowej i zwiększają liczbę komórek nabłonka syntetyzujących DNA, stymulując tym samym procesy naprawcze.

Farmakokinetyka

Połknięcie H.2-blokery są dobrze wchłaniane w bliższej części jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 30-60 minutach. Biodostępność cymetydyny wynosi 60-80%, ranitydyny - 50-60%, famotydyny - 30-50%. Wydalanie leków odbywa się przez nerki, a 50-90% przyjętej dawki pozostaje niezmienione. Okres półtrwania cymetydyny i ranitydyny wynosi 2 godziny, famotydyny - 3,5 godziny.

Skuteczność kliniczna i wskazania do stosowania

15 lat doświadczenia z H.2-blokery w przekonujący sposób udowodniły swoją wysoką skuteczność. Po ich wprowadzeniu do praktyki klinicznej liczba zabiegów chirurgicznych z powodu choroby wrzodowej w wielu krajach zmniejszyła się 6-8 razy..—-

Podczas korzystania z H.2-blokery w ciągu 2 tygodni bólu w okolicy nadbrzusza i zaburzenia dyspeptyczne zanikają u 56-58% chorych z zaostrzeniem wrzodów żołądka i dwunastnicy. Po 4 tygodniach leczenia bliznowacenie owrzodzeń dwunastnicy uzyskuje się u 75-83% pacjentów, po 6 tygodniach - u 90-95% pacjentów. Wrzody żołądka goją się nieco wolniej (podobnie jak przy stosowaniu innych leków): częstość ich bliznowacenia po 6 tygodniach wynosi 60-65%, po 8 tygodniach -85-90%.

Wieloośrodkowe randomizowane badania porównawcze wykazały, że skuteczność podwójnej i pojedynczej dawki cymetydyny, ranitydyny, famotydyny i nizatydyny jest w przybliżeniu taka sama. Porównując poszczególne pokolenia H.2-blokerów, należy zauważyć, że chociaż ranitydyna i famotydyna mają przewagę nad cymetydyną w działaniu przeciwwydzielniczym, nie uzyskano przekonujących dowodów na ich wyższą skuteczność kliniczną. Główną zaletą tego ostatniego jest lepsza tolerancja pacjenta. Nizatydyna i roksatydyna nie mają żadnych szczególnych zalet w porównaniu z ranitydyną i famotydyną i dlatego nie były szeroko stosowane.

Do leczenia wrzodziejących zmian żołądka i dwunastnicy u pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona N2-blokery przepisuje się w bardzo dużych dawkach (4-10 razy większych niż średnia terapeutyczna), na krwawienia wrzodziejące - pozajelitowo.

Obecnie monoterapia N2-leki blokujące są wskazane w przypadku wrzodów żołądka lub dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ, jeśli można przerwać stosowanie NLPZ.

Mechanizm działania blokerów receptora histaminowego H2

Leki blokujące receptory histaminowe H2 (ranitydyna, famotydyna, nizatydyna, cymetydyna) to leki, które eliminują fizjologiczne działanie histaminy poprzez blokowanie receptorów wrażliwych na nią komórek. Populacja receptorów histaminowych jest niejednorodna i składa się z 2 podtypów, zwanych H (receptory H1- i H2-histaminowe. Podział receptorów oparty jest na zasadzie farmakologicznej, tj. Obecności specyficznych agonistów dla każdego podtypu (np. P-histyna, 2-metylohistamina - dla Receptory H1, 4-metylohistamina, betazol lub dimapryt - dla receptorów H2-histaminowych).

Mechanizm akcji

Reakcje wydzielnicze żołądka pod wpływem egzogennej lub endogennej histaminy są realizowane przez receptory H2-histaminy. Receptory histaminowe H2 są związane z cyklazą adenylanową. Gdy receptory H2 są pobudzane przez histaminę, wzrasta zawartość wewnątrzkomórkowego cAMP. Zwiększa to aktywność wydzielniczą komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka. Ponadto wzrost zawartości cAMP po stymulacji receptorów H2 histaminą stwierdzono w komórkach tucznych, bazofilach, limfocytach T, komórkach mięśnia sercowego, tkance tłuszczowej w niektórych częściach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Blokery receptora histaminowego H2 są konkurencyjnymi antagonistami histaminy. Ich najbardziej wyraźny efekt związany jest z wpływem na wydzielanie gruczołów błony śluzowej żołądka. Działają na receptory histaminowe H2 komórek okładzinowych i znacznie zmniejszają wydzielanie kwasu solnego wywołane różnymi czynnikami drażniącymi. Zmniejsza się również podstawowe wydzielanie tego ostatniego. Indukowane wydzielanie pepsynogenu i być może wewnętrznego czynnika Castle'a jest hamowane w mniejszym stopniu. Zmniejsza się objętość soku żołądkowego.

Ogólna zasada budowy chemicznej blokerów H2-histaminy jest taka sama, a poszczególne związki różnią się od histaminy „ważoną” częścią aromatyczną lub zmianą rodników alifatycznych. Leki takie jak cymetydyna, oksymetydyna zawierają heterocykl imidazolu jako podstawę cząsteczki. Inne substancje są klasyfikowane jako pochodne furanu (ranitydyny), tiazolu (famotydyna, nizatydyna, tiotydyna) lub bardziej złożone kompleksy cykliczne (roksatydyna).

Farmakokinetyka

Podawane doustnie blokery receptorów H2-histaminy mają stosunkowo wysoką biodostępność. Maksymalne stężenia osiągane są w ciągu 1-2 godzin po spożyciu, po czym leki ulegają częściowej biotransformacji w wątrobie; w znacznych ilościach (zwłaszcza po podaniu dożylnym) są wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Zatem blokery receptorów H2-histaminy mają mieszany klirens (nerkowy i wątrobowy). Niewielka część jest wydalana przez jelita, do których dostają się z żółcią. U pacjentów z niewydolnością nerek z zaburzeniami czynności wątroby, a także u osób w podeszłym wieku klirens jest zmniejszony. Blokery H2-histaminy są mniej lipofilowe niż ich odpowiedniki, blokując receptory H1, a zatem trudniej przenikają do ośrodkowego układu nerwowego. Wraz z tworzeniem selektywnych, obwodowo działających blokerów histaminy H2, opracowano związki, które oddziałują głównie na centralne receptory histaminowe - zolendidynę, silnie lipofilowy antagonista H2, który zapobiega działaniu histaminy w ośrodkowym układzie nerwowym, ale ma niewielki wpływ na wydzielanie żołądkowe. Skuteczne hamowanie podstawowej i stymulowanej produkcji kwasu (stymulowane nie tylko histaminą, ale także acetylocholiną, insuliną, kofeiną i przyjmowaniem pokarmu) jest najważniejszą cechą antagonistów receptora H2. Czas działania przeciwwydzielniczego tych leków wynosi 4-8 godzin (według niektórych autorów - 12 godzin).

Istnieją blokery receptorów H2-histaminowych I generacji (cymetydyna), II (nizatydyna, ranitydyna itp.) I III generacji (famotydyna). Blokując receptory H2-histaminowe w komórkach okładzinowych (okładzinowych) komórek żołądka, znacznie zmniejszają ich wydzielanie podstawowe i stymulowane pokarmem, histaminą, pentagastryną i kofeiną. Wydzielanie stymulowane przez acetylocholinę (karbocholinę) zmniejsza się pod ich wpływem w mniejszym stopniu, a cymetydyna praktycznie tego nie zmienia, ponieważ nie ma działania antycholinergicznego. Zwiększając pH w żołądku, blokery H2-histaminy zmniejszają aktywność pepsyny i ogólnie zmniejszają wartość czynnika trawiennego w powstawaniu wrzodów i nadżerek żołądka i dwunastnicy, sprzyjając ich gojeniu.

Wśród leków z tej grupy szeroko stosowana w praktyce klinicznej jest ranitydyna, która charakteryzuje się wysoką aktywnością blokującą oraz selektywnością działania na receptory histaminowe H2 w połączeniu z niską toksycznością. Ranitydyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Praktycznie nie ma działania antyandrogennego (w przeciwieństwie do cymetydyny). Nieznacznie wpływa na aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby. Wydalany jest przez nerki (około 55%; 4-8% - w postaci metabolitów) i jelita (45%). Dobrze przechodzi przez barierę łożyskową; po podaniu doustnym znajduje się w niewielkich ilościach w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Famotydyna jest bardziej aktywna niż ranitydyna i działa dłużej (około 30%). Nie ma działania antyandrogennego. Nie wpływa na enzymy mikrosomalne wątroby.

Nizatydyna jest podobna do ranitydyny.

Cymetydyna jest 5-10 razy gorsza od ranitydyny pod względem aktywności, selektywności i czasu działania. Efekt utrzymuje się około 6 h. Działa antyandrogennie (blokuje receptory hormonów androgenowych), przez co może powodować dysfunkcje seksualne i ginekomastię (powiększenie gruczołów mlecznych) u mężczyzn. Działa depresyjnie na układ enzymów mikrosomalnych wątroby (wiąże się z receptorami cytochromu P-450, który należy do oksydaz o mieszanej funkcji) i dlatego może nasilać działanie wielu leków (diazepam, anaprilin, teofilina itp.). Przy długotrwałym stosowaniu cymetydyny należy monitorować skład krwi obwodowej, ponieważ może to powodować leukopenię.

Pirenzepina (gastrocepina) blokuje głównie receptory m1-cholinergiczne. Jest to związek trójpierścieniowy będący pochodną benzodiazepiny. Wszystkie efekty obserwowane przy działaniu pirenzepiny mają podłoże obwodowe, ponieważ praktycznie nie przenika ona przez barierę krew-mózg. Działanie pirenzepiny przejawia się w hamowaniu podstawowego i spowodowanego specyficznymi bodźcami wydzielaniem kwasu solnego i pepsynogenu. Pirenzepina powoduje również zmniejszenie wydzielania gastryny w odpowiedzi na podrażnienie pokarmu. Lek zwiększa odporność komórek błony śluzowej żołądka na uszkodzenia. Jest to tak zwane działanie ochronne na żołądek, które nie jest związane ze zmniejszeniem wydzielania kwasu żołądkowego. W podobny sposób działają prostaglandyny (na przykład prostaglandyna E2). Jednak prostaglandyny nie uczestniczą w ochronnym działaniu pirenzepiny. W niewielkim stopniu pirenzepina zmniejsza wydzielanie gruczołów ślinowych. Nie jest całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego (około 1/2 do 1/3 dawki). Substancja jest nieznacznie metabolizowana. Pirenzepina nie przenika przez barierę krew-mózg i łożysko. Wchłonięta część leku jest wydalana przez nerki, a także z żółcią w niezmienionej postaci.

Miejsce w terapii

W gastroenterologii blokery H2-histaminy stosuje się w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy (w fazie zaostrzeń, o skomplikowanym przebiegu, a także w profilaktyce zaostrzeń), zespole Zollingera-Ellisona, refluksowym zapaleniu przełyku, ostrym i przewlekłym (w fazie zaostrzeń, zapaleniu nadżerek) zapalenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy (w tym wynikające z leczenia glikokortykoidami), ostre krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, a także w anestezjologii i reanimacji w profilaktyce zespołu Mendelssohna - aspiracja kwaśnej treści żołądkowej w znieczuleniu ogólnym.

Kiedy blokery H2-histaminy są przepisywane doustnie, należy je przyjmować co najmniej 1 godzinę przed przyjęciem niewchłanialnych leków zobojętniających, które zapobiegają ich wchłanianiu, jeśli te ostatnie są stosowane w leczeniu złożonym.

Tolerancja i skutki uboczne

Skutki uboczne i ostrzeżenia często pojawiają się w układzie pokarmowym (suchość w ustach, zaburzenia smaku, nudności, wzdęcia, biegunka, czasem zaparcia, zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych, objawy cholestazy). W przypadku stosowania blokerów H2-histaminy obserwuje się bóle głowy, zawroty głowy, przemijające zaburzenia psychiczne, leukocyto- i trombocytopenię. Cymetydyna hamuje aktywność cytochromu P-450 i szeregu innych mikrosomalnych enzymów wątrobowych zaangażowanych w metabolizm i inaktywację różnych substancji, m.in. niektóre leki (na przykład antykoagulanty pośrednie, difenina, teofilina, diazepam), które mogą powodować objawy „przedawkowania”, gdy są stosowane w zwykłych dawkach. Dodatkowo cymetydyna pobudza wydzielanie prolaktyny, hamuje wchłanianie witaminy B12 prowadząc do jej niedoboru oraz działa antyandrogennie; przy długotrwałym stosowaniu możliwa jest ginekomastia (efekt ten wywiera również nizatydyna), impotencja u mężczyzn. Podczas stosowania ranitydyny i famotydyny możliwa jest dezorientacja, agresywność i halucynacje. Ponadto ranitydyna może zwiększać ciśnienie wewnątrzgałkowe u pacjentów z jaskrą, spowalnia przewodzenie przedsionkowo-komorowe i hamuje automatyzm rozruszników serca, powodując bradykardię, czasem asystolię; Podczas stosowania famotydyny zgłaszano przypadki łysienia.

Przeciwwskazania i ostrzeżenia

Główne przeciwwskazania do stosowania to wiek do 7 lat, ciąża i okres karmienia piersią dziecka, poważne naruszenia wątroby i nerek, niewydolność serca, jednoczesne stosowanie cytostatyków.

Mechanizm akcji

Reakcje wydzielnicze żołądka pod wpływem egzogennej lub endogennej histaminy są realizowane przez receptory H2-histaminy. Receptory histaminowe H2 są związane z cyklazą adenylanową. Gdy receptory H2 są pobudzane przez histaminę, wzrasta zawartość wewnątrzkomórkowego cAMP. Zwiększa to aktywność wydzielniczą komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka. Ponadto wzrost zawartości cAMP po stymulacji receptorów H2 histaminą stwierdzono w komórkach tucznych, bazofilach, limfocytach T, komórkach mięśnia sercowego, tkance tłuszczowej w niektórych częściach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Blokery receptora histaminowego H2 są konkurencyjnymi antagonistami histaminy. Ich najbardziej wyraźny efekt związany jest z wpływem na wydzielanie gruczołów błony śluzowej żołądka. Działają na receptory histaminowe H2 komórek okładzinowych i znacznie zmniejszają wydzielanie kwasu solnego wywołane różnymi czynnikami drażniącymi. Zmniejsza się również podstawowe wydzielanie tego ostatniego. Indukowane wydzielanie pepsynogenu i być może wewnętrznego czynnika Castle'a jest hamowane w mniejszym stopniu. Zmniejsza się objętość soku żołądkowego.

Ogólna zasada budowy chemicznej blokerów H2-histaminy jest taka sama, a poszczególne związki różnią się od histaminy „ważoną” częścią aromatyczną lub zmianami w rodnikach alifatycznych. Leki takie jak cymetydyna, oksymetydyna zawierają heterocykl imidazolu jako podstawę cząsteczki. Inne substancje są klasyfikowane jako pochodne furanu (ranitydyny), tiazolu (famotydyna, nizatydyna, tiotydyna) lub bardziej złożone kompleksy cykliczne (roksatydyna).

Farmakologia kliniczna blokerów receptora H2-histaminowego, inhibitorów pompy protonowej, leków gastroprotekcyjnych.

Blokery receptora H2-histaminowego: 1) generacja - cymetydyna (histodil, altramet, neutronorm, belemet, ulcometin, simesan, tagamet); 2) generacja - ranitydyna (zantac, histak, ranisan, aciddex, zoran, ranigast, ranital, rantak, ulkosan), ulcodin, yazitin, acilok E); 3) generacja - famotydyna (anthodin, ulfamid, blockacid, gaster, quamatel, ulceran, famonit, famosan, pepsid, lecedil, topcid, gastrosidin); roksatydyna (roksan); nazitydyna (aksyd); mifentydyna.

Mechanizm działania H2-blokerów receptorów histaminowych polega na blokowaniu receptorów H2 (zwanych także histaminą) komórek wyściółki błony śluzowej żołądka, a tym samym na zmniejszeniu wydzielania i przepływu kwasu solnego do światła żołądka, stosowane są w leczeniu i zapobieganiu wrzodom trawiennym żołądka i dwunastnicy. uwalnianie: tabletki, proszek, zawiesina, zastrzyk, zawiesina, syrop, granulki.

Cymetydyna hamuje wydzielanie kwasu solnego za pośrednictwem histaminy i podstawową produkcję kwasu solnego u pacjentów z chorobą wrzodową dwunastnicy o 95% w ciągu 5 godzin i nocne wydzielanie o 80%. Niewielki wpływ na nadmierne wydzielanie karbacholiny. Zmniejsza stężenie H +, a także objętość wydzieliny żołądkowej, tj. hamuje wydzielanie pepsyny bez wpływu na jej stężenie. Wzmacnia mechanizmy obronne błony śluzowej żołądka i wspomaga gojenie się jej uszkodzeń związanych z ekspozycją na HCl poprzez zwiększenie tworzenia się śluzu żołądkowego, stężenia w nim glikoprotein, stymulację wydzielania wodorowęglanów przez błonę śluzową żołądka.NLR: suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, wzmożona aktywność transaminazy „wątrobowe”, zmniejszone wchłanianie witaminy B12; z nagłym anulowaniem - nawrót choroby wrzodowej, immunosupresja, trombocytopenia, agranulocytoza, obrzęk, zapalenie nerek, bóle mięśni, świąd, wysypka.

Ranitydyna jest blokerem receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. Zmniejsza podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego spowodowane podrażnieniem baroreceptorów, stresem pokarmowym, działaniem hormonów i stymulantów biogennych (gastryna, histamina, pentagastryna). Ranitydyna zmniejsza objętość soku żołądkowego i zawartość w nim kwasu solnego, zmniejsza kwasowość żołądka, co prowadzi do zmniejszenia aktywności pepsyny. Czas działania ranitydyny po podaniu pojedynczej dawki wynosi do 12 godzin. Przy podaniu doustnym biodostępność ranitydyny wynosi 50%. Wiązanie z białkami osocza nie przekracza 15%. Częściowo metabolizowany w wątrobie. Maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu występuje 2 godziny po przyjęciu tabletek powlekanych, 1 godzinę po przyjęciu tabletek musujących i waha się od 36 do 94 ng / ml. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Około 30% przyjętej dawki ranitydyny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, niewielka ilość z kałem. Wnika w łożysko. Wydalany z mlekiem matki Famotydyna przeciwwrzodowa HP. Blokuje receptory histaminowe H2, hamuje podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego; hamuje aktywność pepsyny. Nie wchłania się całkowicie z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi 40–45%, zwiększa się pod wpływem pokarmu i zmniejsza się przy stosowaniu leków zobojętniających. Wiązanie z białkami osocza - 15–20%. Cmax osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. 30-35% jest metabolizowane w wątrobie z utworzeniem S-tlenku i wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. 25-30% dawki przyjętej doustnie, a 65-70% podanej IV znajduje się w moczu w postaci niezmienionej. T½ - 2,5–3 godziny. Przy jednoczesnym podawaniu famotydyny i ketokonazolu może zmniejszyć się wchłanianie ketokonazolu. W przypadku stosowania famotydyny z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy przerwa między ich przyjęciem powinna wynosić co najmniej 1-2 godziny.

Inhibitory pompy protonowej to leki przeznaczone do leczenia kwaśnych chorób przewodu pokarmowego poprzez zmniejszenie wytwarzania kwasu solnego poprzez blokowanie pompy protonowej H + / K + -ATPazy w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. Należą do leków przeciwwydzielniczych. omeprazol (omez) lanzoprazol (lanzap) pantoprazol (pantoprozol); rabeprazol (pariet); esomeprazol (nexium). ). Inhibitory pompy protonowej poprzez blokowanie pompy protonowej (H + / K + -ATPaza) komórek okładzinowych (okładzinowych) błony śluzowej żołądka hamują wydzielanie kwasu solnego. Są najskuteczniejszymi lekami w leczeniu wrzodziejących zmian żołądka, dwunastnicy (w tym związanych z infekcją Helicobacter pylori) i przełyku, zapewniając zmniejszenie kwasowości, aw konsekwencji agresywność soku żołądkowego. Omeprazol - hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, mechanizm działanie przeciwwydzielnicze związane jest z hamowaniem (tłumieniem aktywności) enzymu N-K -ATPazy (enzymu przyspieszającego wymianę jonów wodorowych) w błonach komórek błony śluzowej żołądka, co prowadzi do zablokowania końcowego etapu powstawania kwasu solnego. W efekcie obniża się poziom wydzielania podstawowego (wewnętrznego) i stymulowanego (wydzielanie soków trawiennych), niezależnie od charakteru bodźca. Działanie leku jest szybkie i zależne od dawki. Już po podaniu pojedynczej dawki 0,02 g omeprazolu efekt utrzymuje się przez 24 godziny.

Gastroprotectors to leki zwiększające odporność błony śluzowej żołądka i dwunastnicy na działanie agresywnych czynników soku żołądkowego. Leki zwiększające ochronną funkcję błony śluzowej żołądka Mizoprostol (Cytotec), enprostyl, karbenoksolon sodu. Środki zapewniające mechaniczną ochronę błony śluzowej żołądka (Ventmuerralf) zasadowy azotan, bizmut trójpotasowy dicitran (Denol)

Mizoprostol jest syntetycznym analogiem prostaglandyny E. Stymuluje wydzielanie śluzu, wodorowęglanów, dodatkowo ogranicza wydzielanie HC1.Stosowany jest w profilaktyce i leczeniu nadżerek i wrzodów żołądka, dwunastnicy u osób przyjmujących NLPZ i glikokortykosteroidy.Przeciwwskazania: ciąża. Efekty uboczne: bóle głowy, nudności, biegunka Enprostil jest syntetycznym analogiem prostaglandyny E2. Pod względem właściwości farmakologicznych jest zbliżony do mizoprostolu, ale jest lepiej tolerowany i rzadziej powoduje skutki uboczne Karbenoksolon sodu to preparat kwasu lukrecjowego otrzymywany z ekstraktu z korzenia lukrecji (lukrecji). Działanie ochronne na żołądek jest związane ze stymulacją wydzielania śluzu, wzrostem zawartości w nim kwasów sialowych, naruszeniem odwrotnej dyfuzji jonów wodoru, zwiększeniem zdolności regeneracyjnej błony śluzowej przewodu pokarmowego. Ponieważ karbenoksolon sodu jest szybko wchłaniany w żołądku, działanie ochronne żołądka jest bardziej wyraźne w żołądku. W przypadku wrzodów dwunastnicy stosuje się kapsułkowaną postać karbenoksolonu (Biogastron). Sukralfat jest główną solą glinową siarczanowanej sacharozy, która w kontakcie z białkami uszkodzonej błony śluzowej tworzy złożony nierozpuszczalny kompleks w postaci filmu ochronnego na powierzchni erozji lub wrzodów. Film ochronny utrzymuje się na powierzchni ubytku błony śluzowej przez około 6 godzin. Podawanie leku przez 46 tygodni prowadzi do bliznowacenia owrzodzenia.

Kliniczne i farmakologiczne podejście do doboru grup i leków do farmakoterapii chorób wątroby. Farmakologia kliniczna hepatoprotektorów. środki żółciopędne. Zastosowanie laktulozy w farmakoterapii marskości wątroby.

Klasyfikacja hepatoprotektorów: 1. Preparaty zawierające naturalne lub półsyntetyczne flawonoidy ostropestu plamistego: hepabene, legalon, caril, hepatofalk-planta, silibor.2. Preparaty zawierające naturalne lub półsyntetyczne flawonoidy innych roślin: chophytol, katergen (cyjanidanol), LIV-52 (hepaliv).3. Organopreparaty pochodzenia zwierzęcego: sirepar, hepatosan.4. Preparaty zawierające niezbędne fosfolipidy: Essentiale, Phosphogliv, Essliver, Eplir.5. Preparaty z różnych grup: bemitil, ademetionina (heptral), kwas liponowy (tioktakwas), hepa-merz (ornityna), kwas ursodeoksycholowy (ursofalk), niesteroidowe steroidy anaboliczne (metyluracyl, pentoksyl, nukleinian sodu).

Mechanizmy działania hepatoprotektorów: wzmocnienie funkcji odtruwającej hepatocytów w wyniku zwiększenia rezerw glutationu, tauryny, siarczanów lub wzrostu aktywności enzymów zaangażowanych w utlenianie; zahamowanie reakcji nadmiernej peroksydacji lipidów (LPO), wiązanie produktów LPO (nadtlenki wodoru, wolne jony O ++ i H) + itp.) i naprawa struktur błon komórkowych; działanie przeciwzapalne; blokowanie fibrogenezy w wyniku: zatrzymania martwicy hepatocytów; zapobieganie przedostawaniu się antygenów z przewodu pokarmowego w wyniku translokacji bakterii jelitowych i ich toksyn, które są aktywatorami komórek Kupffera; pobudzenie aktywności kolagenazy w wątrobie i blokowanie enzymów biorących udział w syntezie składników tkanki łącznej.

Ekstrakt sylimaryny z ostropestu plamistego to roślina z rodziny astrowatych. działanie przeciwzapalne (zahamowanie syntezy prozapalnych leukotrienów B4, prostaglandyn, zahamowanie migracji neutrofili); działanie przeciwwłóknieniowe (pobudzenie syntezy enzymu kolagenazy rozkładającego składniki tkanki łącznej, zatrzymanie ognisk martwicy w hepatocytach, zmniejszenie aktywności komórek gwiaździstych); działanie antyoksydacyjne reaktywne formy tlenu, wolne rodniki w wątrobie, aktywuje dysmutazę ponadtlenkową, reduktazę glutationu, która zapobiega niszczeniu hepatocytów); pobudzenie syntezy białek w wątrobie (indukcja syntezy RNA, co przyczynia się do regeneracji hepatocytów); pobudzenie funkcji antytoksycznej wątroby (zapobiega wnikaniu do komórek hepatotropowych); mikrokrążenie w narządach, w tym wątrobie, działanie przeciwskurczowe. Niezbędne fosfolipidy We wszystkich chorobach wątroby obserwuje się uszkodzenie błon hepatocytów. Dlatego uzasadnione patogenetycznie jest wyznaczenie terapii, która ma działanie regeneracyjne i regeneracyjne na strukturę i funkcję błon komórkowych oraz zapewnia zahamowanie procesu niszczenia komórek. Efekt mbranostabilizujący, który uzyskuje się poprzez bezpośrednie włączanie cząsteczek EPL do struktury fosfolipidowej uszkodzonych komórek wątroby, zastępując uszkodzone obszary i przywracając funkcję barierową biowarstwy lipidowej błon. Nienasycone kwasy tłuszczowe fosfolipidów zwiększają aktywność i płynność błon, zmniejszają gęstość struktur fosfolipidowych, normalizują ich przepuszczalność; zwiększają potencjał detoksykacyjny i wydalniczy hepatocytów. Egzogenna EPL sprzyja aktywacji enzymów zależnych od fosfolipidów i białek transportowych znajdujących się w błonie; hamowanie procesów LPO, które są uważane za jeden z wiodących mechanizmów patogenetycznych rozwoju uszkodzenia wątroby; działanie przeciwwłóknieniowe (hamowanie proliferacji komórek gwiaździstych i zmniejszenie syntezy prokolagenu, stymulacja kolagenazy). Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) jest hydrofilowym nietoksycznym trzeciorzędowym kwasem żółciowym wytwarzanym przez enzymy bakteryjne. działanie stabilizujące błony: 1) zmniejszenie krążenia hydrofobowych kwasów żółciowych i zapobieganie ich toksycznemu działaniu na błony hepatocytów i nabłonek dróg żółciowych; 2) zahamowanie produkcji immunoglobulin, normalizacja ekspresji antygenów HLA-DR na powierzchni błon komórkowych, co zmniejsza ich autoimmunizację i zmniejsza immunosupresję cholestazy 3) włączenie UDCA do warstwy fosfolipidowej błon komórkowych hepatocytów i cholangiocytów przywraca ich strukturę i zwiększa odporność na czynniki szkodliwe (wirusy, toksyny, alkohol); efekt żółciopędny: 1) wypieranie puli toksycznych hydrofobowych kwasów żółciowych na skutek konkurencyjnego wychwytu przez receptory w jelicie krętym; 2) pobudzenie egzocytozy w hepatocytach poprzez aktywację zależnej od Ca kinazy białkowej α prowadzi do obniżenia stężenia hydrofobowych kwasów żółciowych; 3) indukcja wodorowęglanowej cholerezy nasila hydrofobowe wydalanie kwasy żółciowe w jelitach;

Leki żółciowe - leki zwiększające tworzenie żółci lub promujące uwalnianie żółci do dwunastnicy. I. Leki stymulujące tworzenie żółci - choleretyki Zwiększenie wydzielania żółci i tworzenie kwasów żółciowych (prawdziwe choleretyki): 1) preparaty zawierające kwasy żółciowe: Allochol, Cholenzym, Vigeratin, kwas dehydrocholowy (Hologon *) oraz sól sodową kwasu dehydrocholowego (Decholin *), Lyobil *, itp.; 2) leki syntetyczne: hydroksymetylonikotynamid (Nikodin), osalmid (oksafenamid), 3) preparaty ziołowe: kwiaty nieśmiertelnika piaskowego, jedwab kukurydziany, wrotycz pospolity (Tanacehol), owoc dzikiej róży (Holosas), pąki brzozy, ziele oregano, olejek terpentynowy, olejek mięta pieprzowa, ziele konwalii dalekowschodniej (Konvaflavin), korzeń kurkumy (Febichol *), B. Leki zwiększające wydzielanie żółci przez składnik wodny (hydrocholeretyki): wody mineralne, salicylan sodu, preparaty z kozłka lekarskiego II. Leki stymulujące wydzielanie żółci A. Cholekinetyka - zwiększa napięcie pęcherzyka żółciowego i zmniejsza napięcie dróg żółciowych: cholecystokinina *, siarczan magnezu, pituitryna *, cholerytyna *, preparaty berberysu, sorbitol, mannitol, ksylitol B. Cholespasmolityki - powodują rozluźnienie dróg żółciowych: atropina, platifilina, jodek metocinii (metacyna), ekstrakt z wilczej jagody, papaweryna, drotaweryna (No-shpa).

Preparaty zawierające kwasy żółciowe i żółć to leki zawierające same kwasy żółciowe lub leki złożone, które oprócz liofilizowanej żółci zwierząt mogą zawierać ekstrakty z roślin leczniczych, wyciąg z tkanki wątroby, tkanki trzustkowej i błon śluzowych jelita cienkiego bydła inwentarz żywy, węgiel aktywny Kwasy żółciowe wchłaniane do krwi stymulują żółciotwórczą funkcję hepatocytów, część niewchłonięta pełni funkcję substytucyjną. W tej grupie preparaty będące kwasami żółciowymi w większym stopniu zwiększają objętość żółci, a preparaty zawierające żółć zwierzęcą w większym stopniu zwiększają zawartość cholanów. Oprócz żółciopędnych syntetyczne choleretyki mają szereg innych efektów: przeciwskurczowe (oksafenamid, gimekromon), hipolipidemiczne (oksafenamid), przeciwbakteryjne (hydroksymetylonikotynamid), przeciwzapalne (cyklowalon), a także hamują procesy gnilne i fermentacyjne w jelicie (zwłaszcza hydroksymetylo). Preparaty ziołowe zwiększają wydolność czynnościową wątroby, zwiększają wydzielanie żółci, zwiększają zawartość cholanów w żółci (np. Nieśmiertelnik, dzika róża, Holagol) oraz zmniejszają lepkość żółci. zwiększyć napięcie pęcherzyka żółciowego. Leki cholekinetyczne obejmują leki, które zwiększają napięcie i funkcję motoryczną pęcherzyka żółciowego, zmniejszają napięcie wspólnego przewodu żółciowego.

Działanie cholekinetyczne wiąże się z podrażnieniem receptorów błony śluzowej jelit. Prowadzi to do odruchowego zwiększenia wydzielania endogennej cholecystokininy. Leki cholespasmolityczne obejmują leki o różnych mechanizmach działania. Głównym efektem ich stosowania jest osłabienie zjawisk spastycznych w drogach żółciowych. Leki m-antycholinergiczne (atropina, platyfilina), blokując receptory m-cholinergiczne, działają nieselektywnie przeciwskurczowo na różne części przewodu pokarmowego, m.in. w stosunku do dróg żółciowych.

Laktuloza jest stosowana jako osmotyczny środek przeczyszczający, który stymuluje perystaltykę jelit i jest stosowany w zaparciach, encefalopatii wątrobowej, marskości wątroby. Działa hiperosmotycznie, przeczyszczająco, pobudza perystaltykę jelit, poprawia wchłanianie fosforanów i soli Ca2 +, sprzyja wydalaniu jonów amonowych. Pod wpływem leku w jelicie namnażają się Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus bifidus, pod wpływem którego laktuloza ulega rozszczepieniu na kwas mlekowy (głównie) oraz częściowo mrówkowy i octowy. Jednocześnie wzrasta ciśnienie osmotyczne i spada pH w świetle jelita grubego, co prowadzi do migracji amoniaku z krwi do jelita, jego jonizacji i retencji, a także do zwiększenia objętości kału i wzrostu perystaltyki jelit. Eliminacja związanych jonów amonowych następuje wraz z działaniem przeczyszczającym. Działanie następuje w ciągu 24-48 godzin po podaniu (opóźnienie spowodowane jest przejściem leku przez przewód pokarmowy). Hamuje powstawanie i wchłanianie toksyn zawierających azot w bliższej części okrężnicy. Zmniejsza stężenie jonów amonowych we krwi o 25-50%, zmniejsza nasilenie encefalopatii wątrobowej, poprawia zdrowie psychiczne Nudności, wymioty, wzdęcia, niedrożność..

Mechanizm działania blokerów receptora histaminowego H2

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć złośliwość wrzodu żołądka. Ponadto przepisując blokery H2 - receptory histaminowe różnych pokoleń, należy wziąć pod uwagę specyfikę ich wpływu na metabolizm w wątrobie różnych leków i alkoholu.

Odwracalnie konkurują z histaminą o wiązanie z receptorami histaminowymi H2

Hamują wydzielanie kwasu solnego wywołane przez histaminę, gastrynę, słabsze - pobudzenie nerwu błędnego.

Pobudzający wpływ histaminy na wydzielanie soku żołądkowego odbywa się za pośrednictwem receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żółci. Leki z tej grupy poprzez blokowanie tych receptorów mają wyraźny efekt przeciwwydzielniczy. W stosowanych dawkach terapeutycznych zmniejszają podstawowe wydzielanie kwasu solnego o 80-90%, hamują produkcję pepsyny, zmniejszają nocną produkcję kwasu solnego w żołądku..

Do antagonistów receptorów H2 - histaminowych zaliczamy następujące leki:

I generacji - cymetydyna (tagomet, cinemet, acilok, neutronorm-retard);

2. generacja - ranitydyna (zantak, ranisan, raniberl, peptoran);

3. generacja - famotydyna (ulfamid, famosan, kvamatel);

4 i 5 generacji - nizatydyna (axid) i roksatydyna.

Cymetydyna (0,2 tabletki; ampułki po 2 ml 10% roztworu) jest pochodną imidazolu i ma strukturę podobną do histaminy.

Najwyraźniej tłumi podstawowe i nocne wydzielanie. Zmniejsza wydzielanie pepsyny, objętość soku żołądkowego i zawartość w nim kwasu solnego. Bardziej skuteczny w przypadku wrzodów dwunastnicy niż żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność u osób zdrowych - 72%, u pacjentów z wrzodami - 60% po zażyciu 200 mg leku okres półtrwania wynosi 2 godziny. Jest metabolizowany w wątrobie, częściowo wydalany z moczem i kałem. Przechodzi przez łożysko i jest wydzielany z mlekiem.

Lek jest przepisywany na UBI (z zachowanym wydzielaniem) i DU, zespół Zollingera-Ellisona (podczas przyjmowania sterydów), ostre krwawienie z żołądka, zapalenie przełyku i refluksowe zapalenie przełyku. Istnieją informacje o skuteczności cymetydyny w chorobie wrzodowej żołądka i żołądka ze względu na jej zdolność do zmniejszania arytmii w czynności narządu nerwowo-mięśniowego i normalizacji procesów naprawczych błony śluzowej odcinka żołądka i dwunastnicy.

W okresie zaostrzenia owrzodzenia przepisuje się 200 mg 3 razy bezpośrednio po posiłku lub w trakcie posiłku i 400 mg na noc lub 400 mg po śniadaniu i przed snem przez 4-8 tygodni lub dłużej, a następnie 400 mg przed snem przez długi czas (od 6 do 12 miesięcy) Taka dystrybucja leku w czasie jest związana z fizjologią wydzielania, więc od 23:00 do 7:00 uwalnia się 60%, a od 8:00 do 22:00 - tylko 40% kwasu solnego.

Cymetydynę można podawać domięśniowo lub dożylnie w dawce 200 mg co 4-6 godzin.

Skutki uboczne:

- dlatego hiperprolaktynemia może powodować utrzymujący się mlekotok u kobiet i ginekomastię u mężczyzn;

- działanie antyandrogenne (oligospermia, u chłopców - do opóźnionego rozwoju seksualnego, u dorosłych - do impotencji);

- upośledzona czynność wątroby i nerek, a przy ciężkiej niewydolności nerek i wątroby i dużych dawkach obserwuje się działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, depresja, ból głowy);

- zespół rykoszeta - możliwość szybkiego nawrotu wrzodu z ostrym odstawieniem leku, co wiąże się z hiperplazją komórek wytwarzających gastrynę i zachowaniem ich aktywności podczas przyjmowania cymetydyny;

- tworzenie przeciwciał przeciwko cymetydynie podczas długotrwałego leczenia.

- promuje kompensacyjne uwalnianie histaminy, co może pogorszyć stan pacjentów z astmą oskrzelową.

- powoduje neutropenię, trombocytopenię, anemię. Przy nagłym wycofaniu leku możliwy jest nawrót choroby..

Efekty uboczne są wyrażane podczas stosowania cymetydyny, inne leki są rzadkie.

Efekty wynikają z faktu, że receptory H2 są szeroko reprezentowane w organizmie:

komórki wyściółki, ośrodkowy układ nerwowy, macica, leukocyty, serce, naczynia krwionośne.

Leki przenikają przez barierę łożyskową i mleko matki.

Neutronorm-retard - długo działająca cymetydyna w tabletkach 0,35 g przepisywana 2 razy dziennie.

Ranitydyna (tabletki 0,15 g) przewyższa cymetydynę w hamowaniu produkcji kwasu solnego 4-5 razy i dla dłuższego działania (10-12 godzin), ma znacznie mniej skutków ubocznych.

U pacjentów z wrzodami ranitydyna powoduje nie tylko wyraźne zahamowanie 24-godzinnego wydzielania soku żołądkowego stymulowanego pentagastryną, histaminą i przyjmowaniem pokarmu, ale także zahamowanie dobowego wydzielania soku żołądkowego i nocnego wydzielania. Lek nie wpływa znacząco na poziom gastryny w surowicy, co korzystnie wypada w porównaniu z cymetydyną. W mechanizmie oprócz blokowania receptorów histaminowych H2, wzmaga inaktywację histaminy, związany ze wzrostem aktywności metylotransferazy histaminowej. Ranitydyna, podobnie jak cymetydyna, zmniejsza wydzielanie pepsyny poprzez zmniejszenie objętości wydzieliny żołądkowej. Cymetydyna ma również pewne działanie cholinergiczne, które powoduje skurcz dolnego zwieracza przełyku i spowalnia opróżnianie żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność ranitydyny wynosi około 50%. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 2 godziny, a wewnętrzne 3 godziny. W wątrobie lek ulega utlenianiu i demetylacji. Powstały metabolit, wraz z niezmienionym lekiem, jest wydalany z moczem. W przeciwieństwie do cymetydyny ranitydyna nie wpływa na metabolizm leków w wątrobie (diazepam, heksobarbital, propranolol).

Wskazania do przepisania ranitydyny są takie same jak dla cymetydyny. Zaleca się, aby ranitydyna była podawana w dawce 150 mg rano po posiłku i 150-300 mg wieczorem przed snem. Skuteczna dawka ranitydyny jest 3-4 razy mniejsza niż cymetydyny. Biorąc pod uwagę fakt, że ranitydyna w przeciwieństwie do cymetydyny nie wpływa na stężenie kreatyniny w osoczu krwi, jest wskazana dla pacjentów z wrzodami z zaburzeniami czynności nerek.

Praktycznie ranitydyna nie ma skutków ubocznych, charakterystyczny dla cymetydyny. Przy szybkim dożylnym podaniu leku możliwa jest bradykardia, niedociśnienie, arytmia.

Famotydyna (tabletki 0,02 i 0,04 g; ampułki 20 mg) pod względem działania przeciwwydzielniczego jest 8-9 razy lepsza od ranitydyny. Famotydyna oprócz blokowania receptorów H2 - histaminy, stymuluje ochronne właściwości błony śluzowej żołądka i dwunastnicy poprzez: zwiększanie przepływu krwi w błonie śluzowej; wzrost produkcji wodorowęglanów, wzrost syntezy prostaglandyn, wzmocnienie naprawy nabłonka.

Farmakokinetyka. Biodostępność leku wynosi około 37-45%, dość szybko rozprzestrzenia się w narządach i tkankach: przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie, trzustce. Okres półtrwania u zdrowych ludzi przy przyjmowaniu 20 mg wynosi 3 godziny, u pacjentów - do 19 godzin. Famotydyna wpływa na eliminację diazepamu przez wątrobę i kanalikowe wydalanie nowokainamidu. Famotydyna nie oddziałuje z układem enzymatycznym cytochromu P 450, dlatego nie wpływa na metabolizm wielu leków (antykoagulanty pośrednie, difenina, teofilina, propranolol, metronidazol).

Wskazania famotydyny są takie same jak dla innych H-blokerów - receptorów histaminowych.

Famotydyna jest zwykle stosowana w zaostrzeniu choroby wrzodowej i dwunastnicy 40 mg 1 raz dziennie wieczorem, podczas remisji jako terapia podtrzymująca przeciw nawrotom 20 mg 1 raz dziennie. Z refluksowym zapaleniem przełyku 40-80 mg dziennie iz zespołem Zollingera-Ellisona 60-80 mg dziennie.

Famotydyna nie zaburza czynności wątroby, nie działa antyandrogennie, nie zwiększa poziomu prolaktyny we krwi oraz nie zwiększa biodostępności alkoholu. Przy pozajelitowym podaniu famotydyny możliwe są łagodne przejściowe zaburzenia przewodu pokarmowego (zaparcia, biegunka) i układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy).

Nizatydyna i roksatydyna (tabletki 0,15 g) są przepisywane po 150 mg 2 razy dziennie lub 300 mg na noc przez długi czas w leczeniu wrzodów i 150 mg w zapobieganiu wrzodom. Farmakodynamika i farmakokinetyka są zbliżone do blokerów H2 - receptorów histaminowych III generacji. Uważa się, że nizatydyna i roksatydyna są praktycznie wolne od skutków ubocznych.

Przeciwwskazania do powołania blokerów H2 - receptorów histaminowych:

zwiększona wrażliwość na H2 - blokery histaminy;

Mechanizm działania blokerów receptora histaminowego H2

Blokery receptora histaminowego H2 (takie jak Zantak, Kvamatel, Famotidine.)

H2-blokery receptorów histaminowych (ang. Receptory H2) - leki przeznaczone do leczenia
kwasozależne choroby przewodu pokarmowego. Mechanizm akcji
oparty na blokowaniu receptorów H2 (zwanych również histaminą)
wyściełające komórki błony śluzowej żołądka i zmniejszenie z tego powodu
produkcja i przepływ kwasu solnego do światła żołądka. Odnosić się do
leki przeciwwrzodowe przeciwwydzielnicze.
Do blokerów H2 pierwszej generacji należy cymetydyna, silny lek przeciwwydzielniczy, powodujący wiele poważnych skutków ubocznych..
Lek drugiej generacji jest skuteczniejszy i bezpieczniejszy..
Dalsza modyfikacja cząsteczki doprowadziła do syntezy famotydyny, jeszcze skuteczniejszego leku o minimalnych skutkach ubocznych..
Hydroksatydyna nizatydyny - blokery H2 IV i V generacji - nie są szeroko stosowane: są stosowane głównie na całym świecie
leki drugiej i trzeciej generacji.
Blokery H2 trzeciej generacji można uznać za środki o wysokiej akceptowalności (przyjmowane raz dziennie w nocy) i dobrym stosunku ceny do wydajności.

Wskazania do stosowania:
leczenie i zapobieganie zaostrzeniom wrzodów żołądka i dwunastnicy, wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym ze stosowaniem NLPZ, refluksowemu zapaleniu przełyku, nadżerkowemu zapaleniu przełyku, zespołowi Zollingera-Ellisona, leczeniu i zapobieganiu pooperacyjnym „krwawiącym” wrzodom żołądka; ; zapobieganie aspiracji soku żołądkowego podczas operacji z podanestezją (zespół Mendelssohna).

Cymetydyna (Cimetidinum)
H2-antyhistaminy Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, TCmax wynosi 1-2 godziny. Połączenie z białkami osocza - 20%. Doustne i pozajelitowe drogi podawania zapewniają terapeutyczne poziomy stężeń o porównywalnym czasie trwania efektu. W przypadku długotrwałej infuzji stężenie leku w osoczu zależy od szybkości wlewu i indywidualnego klirensu leku. Przenika przez barierę krew-mózg, łożysko i mleko matki. Jest metabolizowany w wątrobie do głównego metabolitu sulfotlenku. Jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, CYP3A5 i CYP3A7 w wątrobie T1 / 2 - 2 godziny. Jest wydalany przez nerki: po podaniu doustnym w pojedynczej dawce w ciągu 24 godzin 48% leku jest wydalane w postaci niezmienionej, po podaniu pozajelitowym - 75%.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość.
Z układu pokarmowego
Nudności, wymioty, biegunka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, żółtaczka, wzdęcia, zwiększona aktywność aminotransferaz „wątrobowych”, zmniejszone wchłanianie witaminy B12; z nagłym anulowaniem - nawrót choroby wrzodowej.
Z układu nerwowego
Zwiększone zmęczenie, senność, zawroty głowy, depresja, omamy, chwiejność emocjonalna, lęk, pobudzenie, ból głowy, nerwowość, psychoza, splątanie (częściej u starszych pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i / lub nerek), obniżone libido, hipertermia.
Ze strony układu sercowo-naczyniowego
Bradykardia, tachykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, z szybkim dożylnym podawaniem - arytmie (w wyjątkowych przypadkach - asystolia), obniżone ciśnienie krwi, zapalenie naczyń.
Ze strony narządów krwiotwórczych
Leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, eozynofilia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna.
Z układu moczowo-płciowego
Śródmiąższowe zapalenie nerek (hiperreatyninemia, zwiększone stężenie mocznika), zatrzymanie moczu, zmniejszona siła działania.
Reakcje alergiczne
Wysypka skórna, świąd, przekrwienie, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
Inny
Łysienie, ginekomastia, zapalenie wielomięśniowe, bóle mięśni, bóle stawów.

Leki:
Belomet Histodil Yenametidine Neutronorm Primamet Simesan Cymetydyna

Dodane (10.03.2014, 22:25)
---------------------------------------------
Ranitydyna (ranitydyna)
Przy podaniu doustnym biodostępność ranitydyny wynosi 50%. Wiązanie z białkami osocza nie przekracza 15%. Częściowo metabolizowany w wątrobie. Maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu występuje 2 godziny po przyjęciu tabletek powlekanych, 1 godzinę po przyjęciu tabletek musujących i waha się od 36 do 94 ng / ml. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Około 30% przyjętej dawki ranitydyny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, niewielka ilość z kałem. Wnika w łożysko. Wydalany z mlekiem matki.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Od układu nerwowego i narządów zmysłów: bóle głowy, zmęczenie, zawroty głowy, senność, bezsenność, zawroty głowy, lęk, depresja; rzadko - splątanie, omamy (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych), odwracalne niewyraźne widzenie, zaburzenia akomodacji oczu. Od strony układu sercowo-naczyniowego i krwi (hematopoeza, hemostaza): arytmia, tachykardia, bradykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, obniżone ciśnienie krwi; odwracalna leukopenia, trombocytopenia, granulocytopenia; rzadko - agranulocytoza, pancytopenia, czasem z hipoplazją szpiku kostnego, niedokrwistością aplastyczną; czasami - niedokrwistość hemolityczna immunologiczna. Z przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, ból; rzadko - zapalenie trzustki. Czasami - wątrobowokomórkowe, cholestatyczne lub mieszane zapalenie wątroby z żółtaczką / bez żółtaczki (w takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie ranitydyny). Efekty te są zwykle odwracalne, ale w rzadkich przypadkach możliwy jest zgon. Zdarzały się również rzadkie przypadki niewydolności wątroby. U zdrowych ochotników stężenie AST wzrosło co najmniej 2-krotnie w stosunku do poziomu przed leczeniem u 6 z 12 osób, które otrzymały 100 mg 4 razy / cal / cal przez 7 dni oraz 4 z 24 osób, które otrzymały 50 mg. 4 razy iv przez 5 dni. Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko - bóle stawów, bóle mięśni Reakcje alergiczne: wysypka skórna, skurcz oskrzeli, gorączka, eozynofilia; rzadko - rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.
Leki:
Apo-ranitydyna; Asitek; Acidex; Atsilok; Wero-ranitydyna; Gen-ranitydyna; Hertocalm; Gi-car; Histak; Duoran; Zantak; Zantin; Zoran; Neoseptin; Novo Ranidin; Peptoran; Raniberl; Ranigast; Ranisan; Ranison; Ranitab; Ranital; Runitard; Ranitydyna; Ranitidine Vramed; Ranitydyna Sediko; Ranitidine-Akos; Ranitydyna-Acri; Ranitydyna-apo; Ranitydyna-BMS; Ranitydyna-Vero; Ranitidine ratiopharm; Chlorowodorek ranitydyny; Ranityna; Rantag; Rantak; Rintid; Szeregi; Ulkodin; Ulkosan; Ulkuran; Ulran; Ulserex; Yazitin

Famotydyna nie jest całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi 40–45%, wzrasta pod wpływem pokarmu i maleje przy stosowaniu leków zobojętniających. Wiązanie z białkami osocza - 15–20%. Cmax osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. 30-35% jest metabolizowane w wątrobie z utworzeniem S-tlenku i wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. 25-30% dawki przyjętej doustnie, a 65-70% podanej IV znajduje się w moczu w postaci niezmienionej. T½ - 2,5–3 godziny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl kreatyniny poniżej 10 ml / min) zwiększa się do 20 godzin (konieczna jest modyfikacja dawki).
Po podaniu doustnym działanie rozpoczyna się po 1 godzinie, osiąga maksimum w ciągu 3 godzin i trwa 10-12 godzin. W warunkach podania dożylnego maksymalny efekt pojawia się po 30 minutach. Pojedyncza dawka (10 i 20 mg) hamuje wydzielanie na 10-12 godzin.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Suchość w ustach, utrata apetytu, nudności, wymioty, dyskomfort w jamie brzusznej, zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy, żółtaczka cholestatyczna, zmęczenie, szum w uszach, ból głowy, rzadko omamy, gorączka, arytmie, bóle mięśni, bóle stawów, suchość skóry, alergia reakcje: obrzęk naczynioruchowy, świąd, pokrzywka, zapalenie spojówek, skurcz oskrzeli; podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml / min) dawkę dobową zmniejsza się do 20 mg. Nie zaleca się przepisywania leku dzieciom.
Podczas leczenia wrzodu żołądka i dwunastnicy konieczne jest wykluczenie obecności u pacjenta nowotworu złośliwego (badanie biopsji z okolicy owrzodzenia). Używaj ostrożnie w przypadku naruszeń funkcji wątroby.

Leki:
Gastrozydyna; Kvamatel; Kvamatel mini; Ulfamid; Famosan; Famotydyna.

Farmakologiczne działanie - przeciwwrzodowe. Blokuje receptory histaminowe H2 w komórkach okładzinowych i tym samym hamuje podstawową i stymulowaną (pokarm, kofeina, betazol, pentagastryna, histamina, acetylocholina) produkcję kwasu solnego.
Po podaniu doustnym szybko i całkowicie się wchłania. Biodostępność wynosi około 70%. Cmax jest osiągane w ciągu 0,5–3 godzin. Częściowo krąży w łożysku naczyniowym (35% w postaci związanej z białkami (głównie z alfa-1-kwaśną glikoproteiną). Przenika do tkanek i narządów: przewodu pokarmowego, nerek, wątroby, trzustki itp. T½ wynosi 1–2 godziny. Większość wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej - około 60%, mniej niż 6% jest wydalane z kałem Stopień wydalania nerkowego zależy bezpośrednio od ilości przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego.
Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość na nizatydynę, ciąża, karmienie piersią (przerwanie leczenia), dzieciństwo.
Zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej we krwi), senność, splątanie, tachykardia lub bradykardia, niedokrwistość, ginekomastia, trombocytopenia, pocenie się, pokrzywka, wysypka.
Dzienna dawka nie powinna przekraczać 480 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek schemat dawkowania należy dostosować uwzględniając klirens kreatyniny. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność złośliwej choroby żołądka..

Dodane (10.03.2014, 22:54)
---------------------------------------------
Lek Kvamatel jest skutecznym środkiem przeciwwydzielniczym w leczeniu pacjentów z GERD w połączeniu z PD. U pacjentów z GERD i PD terapię zmniejszającą wydzielanie kwasu solnego można rozpocząć od preparatu Kvamatel, zwłaszcza u mężczyzn z silnym bólem.

W leczeniu GERD i dyspepsji czynnościowej Kvamatel był dla mnie lepszy niż Omez. Dlatego tworząc temat kierowałem się nie tym, że blokery to starsza generacja leków tłumiących kwasowość, a właśnie fakt, że przy wszystkich skutkach ubocznych, które PPI mają dużo, to właśnie ten lek powodował minimum niedogodności i skutków ubocznych.