Blokery receptora histaminowego H2: leki, zalety i wady

Rodzaje

Błona śluzowa żołądka, a raczej obszar jego dna i ciała, składa się ze specjalnych komórek - ciemieniowych lub ciemieniowych. Są to komórki gruczołowe, których główną funkcją jest produkcja kwasu solnego. Jeśli działają normalnie, wytwarza się tyle kwasu solnego, ile potrzeba. Jeśli jego ilość przekracza potrzeby układu pokarmowego, błony śluzowej żołądka, a następnie przełyku dochodzi do stanu zapalnego (zapalenie żołądka, zapalenie przełyku), tworzą się na nim nadżerki i wrzody, a pacjent odczuwa jednocześnie zgagę, bóle żołądka i szereg innych nieprzyjemnych objawów.

Aby wyeliminować wszystkie te objawy, należy zmniejszyć ilość wytwarzanego kwasu solnego. W tym celu można stosować leki z różnych grup, w tym blokery receptorów H2-histaminy. Czym są te receptory, jak działają leki, o wskazaniach, przeciwwskazaniach do stosowania, a także o głównych przedstawicielach tej grupy farmakologicznej i zostaną omówione w naszym artykule.

Mechanizm działania, efekty

Receptory histaminowe H2 znajdują się w wielu gruczołach układu pokarmowego, w tym w komórkach wyściełających śluzówkę żołądka. Ich podniecenie prowadzi do pobudzenia gruczołów ślinowych, gruczołów żołądka i trzustki, sprzyja wydzielaniu żółci. Komórki wyściółki żołądka, które są odpowiedzialne za produkcję kwasu solnego, są aktywowane znacznie bardziej niż inne.

Blokery receptorów H2-histaminowych zaburzają ich działanie i prowadzą do zmniejszenia produkcji kwasu solnego przez komórki okładzinowe, zwłaszcza w nocy. Ponadto:

  • stymulują przepływ krwi w błonie śluzowej żołądka;
  • aktywować procesy syntezy wodorowęglanu przez komórki błony śluzowej;
  • hamują syntezę pepsyny;
  • stymulują produkcję śluzu i wydzielanie prostaglandyn.

Jak zachowują się w ciele

  • Leki z tej grupy są zwykle dobrze wchłaniane w początkowym odcinku jelita cienkiego..
  • Działanie blokerów H2-histaminy jest nieznacznie osłabione, gdy są przyjmowane jednocześnie z lekami zobojętniającymi kwas i sukralfatem.
  • Cele w organizmie (czyli same komórki okładzinowe) nie są osiągane przez całą dawkę leku przyjmowaną doustnie, a tylko przez jej część (w farmakologii wskaźnik ten nazywa się biodostępnością). W cymetydynie biodostępność wynosi 60-80%, ranitydyna - 55-60%, famotydyna - 30-50%, roksatydyna - ponad 90%. Jeśli bloker H2-histaminy zostanie wstrzyknięty dożylnie, jego biodostępność dąży do 100%.
  • Po podaniu doustnym maksymalne stężenie leku we krwi określa się po 1-3 godzinach.
  • Przechodzą przez wątrobę, przechodząc w niej szereg zmian chemicznych, są wydalane z moczem.
  • Okres półtrwania ranitydyny, cymetydyny i nizatydyny wynosi 2 godziny, famotydyny 3,5 godziny.

Wskazania do stosowania

Blokery H2-histaminy są stosowane w leczeniu następujących chorób:

  • zgaga;
  • GERD;
  • erozyjne zapalenie żołądka;
  • wrzód żołądka i dwunastnicy (po 28 dniach leczenia bliznowacenie wrzodu dwunastnicy u 4 na pięciu pacjentów, a po 6 tygodniach - u 9 na 10 pacjentów; blizny na wrzodach żołądka w trzech na pięć przypadków po 6 tygodniach, a u 8-9 na 10 przypadków - po 8 tygodniach leczenia);
  • Zespół Zollingera-Ellisona;
  • funkcjonalna dyspepsja;
  • krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Rzadziej, w ramach złożonego leczenia, leki te są przepisywane pacjentom z niedoborem enzymów trzustkowych lub pokrzywką.

Należy zauważyć, że według badań klinicznych 1-5% pacjentów jest absolutnie niewrażliwych na H2-blokery. Podczas monitorowania pH nie wykazują żadnych zmian w kwaśności żołądka. Czasami taki opór występuje u każdego przedstawiciela grupy, a czasami u wszystkich.

Przeciwwskazania

  • dzieciństwo;
  • indywidualna nietolerancja składników leku;
  • ciężkie zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek (dawkę leku blokującego receptory H2-histaminy należy zmniejszyć co najmniej 2-krotnie);
  • okres ciąży, laktacja.

Efekt uboczny

Najwięcej skutków ubocznych mają blokery H2-histaminy I generacji, czyli cymetydyna:

  • wzrost stężenia prolaktyny i testosteronu we krwi i związany z tym brak miesiączki (brak miesiączki), mlekotok (wydzielanie mleka z gruczołów mlecznych), ginekomastia (powiększenie gruczołów mlecznych u mężczyzn), impotencja; efekty te występują wyłącznie przy długotrwałym przyjmowaniu dużych dawek leku;
  • wzrost poziomu AST i ALT (maksymalnie 3 razy), niezwykle rzadko - ostre zapalenie wątroby;
  • bóle głowy, zmęczenie, skłonność do depresji, splątanie, omamy; rozwijać się głównie u osób starszych;
  • wzrost stężenia kreatyniny we krwi (maksymalnie o 15%);
  • zmniejszenie poziomu neutrofili i płytek krwi we krwi;
  • zaburzenia rytmu serca.

Ze względu na to, że niebezpieczeństwo przyjmowania cymetydyny przekracza zamierzone korzyści, lek ten zwykle nie jest obecnie stosowany. Został zastąpiony innymi blokerami receptora H2-histaminowego o wyższym profilu bezpieczeństwa. Jednak mają również skutki uboczne. To:

  • zaburzenia stolca (biegunka, zaparcia);
  • bębnica;
  • reakcje alergiczne;
  • „Zjawisko odbicia” - wzrost produkcji kwasu solnego po odstawieniu leku;
  • przy przedłużonym (ponad 6-8 tygodni) podawaniu - hiperplazja komórek ECL błony śluzowej żołądka z rozwojem hipergastrynemii (podwyższone stężenie gastryny we krwi).

Przygotowania i ich krótka charakterystyka

Cymetydyna (nazwy handlowe - Histodil, Cymetydyna)

Lek pierwszej generacji. Ma wiele skutków ubocznych, dlatego nie jest dziś używany i praktycznie nie ma go w sieci farmaceutycznej. Wcześniej podawany doustnie w dawce 800-1000 mg w 4, 2 lub 1 dawkach wieczornych lub dożylnie 300 mg 3 razy dziennie.

Ranitydyna (Gistak, Zantak, Ranigast, Ranisan, Ranitidine i inne)

Lek drugiej generacji.

Ranitydyna... Z tego co te tabletki wie każda babcia. Z mojego doświadczenia wynika, że ​​jest to ulubiony środek na bóle brzucha u osób po 70. roku życia. Dzieje się tak, ponieważ w młodości nie było leków, które byłyby teraz bardziej preferowane w leczeniu zapalenia żołądka i wrzodów żołądka (mowa o inhibitorach pompy protonowej) i to on - ranitydyna.

Podobnie jak cymetydyna, można ją podawać doustnie lub dożylnie. Do podawania doustnego stosuje się tabletki 150 lub 300 mg. Dzienna dawka wynosi 300 mg, lek przyjmuje się 1-2 razy dziennie. Do żyły wstrzykuje się 50 mg (2 ml) 3-4 razy dziennie.

Ranitydyna jest znacznie lepiej tolerowana niż cymetydyna, jednak podczas przyjmowania tego leku zgłaszano przypadki ostrego zapalenia wątroby.

Famotydyna (Kvamatel, Famotydyna)

Lek III generacji. Według danych badawczych jest 7-20 razy skuteczniejsza niż ranitydyna. Jej działanie jest długotrwałe (po podaniu doustnym famotydyna działa przez 10-12 godzin).

Z reguły jest dobrze tolerowany przez pacjentów i przy leczeniu zaostrzeń oraz w przypadku stosowania profilaktycznego. Skutki uboczne - przynajmniej wśród nich - drobne objawy ze strony przewodu pokarmowego czy reakcje alergiczne, które nie wymagają odstawienia leku.

Może być stosowany u osób uzależnionych od alkoholu, nie wymaga całkowitej odmowy spożycia alkoholu w okresie leczenia.

Produkowany jest w postaci tabletek 0,02 i 0,04 g, a także w ampułkach zawierających 0,01 g leku w 1 ml.

Famotydynę zwykle przyjmuje się w dawce 0,04 g na dobę w 1 (wieczorem) lub 2 (rano i wieczorem) dawkach. Dożylnie 0,02 g wstrzykuje się dwa razy dziennie.

Nizatydyna i roksatydyna

Preparaty IV i V generacji. Wcześniej używane, ale dziś nie są zarejestrowane w naszym kraju.

Ranitydyna lub Omez: co jest lepsze

Jak się okazało, wielu internautów jest bardzo zainteresowanych tą tematyką..

Bardziej globalnie, porównując nie 2 z tych konkretnych leków, ale grupy farmakologiczne, do których należą (blokery H2-histaminy i inhibitory pompy protonowej), możemy powiedzieć, co następuje...

Oczywiście te ostatnie (w tym Omez) mają szereg zalet. Są to nowoczesne leki, które skutecznie hamują produkcję kwasu solnego, działają długo, są dobrze tolerowane przez pacjentów, praktycznie bez wywoływania na nich skutków ubocznych i tak dalej..

Niemniej jednak blokery receptorów histaminowych H2 mają swoich wielbicieli, którzy nie zamienią swojej ulubionej ranitydyny czy famotydyny na żadną Omez. Niewątpliwą zaletą tych leków jest ich ekonomiczna dostępność, bardzo niska cena. Ale jest też duża wada - efekt tachyfilaksji. Oznacza to, że u niektórych pacjentów, przy wielokrotnym podawaniu blokera H2-histaminy, jego działanie zmniejsza się, czego nie obserwuje się w leczeniu IPP.

I ostatnia kwestia: w leczeniu krwawień wrzodziejących specjaliści nadal preferują PPI niż H2-blokery..

Wniosek

Blokery receptorów H2-histaminowych to grupa leków hamujących produkcję kwasu solnego przez komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka. Istnieje 5 generacji tych leków, ale obecnie stosuje się tylko przedstawicieli generacji II i III - ranitydynę i famotydynę. Warto zwrócić uwagę, że istnieje też bardziej nowoczesna grupa leków farmaceutycznych, które mają podobny efekt - inhibitory pompy protonowej. Wraz z pojawieniem się blokery H2-histaminy wyblakły i są używane rzadziej, ale nadal są używane i kochane przez niektórych lekarzy i pacjentów..

Pomimo tego, że ranitydyna i famotydyna są zwykle dobrze tolerowane, nie należy samoleczenia, przepisując je sobie lub swoim bliskim - najpierw skonsultuj się z lekarzem.

Grupa farmakologiczna - H.2-leki przeciwhistaminowe

Opis

H.2-leki przeciwhistaminowe hamują wytwarzanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe, a także pepsyny. Wzbudzenie histaminy H.2-receptorom towarzyszy stymulacja wszystkich gruczołów trawiennych, ślinowych, żołądkowych i trzustkowych oraz wydzielanie żółci. Jednak najbardziej aktywowane są komórki okładzinowe żołądka wytwarzające kwas solny. Efekt ten wynika głównie ze wzrostu zawartości cAMP (H2-receptory żołądkowe sprzężone są z cyklazą adenylanową), co zwiększa aktywność anhydrazy węglanowej biorącej udział w tworzeniu wolnych jonów chlorkowych i wodorowych.

Obecnie w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy H.2-leki przeciwhistaminowe (ranitydyna, famotydyna itp.), które hamują wydzielanie soku żołądkowego (zarówno samoistnego, jak i stymulowanego histaminą), a także zmniejszają wydzielanie pepsyny. Ponadto wpływają na procesy immunologiczne (ponieważ blokują działanie histaminy), zmniejszają uwalnianie mediatorów stanu zapalnego oraz reakcje alergiczne z komórek tucznych i bazofili. Dalszy rozwój tej grupy związków ma na celu znalezienie bardziej selektywnych w stosunku do histaminy H.2-substancje receptorowe z minimalnymi skutkami ubocznymi.

Blokery receptora histaminowego H2

Blokery receptora histaminowego H2 to leki, których główne działanie koncentruje się na leczeniu kwasozależnych chorób przewodu pokarmowego. Najczęściej ta grupa leków jest przepisywana w celu leczenia i zapobiegania wrzodom..

Mechanizm działania blokerów H2 i wskazania do stosowania

Na błonie wewnątrz ściany żołądka znajdują się receptory komórek histaminy (H2). Są to komórki okładzinowe, które biorą udział w produkcji kwasu solnego w organizmie..

Jej nadmierne stężenie powoduje zaburzenia w funkcjonowaniu układu pokarmowego i prowadzi do owrzodzeń..

Substancje zawarte w H2-blokerach mają tendencję do obniżania poziomu produkcji kwasu żołądkowego. Hamują również gotowy kwas, którego wytwarzanie jest wywoływane przez spożycie żywności..

Blokowanie receptorów histaminowych ogranicza wydzielanie kwasu żołądkowego i pomaga radzić sobie z patologiami układu pokarmowego.

W związku z wywieranym efektem H2-blokery są przepisywane w następujących warunkach:

  • wrzód (wrzód żołądka i dwunastnicy);
  • wrzód stresowy - spowodowany ciężkimi chorobami somatycznymi;

Dawkowanie i czas przyjmowania leków przeciwhistaminowych H2 dla każdej z wymienionych diagnoz jest ustalane indywidualnie.

Klasyfikacja i lista blokerów receptorów H2

Istnieje 5 generacji preparatów blokujących H2, w zależności od składnika aktywnego w składzie:

  • I generacja - substancją czynną jest cymetydyna;
  • II generacja - substancją czynną jest ranitydyna;
  • III generacja - substancja czynna famotydyna;

Między lekami różnych generacji istnieją znaczne różnice, przede wszystkim w nasileniu i nasileniu skutków ubocznych..

Blokery H2 generacji I

Nazwy handlowe popularnych H2-antyhistamin I generacji:

    Histodil. Zmniejsza podstawową i indukowaną przez histaminę produkcję kwasu solnego. Cel główny: leczenie fazy zaostrzenia choroby wrzodowej.

Wraz z pozytywnym efektem leki z tej grupy wywołują takie negatywne zjawiska:

  • anoreksja, wzdęcia, zaparcia i napady biegunki;
  • zahamowanie produkcji enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków;
  • zapalenie wątroby;
  • zaburzenia serca: arytmia, niedociśnienie;
  • przemijające zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego - najczęściej występują u osób starszych i pacjentów w szczególnie ciężkim stanie;

Możliwe są również reakcje alergiczne na cymetydynę w postaci wysypki i swędzenia skóry.

Ze względu na dużą liczbę poważnych skutków ubocznych w praktyce klinicznej praktycznie nie stosuje się blokerów H2 I generacji..

Bardziej powszechną opcją leczenia jest stosowanie blokerów histaminy H2 drugiej i trzeciej generacji.

H2-blokery drugiej generacji

Lista leków ranitydyna:

    Histak. Jest przepisywany na chorobę wrzodową żołądka, może być stosowany w połączeniu z innymi lekami przeciwwrzodowymi. Histak zapobiega refluksowi. Czas działania - 12 godzin po pojedynczej dawce.

Skutki uboczne ranitydyny:

  • bóle głowy, napady zawrotów głowy, okresowe niewyraźne przytomności;
  • zmiany wskaźników testów wątrobowych;
  • bradykardia (zmniejszenie częstotliwości skurczów mięśnia sercowego);

W praktyce klinicznej zauważa się, że tolerancja organizmu na ranitydynę jest lepsza niż cymetydyny (leki I generacji).

Blokery H2 generacji III

Nazwy leków przeciwhistaminowych trzeciej generacji:

    Ulceran. Działa hamująco na wszystkie fazy produkcji kwasu solnego, w tym na pobudzone spożycie pokarmu, wzdęcia żołądka, działanie gastryny, kofeiny i częściowo acetylocholiny. Czas działania wynosi od 12 godzin do dnia, dlatego lek jest zwykle przepisywany nie więcej niż 2 lub nawet 1 raz dziennie.

Skutki uboczne famotydyny:

  • zmniejszony apetyt, zaburzenia odżywiania, zamiana smaku;
  • zmęczenie i ataki bólu głowy;
  • alergie, bóle mięśni.

Famotydyna jest uważana za najbardziej skuteczną i nieszkodliwą spośród dokładnie zbadanych blokerów H-2..

Blokery H2 generacji IV

Nazwa handlowa H2-blokera histaminy IV generacji (nizatydyna): Axid. Oprócz zahamowania produkcji kwasu solnego, znacznie ogranicza aktywność pepsyny. Jest stosowany w leczeniu zaostrzeń wrzodów żołądka i jelit i skutecznie zapobiega nawrotom. Wzmacnia mechanizm ochronny przewodu pokarmowego i przyspiesza gojenie się miejsc dotkniętych owrzodzeniem.

Działania niepożądane podczas przyjmowania leku Axid są mało prawdopodobne. Pod względem skuteczności nizatydyna jest na równi z famotydyną.

Blokery generacji V H2

Nazwa handlowa roksatydyny: Roxan. Ze względu na wysokie stężenie roksatydyny lek znacząco hamuje wytwarzanie kwasu solnego. Substancja czynna jest prawie całkowicie wchłaniana ze ścian przewodu pokarmowego. Skuteczność preparatu Roxan nie zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu pokarmów i leków zobojętniających.

Lek ma niezwykle rzadkie i minimalne skutki uboczne. Jednocześnie wykazuje słabsze działanie hamujące wydzielanie kwasu w porównaniu z lekami trzeciej generacji (famotydyna).

Cechy stosowania i dawkowania blokerów H2-histaminy

Leki z tej grupy są przepisywane indywidualnie, na podstawie diagnozy i stopnia rozwoju choroby..

Dawkowanie i czas trwania terapii określa się na podstawie optymalnej do leczenia grupy H2-blokerów..

Dostając się do organizmu w tych samych warunkach, substancje czynne leków różnych generacji są wchłaniane z przewodu pokarmowego w różnych ilościach.

Ponadto wszystkie komponenty różnią się wydajnością..

Substancja aktywnaWchłanianie doustne (w%)Równoważna dawka substancji (w mg)Czas zahamowania produkcji kwasu solnego w nocy (w godzinach)Częstość działań niepożądanych (% przypadków)
Cymetydyna65-85800-1000 na 3 dawki dziennie2,5-53.2
Ranitydyna45-60200-300 w 2-3 dawkach7-102.7
Famotydyna30-6040 na 1-2 dawki10-121.4
Nizatydyna75-100300 na 1-2 dawki10-12Rzadko
Roksatydyna90-10075-150 na 1-2 dawki13-16Rzadko

Zgodnie z ogólnymi zaleceniami blokery H2 są przeciwwskazane u osób z nadwrażliwością. Należy je przyjmować ze szczególną ostrożnością w przypadku przewlekłej niewydolności serca lub nerek, patologii narządów krwiotwórczych, a także dzieci poniżej 16 roku życia, matek w ciąży i karmiących..

Podziel się z przyjaciółmi

Zrób coś pożytecznego, to nie potrwa długo

H2-blokery receptorów histaminowych

Zapraszamy na kanał Telegram @GastroenterologyJeśli leczenie nie działaPopularne w chorobach żołądkowo-jelitowychKwasowość
żołądek

H2-blokery receptorów histaminowych (ang. H2-antagoniści receptorów) - leki przeznaczone do leczenia kwasozależnych chorób przewodu pokarmowego. Mechanizm działania blokerów H2 polega na blokowaniu H.2- Receptory (zwane również histaminą) komórek wyściółki błony śluzowej żołądka i zmniejszenie z tego powodu produkcji i przepływu kwasu solnego do światła żołądka. Leczyć leki przeciwwrzodowe przeciwwydzielnicze.

Rodzaje blokerów H2

A02BA Blokery H.2-receptory histaminowe
A02BA01 Cymetydyna
A02BA02 Ranitydyna
A02BA03 Famotydyna
A02BA04 Nizatydyna
A02BA05 Niperotydyna
A02BA06 roksatydyna
A02BA07 Ranitydyna cytrynian bizmutu
A02BA08 Lafutydyna
A02BA51 Cymetydyna w połączeniu z innymi lekami
A02BA53 Famotydyna w połączeniu z innymi lekami

Zarządzeniem Rządu Federacji Rosyjskiej z dnia 30 grudnia 2009 r. Nr 2135-r na Liście leków niezbędnych i podstawowych znajdują się następujące blokery receptorów H2-histaminy:

  • ranitydyna - roztwór do podawania dożylnego i domięśniowego; iniekcja; Tabletki powlekane; tabletki powlekane
  • famotydyna - liofilizat do sporządzania roztworu do podawania dożylnego; Tabletki powlekane; tabletki powlekane.
Z historii H2-blokerów receptorów histaminowych

Historia blokerów receptora histaminowego H2 zaczyna się w 1972 roku, kiedy pod kierownictwem Jamesa Blacka w laboratorium Smith Kline French w Anglii, po pokonaniu początkowych trudności, zsyntetyzowano i zbadano dużą liczbę związków o budowie zbliżonej do cząsteczki histaminy. Skuteczne i bezpieczne związki zidentyfikowane na etapie przedklinicznym zostały przeniesione do badań klinicznych. Pierwszy selektywny bloker H2, burimamid, nie był wystarczająco skuteczny. Struktura burimamidu została nieznacznie zmieniona i uzyskano bardziej aktywny metiamid. Badania kliniczne tego leku wykazały dobrą skuteczność, ale nieoczekiwanie wysoką toksyczność, objawiającą się granulocytopenią. Dalsze wysiłki doprowadziły do ​​stworzenia cymetydyny. Cymetydyna pomyślnie przeszła badania kliniczne i została zatwierdzona w 1974 roku jako pierwszy selektywny bloker receptorów H2. Odegrało to rewolucyjną rolę w gastroenterologii, znacznie zmniejszając liczbę wagotomii. Za to odkrycie James Black otrzymał w 1988 roku Nagrodę Nobla. Jednak blokery H2 nie mają pełnej kontroli nad blokowaniem produkcji kwasu solnego, gdyż wpływają tylko na część mechanizmu zaangażowanego w jego wytwarzanie. Zmniejszają wydzielanie indukowane przez histaminę, ale nie wpływają na stymulatory wydzielania, takie jak gastryna i acetylocholina. To, jak również skutki uboczne, efekt „odbicia kwasu” po anulowaniu, kierowali farmakologów w poszukiwaniu nowych leków zmniejszających kwaśność soku żołądkowego (Khavkin A.I., Zhikhareva N.S.).

Rysunek po prawej (A.V. Yakovenko) schematycznie przedstawia mechanizmy regulacji wydzielania kwasu solnego w żołądku. Komórka okładzinowa jest pokazana na niebiesko, G to receptor gastryny, H.2 - receptor histaminowy, M3 - receptor acetylocholiny.

H2-blokery to stosunkowo przestarzałe leki

Porównanie dziennej antysekrecji
aktywność blokerów receptora H2
(ranitydyna) i omeprazol
(Mayev I.V. i inni)
H2-blokery pod względem wszystkich parametrów farmakologicznych (supresja kwasu, czas działania, liczba skutków ubocznych itp.) Są gorsze od bardziej nowoczesnej klasy leków - inhibitorów pompy protonowej, ale u wielu pacjentów (ze względu na cechy genetyczne i inne), a także ze względów ekonomicznych część z nich (głównie famotydyna, w mniejszym stopniu ranitydyna) znajduje zastosowanie w praktyce klinicznej.

Spośród środków przeciwwydzielniczych, które zmniejszają produkcję kwasu solnego w żołądku, obecnie w praktyce klinicznej stosuje się dwie klasy: H2-blokery receptorów histaminowych i inhibitory pompy protonowej. H.2-blokery mają działanie tachyfilaksji (zmniejszenie działania terapeutycznego leku po ponownym przyjęciu), ale inhibitory pompy protonowej nie. W związku z tym do długotrwałego leczenia można zalecić inhibitory pompy protonowej oraz H.2-blokery - nie. W mechanizmie rozwoju tachyfilaksji H.2-blokery odgrywają rolę w zwiększaniu tworzenia endogennej histaminy konkurującej o H2-receptory histaminowe. Pojawienie się tego zjawiska obserwuje się w ciągu 42 godzin od rozpoczęcia terapii H.2-blokery (Nikoda V.V., Khartukova N.E.).

W leczeniu pacjentów z wrzodziejącym krwawieniem z żołądka i dwunastnicy, zastosowanie H2-blokery nie są zalecane; preferowane jest stosowanie inhibitorów pompy protonowej (Rosyjskie Towarzystwo Chirurgów).

Odporność na H.2-blokery

Podczas leczenia zarówno blokerami receptora histaminowego H2, jak i inhibitorami pompy protonowej, 1–5% pacjentów wykazuje całkowitą oporność na ten lek. U tych pacjentów podczas monitorowania pH żołądka nie stwierdzono istotnej zmiany poziomu kwaśności soku żołądkowego. Istnieją przypadki oporności tylko na jedną grupę leków: blokery receptora histaminowego H2 II (ranitydyna) lub III generacji (famotydyna) lub na dowolną grupę inhibitorów pompy protonowej. Zwiększanie dawki w przypadku lekooporności z reguły jest nieskuteczne i wymaga zastąpienia go innym rodzajem leku (Rapoport I.S. i wsp.).

pH-gram żołądka pacjenta z opornością na blokery receptorów histaminowych H2 (Storonova O.A., Trukhmanov A.S.)

Charakterystyka porównawcza blokerów H2

Niektóre cechy farmakokinetyczne blokerów H2 (S.V. Belmer i wsp.):

SpecyfikacjeCymetydynaRanitydynaFamotydynaRoksatydyna
Biodostępność,%60-8050-6030-5090-100
Т½, h223.56
Stężenie terapeutyczne, ng / ml500-600100-20020-40200
Zahamowanie produkcji kwasu,%50707070
Wydalanie przez nerki,%50-70505050

Charakterystyka porównawcza blokerów H2 (Kornienko E.A., Fadina S.A.):

IndeksCymetydynaRanitydynaFamotydynaNizatydynaRoksatydyna
Równoważne dawki (mg)80030040300150
Stopień zahamowania produkcji HCl w ciągu 24 godzin (%)40-60709070-8060-70
Czas trwania tłumienia nocnego wydzielania podstawowego (godziny)2-58-1010-1210-1212-16
Wpływ na poziom gastryny w surowicypoprawiapoprawianie zmienianie zmienianie zmienia
Częstotliwość skutków ubocznych (%)3.22.71.3rzadkorzadko
H2-blokery i biegunka związana z Clostridium difficile
Profesjonalne artykuły medyczne dotyczące leczenia chorób przewodu pokarmowego przy użyciu H2-blokerów receptorów histaminowych
  • Alekseenko S.A., Loginov A.F., Maksimova I.D. Zastosowanie małych dawek H2-blokerów III generacji w leczeniu niestrawności // Consilium-Medicum. - 2005. - Tom 7. - Nr 2.
  • Okhlobystin A.V. Zastosowanie blokerów receptora histaminowego H2 w gastroenterologii // RMZh. Choroby układu pokarmowego. - 2002. - T.4. - nr 1.
  • Belmer S.V., Gasilina T.V., Kovalenko A.A. Blokery receptora histaminowego. Stany zależne od kwasu u dzieci / wyd. acad. RAMS V.A. Tabolin. - M. - 1999. - 112 sek.
  • Khomeriki S.G., Khomeriki N.M. Ukryte aspekty klinicznego zastosowania H2-blokerów // Farmateka. - 2000. - nr 9. - str. 9-15.
  • Rosen R, Vandenplas Y, Singendonk M i wsp. Zalecenia kliniczne dotyczące refluksu żołądkowo-przełykowego u dzieci: wspólne zalecenia NASPGHAN i ESPGHAN. // J Pediatr Gastroenterol Nutr. Marzec 2018; 66 (3): 516-554.
  • Rakitin B.V. Kluczowe zalecenia w artykule: Praktyczne wytyczne dotyczące praktyki klinicznej refluksu żołądkowo-przełykowego u dzieci: wspólne zalecenia NASPGHAN i ESPGHAN. J Pediatr Gastroenterol Nutr. 2018.
Na stronie www.gastroscan.ru w katalogu literatury znajduje się dział „H2-blokery” zawierający artykuły poświęcone terapii przewodu pokarmowego z użyciem H2-blokerów receptorów histaminowych.
Nazwy handlowe blokerów H2

Następujące H2-blokery receptorów histaminowych zostały zarejestrowane (zostały zarejestrowane) w Rosji:

  • substancja czynna cymetydyna: Altramet, Apo-Cymetydyna, Belomet, Histodil, Yenametidine, Neutronorm, Novo-Cimetin, Primamet, Simesan, Tagamet, Ulkuzal, Ulcometin, Tsemidine, Cigamet, Cimehexal, Cimedin, Cimet, Cymetydyna, Cymetydyna
  • substancja czynna ranitydyna: Asitek, Acidex, Atsilok, Vero-Ranitidine, Gistak, Zantak, Zantin, Zoran, Raniberl 150, Ranigast, Ranisan, Ranison, Ranitidin, Ranitidine Vramed, Ranitidine SEDIKO, Ranitidine-AKOSri, Ranitidine, Ranitidine-ratiopharm, Ranitidine-Ferein, Ranitydyny chlorowodorek, Ranitydyna tabletki powlekane, Ranitin, Rantag, Rantak, Ranks, Ulkodin, Ulran, Yazitin
  • substancja czynna famotydyna: Antodin, Blokacid, Gasterogen, Gastrosidin, Kvamatel, Kvamatel mini, Lecedil, Pepsidin, Ulfamid, Ulceran, Famonit, Famopsin, Famosan, Famotel, Famotidin, Famotidin-Apotam-AKO, Famotidin, Famocid
  • substancja czynna nizatydyna: Axid
  • substancja czynna roksatydyna: Roxan
  • substancja czynna ranitydyna cytrynian bizmutu: Pyloride
Leki zawierające substancję czynną niperotydynę i lafutydynę nie są zarejestrowane w Rosji.

Następujące marki blokerów H2 są zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych:

  • Recepta: Tagamet 400 (cymetydyna), Zantac (ranitydyna), Tritec (ranitydyna i bizmut cytrynian), Pepcid (famotydyna), Duexis (famotydyna), Axid (nizatydyna), Nizatydyna (nizatydyna)
  • bez recepty (bez recepty, bez recepty), różniące się od recept zmniejszoną zawartością substancji czynnej i przeznaczone do łagodzenia zgagi: Tagamet HB (cymetydyna), Zantac 75 (ranitydyna), Pepcid AC (famotydyna), Pepcid Complete (famotydyna), Axid AR (nizatydyna).

W Japonii, oprócz „zwykłych”, zarejestrowane są leki zawierające substancję czynną lafutydynę: Protecadin i Stogar.

Leczenie zgagi za pomocą blokerów histaminy H2

Inną grupą leków stosowanych w leczeniu zgagi są blokery receptorów histaminowych H2. Do niedawna, a mianowicie w latach osiemdziesiątych XX wieku, były to leki z wyboru nie tylko na pojedyncze zgagi, ale także na wiele chorób układu pokarmowego. Ale potrzeba wielokrotnego stosowania tych leków, wyraźne skutki uboczne i pojawienie się bardziej nowoczesnych leków zepchnęły H2-blokery na dalszy plan, praktycznie wypierając je z linii podstawowych leków na choroby przewodu pokarmowego.

Czy istnieje dziś potrzeba przepisywania tej grupy leków? Być może są nieracjonalnie zapomniane? Zrozummy to.

Mechanizm działania blokerów receptorów H2-histaminy

Substancje lecznicze należące do grupy blokerów receptorów H2-histaminy zostały ulepszone przez ponad wiek. Obecnie znane są od 5 pokoleń. Przed pojawieniem się inhibitorów pompy protonowej (PPI), do których należy omeprazol, eliminacja zgagi była prawie wyłącznie kwestią blokerów H2..

H2-blokery są przepisywane przede wszystkim w przypadku wszelkich chorób układu pokarmowego, którym towarzyszy zwiększone wydzielanie kwasu.

Zmniejszają również kwaśność soku żołądkowego, podobnie jak PPI, ale poprzez różne mechanizmy. H2-blokery przede wszystkim blokują produkcję histaminy (jest mediatorem lub przyspieszaczem wielu reakcji w naszym organizmie, w tym przypadku pobudza produkcję soku żołądkowego). Hamując ten proces, blokery jednocześnie zmniejszają uwalnianie pepsyny (enzymu rozkładającego białka) oraz zwiększają syntezę śluzu żołądkowego (tej części soku żołądkowego, która chroni błonę śluzową przed szkodliwym działaniem kwasu solnego). Hamują również stymulowany kwas (który jest wytwarzany przez dostarczaną żywność).

Powołanie leków z grupy H2-blokerów na długi czas może prowadzić do jednego nieprzyjemnego efektu - zespołu odstawienia, czyli inaczej zespołu rykoszetowego. Wyraża to fakt, że po odstawieniu leku następuje wzrost kwasowości i zaostrzenie choroby. Dlatego nie zaleca się gwałtownego opuszczania tych leków..

Preparaty należące do grupy blokerów recept na H2-histaminę

Niewiele jest leków powiązanych z blokerami receptorów histaminowych H2, co wynika z ich niskiego zapotrzebowania w ostatnich latach. Obejmują one:

  • „Cymetydyna”;
  • „Ranitidi”;
  • Famotydyna.

Są to znani przedstawiciele pierwszej, drugiej i trzeciej generacji blokerów H2. Bardziej nowoczesne leki czwartej i piątej generacji przechodzą badania kliniczne, więc są mało znane.

Leki poprawiają się z czasem, poprawiają się. A jeśli początkowo „Cymetydyna” była stosowana w dawce dobowej 200-800 mg, to nowoczesna „Famotydyna” jest produkowana z minimalną dawką 10 mg.

Cymetydyna (bloker receptora H2) a omeprazol (PPI)

Są to pierwsi przedstawiciele dwóch grup: odpowiednio blokerów receptorów H2-histaminy i inhibitorów pompy protonowej. Gdzie pierwsza grupa jest gorsza od drugiej??

  1. Pierwszą wadą jest zespół odbicia w cymetydynie i innych przedstawicielach blokerów H2.
  2. Kolejną wadą jest wpływ H2-blokerów na potencję, znacznie zmniejszając ją do punktu całkowitego braku.
  3. Długotrwałe stosowanie blokerów H2 upośledza czynność wątroby i nerek.
  4. Potrzeba dwóch i trzech aplikacji dziennie.
  5. Zależny od dawki efekt przyjmowania - im większa dawka leku, tym większe prawdopodobieństwo całkowitego zahamowania produkcji kwasu solnego.

Inhibitory pompy protonowej nie są lekami idealnymi. Ale które leki nie mają wad? Oczywiste negatywne aspekty API są następujące.

  1. Z biegiem czasu, po długotrwałym stosowaniu, rozwija się oporność na wiele leków z tej grupy - uzależnienie, w wyniku którego w przyszłości, wraz z zaostrzeniem choroby, trudno będzie wybrać lek z tej grupy.
  2. Możliwość „nocnego przełomu kwasowego”, gdy u 70% pacjentów przyjmujących PPI wystąpiło zjawisko obniżenia kwasowości w nocy przez godzinę lub dłużej.

Można wywnioskować, że blokery receptorów H2-histaminy są obecnie lepsze niż inhibitory pompy protonowej. Dlatego z H2-blokerów tylko lek Famotydyna pozostaje obecnie istotny w Rosji. Ale PPI mają swoje wady, z których główną jest nocny przełom kwasowy u większości pacjentów. Dlatego dla niektórych „famotydyna” jest bardziej akceptowalnym rozwiązaniem niż przyjmowanie IPP..

Przy wyborze leku ważne jest rozważenie za i przeciw. Korzyści z API wydają się oczywiste. Ale tylko blokery receptora H2 mają jeden niezaprzeczalny plus - możliwość przepisywania tych substancji w zastrzykach. Tak więc ciężko chorzy pacjenci i pacjenci z onkologią, na przykład przełyku, mają trudności z połykaniem leków. Tylko podanie dożylne i domięśniowe uchroni takich osłabionych pacjentów przed zgagą.

Skutki uboczne i przeciwwskazania do H2-blokerów

Nie zaleca się przepisywania takich leków:

  • kobiety w ciąży i karmiące piersią;
  • dzieci poniżej 14 lat;
  • osoby z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.

Do najczęstszych skutków ubocznych należą:

  • częste bóle głowy, zawroty głowy i depresja, szum w uszach;
  • wysypki alergiczne, bóle mięśni o różnym nasileniu;
  • z układu rozrodczego - ginekomastia (powiększenie piersi u mężczyzn), impotencja;
  • suchość w ustach, nudności, wymioty, zaparcia i biegunka;
  • silne zmęczenie;
  • ucisk wątroby i pogorszenie czynności wydalniczej nerek.

Indywidualny dobór leków

Istnieje potrzeba indywidualnego doboru leków, wynika to z cech organizmu.

U niektórych pacjentów ze zgagą kwasowość zmniejsza się lepiej w przypadku blokerów histaminy H2 niż inhibitorów pompy protonowej. Nocne przebicie się kwasów, na przykład od omeprazolu, będzie trudniejsze dla osób, które pracują głównie w nocy. Dlatego leki są przepisywane indywidualnie i tylko po konsultacji z lekarzem..

Być może blokery H2 nie są najczęściej przepisywaną grupą leków, ale w przypadku reakcji alergicznych na inne leki są całkiem odpowiednie do zwalczania zgagi, a niektóre współczesne rozwiązania mogą z powodzeniem konkurować z inhibitorami pompy protonowej. Dobrze jest mieć z czego wybierać!

Bloker receptora histaminowego H2

Doktor nauk medycznych prof. E. B. Shustov, kandydat nauk medycznych A. A. Ihalainen
BLOKERY RECEPTORA HISTAMINY H-2 W PRAKTYCE KLINICZNEJ
Receptory histaminy (H) odkryto w 1937 r., A następnie pojawiły się pierwsze leki przeciwhistaminowe. Działały przeciwalergicznie, ale nie zmniejszały wydzielania soku żołądkowego. Dopiero w 1972 roku zidentyfikowano dwa typy receptorów H, H-1 i H-2, i stworzono pierwszy bloker H-2 - cymetydynę..
Ogólna charakterystyka grupy:
Farmakodynamika
Działanie przeciwwrzodowe tych leków jest spowodowane ich hamującym wpływem na wydzielanie kwasu solnego w wyniku blokady receptorów histaminowych typu 2 w komórkach okładzinowych błony żołądka. Leki hamują podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego, zmniejszają objętość i kwasowość soku żołądkowego oraz zmniejszają wydzielanie pepsyny.
Ponadto blokery H-2 mają dodatkowe mechanizmy działania związane z ich zdolnością do częściowego zwiększania syntezy prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka, co z kolei może prowadzić do:

  • aktywacja przepływu krwi w błonie śluzowej żołądka;
  • zwiększenie syntezy wodorowęglanów, które neutralizują kwas solny soku żołądkowego;
  • sprzyjają odbudowie (regeneracji) komórek uszkodzonego nabłonka w obszarze erozji lub ubytku wrzodowego;
  • ewentualnie stymulować produkcję śluzu i zwiększać napięcie dolnego zwieracza przełyku (w szczególności ranitydyny), co jest szczególnie ważne w eliminacji zgagi.
Farmakokinetyka
Farmakokinetycznie, H2-blokery różnią się biodostępnością, okresem półtrwania i czasem działania, stopniem metabolizmu wątrobowego.
Cymetydyna jest najmniej hydrofilowa, co skutkuje krótkim okresem półtrwania i znacznym metabolizmem w wątrobie. Oddziałuje z enzymem mikrosomalnym - cytochromem P-450, zmieniając tempo metabolizmu ksenobiotyków w wątrobie. Cymetydyna jest uniwersalnym inhibitorem metabolizmu wątrobowego wielu leków, dzięki czemu może wchodzić w interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, prowadząc zwykle do ich kumulacji i zwiększenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.
Cymetydyna jest lepsza niż inne H-2-blokery zdolne do penetracji tkanek, powodując rozwój skutków ubocznych. Jest w stanie wyprzeć endogenny testosteron z połączenia z receptorami, powodując tym samym naruszenie funkcji seksualnych.
Ranitydyna, a zwłaszcza famotydyna, nizatydyna, roksatydyna w mniejszym stopniu przenikają do narządów i tkanek, co zmniejsza liczbę działań niepożądanych. Leki te nie oddziałują z androgenami i praktycznie nie powodują zaburzeń seksualnych..

Charakterystyka porównawcza leków
Cymetydyna należy do pierwszej generacji, ranitydyna do drugiej, famotydyna do trzeciej, nizatydyna do czwartej, a roksatydyna do piątej. Istnieją opisy zastosowania nowego leku z tej klasy - ebrotydyny. Wyróżnia się cytrynian bizmutu ranitydyny, który jest złożonym związkiem (a nie prostą mieszaniną) ranitydyny (zasady), trójwartościowego bizmutu i cytrynianu.
Ranitydyna i famotydyna są bardziej selektywne niż cymetydyna. W przypadku stosowania w dużych dawkach cymetydyna może wpływać na receptory H-1, ponieważ selektywność jest zjawiskiem względnym i zależnym od dawki..
Ranitydyna i famotydyna działają bardziej selektywnie na receptory H-2 komórek okładzinowych. Famotydyna jest 40 razy silniejsza niż cymetydyna i 8 razy silniejsza niż ranitydyna. W klinice różnice w sile działania określają dane dotyczące równoważności dawek różnych H-2-blokerów wpływających na zmniejszenie wydzielania kwasu solnego..
Czas działania zależy również od siły wiązania z receptorami. Lek, który silnie wiąże się z receptorem, powoli dysocjuje, co wywołuje efekt długotrwały. Famotydyna ma najdłuższy wpływ na wydzielanie podstawowe. Badania pH w żołądku wykazały, że efektywne zmniejszenie wydzielania podstawowego utrzymuje się po zażyciu cymetydyny przez 2-5 godzin, ranitydyny - 7-8 godzin, famotydyny - 10, a nawet 12 godzin.
Wszystkie Н-2-blokery są lekami hydrofilowymi. Cymetydyna jest najmniej hydrofilową i umiarkowanie lipofilową ze wszystkich blokerów H-2. To determinuje jego zdolność przenikania do różnych narządów i działając na zlokalizowane w nich receptory H-2 wywołuje skutki uboczne. Ranitydyna i famotydyna są silnie hydrofilne, słabo wnikają do tkanek, mają dominujący wpływ na receptory H-2 komórek okładzinowych.
Blokery H-2 różnią się tolerancją, szczególnie w przypadku długotrwałego stosowania. Maksymalną liczbę skutków ubocznych wywołuje cymetydyna, ranitydyna i famotydyna ze względu na zmienioną budowę chemiczną (cymetydyna zawiera grupę imidazolową, ranitydyna - furan, famotydyna, nizatydyna - tiazol, roksatydyna - grupa piperydyny) dają mniej skutków ubocznych i nie wpływają na aktywność enzymów metabolizujących wątrobę.
Wskazania do stosowania:

  • wrzodziejące zmiany błony śluzowej przełyku;
  • refluks żołądkowo-przełykowy z zapaleniem przełyku lub bez;
  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy;
  • objawowe i lecznicze, ostre i przewlekłe wrzody żołądka i dwunastnicy;
  • przewlekła dyspepsja z bólem w nadbrzuszu i klatce piersiowej;
  • Zespół Zollingera-Ellisona;
  • układowa mastocytoza;
  • Zespół Mendelssohna;
  • zapobieganie owrzodzeniom stresowym;
  • zapobieganie zachłystowemu zapaleniu płuc;
  • krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego;
  • zapalenie trzustki.
Schemat dawkowania:
Przyjmowanie pojedynczej dawki dobowej wieczorem jest tak samo skuteczne, jak dwukrotne przyjmowanie połowy dawki (rano i wieczorem). Leki można również aplikować do 4 godzin przed rozpoczęciem operacji przed znieczuleniem ogólnym.

Przeciwwskazania:

  • nadwrażliwość na leki z tej grupy;
  • marskość wątroby z historią encefalopatii wrotno-systemowej;
  • upośledzona czynność wątroby i nerek;
  • ciąża;
  • laktacja;
  • wiek dzieci (do 14 lat).
Środki ostrożności
Stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Stosowanie leków może maskować objawy raka żołądka (konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z objawami przerywanymi).
Tabletki szybko rozpuszczające się zawierają sód, który należy wziąć pod uwagę, jeśli konieczne jest ograniczenie jego spożycia, oraz aspartam, który jest niepożądany dla pacjentów z fenyloketonurią.

Skutki uboczne
Różne leki z tej grupy powodują skutki uboczne z różną częstotliwością. Przy stosowaniu cymetydyny jest to 3,2%, ranitydyna - 2,7%, famotydyna - 1,3%. Obejmują one:

  • ból głowy, zawroty głowy, senność, zmęczenie, niepokój, pobudzenie, depresja, omamy, splątanie, odwracalne zaburzenia ostrości wzroku, mimowolne ruchy;
  • arytmie (tachykardia, bradykardia, asystolia, blokada AV, ekstrasystolia);
  • zaparcie lub biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha;
  • ostre zapalenie trzustki;
  • zmiany w wynikach testów czynnościowych wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, cholestatyczne lub mieszane zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez;
  • reakcje nadwrażliwości (wysypka, gorączka, bóle stawów, bóle mięśni; rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny);
  • zwiększona kreatynina we krwi;
  • zaburzenia krwi i krwiotwórcze (pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza, granulocytopenia, trombocytopenia, hipoplazja szpiku kostnego i niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna immunologiczna);
  • ginekomastia;
  • impotencja;
  • zmniejszone libido;
  • łysienie.
Famotydyna działa ubocznie głównie na przewód pokarmowy - rozwija się biegunka lub (rzadziej) zaparcia.
Biegunka jest wynikiem działania przeciwwydzielniczego. Spadek produkcji kwasu solnego powoduje wzrost pH w żołądku, co zapobiega przemianie pepsynogenu do pepsyny, która bierze udział w rozkładzie białek pokarmowych. Ponadto zmniejszenie produkcji soku żołądkowego, a także blokada receptorów H-2 trzustki powodują zmniejszenie wydzielania enzymów trawiennych przez trzustkę i żółć. Wszystko to prowadzi do zakłócenia procesu trawienia i rozwoju biegunki. Jednak częstość tych powikłań jest niewielka (dla famotydyny - 0,03-0,4%) i zwykle nie wymaga przerywania leczenia. Podobne efekty są nieodłączne dla wszystkich blokerów H-2. Są zależne od dawki i można je osłabić poprzez zmniejszenie dawki leku..
Blokery H-2 mogą powodować hematologiczne skutki uboczne związane z idiosynkrazją. Występują zwykle w pierwszych 30 dniach leczenia, są odwracalne i najczęściej objawiają się małopłytkowością i granulocytopenią. Podczas stosowania famotydyny obserwuje się je u 0,06-0,32% pacjentów.
Zaburzenia układu hormonalnego spowodowane są zdolnością H-2-blokerów do wypierania endogennego testosteronu z połączenia z receptorami, a także leków zawierających ten hormon, prowadząc do zaburzeń w okolicy narządów płciowych (impotencja, ginekomastia). Te działania niepożądane są również zależne od dawki. Famotydyna powoduje je znacznie rzadziej niż cymetydyna i ranitydyna.
H-2-blokery mogą zaburzać funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego poprzez blokowanie receptorów H-2 mięśnia sercowego, ściany naczyń. U pacjentów z chorobami układu krążenia i osób w podeszłym wieku mogą powodować arytmie, nasilać niewydolność serca, wywoływać skurcz wieńcowy.
Czasami po dożylnym podaniu cymetydyny obserwuje się niedociśnienie.
Hepatotoksyczność H-2-adrenolityków, objawiająca się hipertransaminazemią, zapaleniem wątroby, upośledzoną aktywnością cytochromu P-450, jest związana z metabolizmem H2-blokerów w wątrobie. Jest to najczęściej w przypadku cymetydyny. Podczas stosowania famotydyny, ze względu na jej niski metabolizm, częstość takich powikłań jest minimalna..
Zaburzenia świadomości i psychiki są wynikiem przenikania H-2-blokerów przez barierę krew-mózg. Stopień wnikania cymetydyny do ośrodkowego układu nerwowego wynosi 0,24, ranitydyny - 0,17, famotydyny - 0,12% zawartości leku we krwi. Neurotropowe działania niepożądane częściej występują u osób starszych i z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także z naruszeniem integralności bariery krew-mózg. Ich częstotliwość wynosi 0,05-0,1%.
H-2-blokery mogą pogorszyć przebieg chorób obturacyjnych oskrzeli, prowadząc do skurczu oskrzeli. Możliwe są również reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka. Częstość występowania wysypki skórnej po przyjęciu famotydyny wynosi 0,1-0,2%.
Efektem ubocznym wspólnym dla wszystkich blokerów H-2, niezależnie od ich właściwości farmakokinetycznych, jest rozwój zespołu odstawienia. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki..
Interakcje z innymi lekami farmakologicznymi: Farmakokinetyka
Możliwe poziomy farmakokinetyczne interakcji lekowych blokerów H-2:
  • wchłanianie w żołądku.
Ze względu na istotne działanie przeciwwydzielnicze, blokery H-2 mogą wpływać na zależne od pH wchłanianie leków elektrolitowych, zmieniając ich jonizację i stopień dyfuzji. Tak więc cymetydyna zmniejsza wchłanianie ketokonazolu, antypiryny, chloropromazyny, preparatów żelaza. Aby uniknąć możliwego złego wchłaniania w żołądku, zaleca się przepisanie innych leków na 1-2 godziny przed przyjęciem blokerów H-2.
Wchłanianie blokerów H-2 można zmniejszyć nawet o 30%, gdy są przyjmowane razem z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zawierającymi glin, a także sukralfatem. Wskazane jest stosowanie środków zobojętniających sok żołądkowy 2 godziny po blokerach H-2.

  • metabolizm wątrobowy
Blokery H-2 są zdolne do interakcji z cytochromem P-450, głównym enzymem oksydacyjnym w wątrobie. W takim przypadku okres półtrwania może się wydłużyć, działanie może ulec wydłużeniu i może dojść do przedawkowania leków metabolizowanych o ponad 74%. Cymetydyna reaguje z cytochromem P-450 10 razy silniej niż ranitydyna. Famotydyna w ogóle nie oddziałuje z nim. Dlatego podczas leczenia ranitydyną lub famotydyną naruszenie wątrobowego metabolizmu leków jest nieobecne lub bardzo nieznacznie wyrażone. Zahamowanie funkcji cytochromu P-450 pod wpływem cymetydyny prowadzi do naruszenia metabolizmu leków o niskim i wysokim klirensie wątrobowym. W tym przypadku klirens leków zmniejsza się średnio o 20-40%, co może mieć znaczenie kliniczne. Ranitydyna i famotydyna nie zmieniają swojego metabolizmu.

  • szybkość przepływu krwi w wątrobie
Z powodu możliwego zmniejszenia szybkości przepływu krwi przez wątrobę o 15-40%; zwłaszcza po dożylnym podaniu cymetydyny i ranitydyny, metabolizm pierwszego przejścia leków o dużym klirensie może się zmniejszyć. Famotydyna nie zmienia prędkości przepływu wrotnego.

  • wydalanie kanalikowe przez nerki
N-2-blokery są słabymi zasadami i są wydalane w wyniku aktywnego wydzielania w kanalikach nerkowych. Na tym poziomie może wystąpić interakcja z innymi lekami, których wydalanie odbywa się za pomocą tych samych mechanizmów. Tak więc cymetydyna i ranitydyna zmniejszają wydalanie chinidyny, nowokainamidu, N-acetylnowokainamidu przez nerki do 35%.
Famotydyna nie wpływa na wydalanie tych leków, prawdopodobnie z powodu użycia innych systemów transportowych niż cymetydyna i ranitydyna. Ponadto średnie terapeutyczne dawki famotydyny zapewniają niskie stężenia w osoczu, które nie mogą znacząco konkurować z innymi lekami na poziomie wydzielania kanalikowego..

Farmakodynamiczne
Farmakodynamiczne interakcje N-2-blokerów z innymi lekami przeciwwydzielniczymi (na przykład lekami antycholinergicznymi) mogą zwiększyć skuteczność terapeutyczną.
Połączenie blokerów H-2 z lekami oddziałującymi na Helicobacter (leki bizmutowe, metronidazol, tetracyklina, amoksycylina, klarytromycyna) przyspiesza gojenie wrzodów trawiennych.
Niekorzystne interakcje farmakodynamiczne obserwuje się z preparatami zawierającymi testosteron. Cymetydyna wypiera hormon z połączenia z receptorami i zwiększa o 20% jego stężenie w osoczu krwi. Ranitydyna i famotydyna nie mają takiego efektu.

Koszty aplikacji
Ranitydyna
Cena 21-dniowego doustnego kursu przyjmowania ranitydyny (300 mg dziennie) waha się od 30 (Ranitidine, Hemofarm) do 100 (Zantak, Glaxo-Wellcome) rubli. Stosowanie rozpuszczalnych tabletek Zantac jest jeszcze droższe. Niższy przedział cenowy (30-50 rubli) reprezentują leki firm: Hemofarm, Zdorov'e (Ukraina), Moskhimfarmpreparaty, Akrikhin, Olainsky KhFZ; średni (50-70) - Jaka-80, Ranbaxy Labs, Torrent, Unique, KRKA, Zdravle; droższe niż 70 rubli za kurs leków firm: Glaxo-Wellcome, Vector, Pharmachim.
Pojedyncza dawka ranitydyny do podawania pozajelitowego kosztuje od 4 (Ranitidine, Unique) do 23 (Zantak, Glaxo-Wellcome) rubli, dzienna dawka wynosi odpowiednio od 11 do 68 rubli.

Famotydyna Trzytygodniowy cykl leczenia famotydyną kosztuje od 60 (Apo-Famotidine, Apotex) do 140 (Kvamatel, Gedeon Richter) rubli. Niższy przedział cenowy (od 60 do 70 rubli) reprezentują leki: Apo-Famotidine, Apotex; Gastrosidine, Eczacibasi; Famotydyna, wektor; Famotydyna, Hemofarm; Famotydyna, Norton Healthcare; Ulfamide, KRKA; Famotydyna-Acri, Akrikhin; Famocid, Sun Pharm., Medium (70-80 rubli): Famosan, Pro.Med.CS. Kursy Ulceran, Medochemie i Kvamatela, Gedeon Richter są znacznie droższe (ponad 90 rubli). Pojedyncza dawka Kvamatel do podawania pozajelitowego kosztuje od 22 do 35 rubli, dzienna dawka 45-70 rubli.

Cymetydyna
Przebieg leczenia cymetydyną kosztuje od 43 (Cymetydyna, Pharmacia AD) do 260 (Primamet, Lek) rubli.
Cymetydyna do stosowania pozajelitowego jest prezentowana na rynku przez leki: Histodil, Gedeon Richter (cena pojedynczej dawki to 7,5 rubla, dzienna dawka to 30 rubli); Tagamet, SmithKline Beecham (cena pojedynczej dawki 15 rubli, dzienna dawka 60 rubli)

Obecnie, w przypadku terapii doustnej, wybór należy faktycznie między lekami ranitydyną (nieco tańszą) i famotydyną (mniej prawdopodobne, że wystąpią skutki uboczne). Cena kursu zależy bardziej od polityki producenta. Nie zaleca się stosowania preparatów cymetydyny, z możliwością przepisywania leków starszym pokoleniom.
Spośród leków pozajelitowych warto zwrócić uwagę na leki ranitydyny. Ogólnoustrojowe skutki uboczne są mało prawdopodobne przy krótkotrwałym stosowaniu, a famotydyna ma bardziej miejscowe skutki uboczne.

Ranitydyna
Ranitydyna
N- [2 - [[[5 - [(dimetyloamino) metylo] -2-furanylo] metylo] tio] etylo] -N`-metylo-2-nitro-1, 1-etenodiamina (jako chlorowodorek)
Tabela 1. Doustne preparaty ranitydyny
(nie pokazane on-line)

Tabela 2. Preparaty ranitydyny do podawania pozajelitowego
(nie pokazane on-line)

Charakterystyka farmakologiczna
Selektywnie blokuje receptory histaminowe typu 2.
Czas działania dawki 150 mg przyjmowanej doustnie - 12 godzin.
Wchłania się szybko w przewodzie pokarmowym: maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2 godzinach. Biodostępność wynosi około 50% dawki ze względu na efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Wiąże się z białkami osocza o 15%. Przenika przez bariery histohematogenne, w tym przez łożysko, słabo - przez krew-mózg. Częściowo ulega biotransformacji w wątrobie. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Z moczem po 24 godzinach około 30% dawki doustnej i 70% dawki dożylnej jest wydalane w postaci niezmienionej. Znaczące stężenia są określane w mleku matki. Szybkość i stopień eliminacji w niewielkim stopniu zależą od stanu wątroby i są głównie związane z czynnością nerek.

Przeciwwskazania
Wspólne dla grupy, a także:

  • porfiria.

Dawki i schematy aplikacji
Wewnątrz: 300 mg raz dziennie (po 19-20 godzinach) lub 150 mg 2 razy dziennie; z erozyjnym zapaleniem przełyku - 150 mg 4 razy dziennie; maksymalna dopuszczalna dawka dla dorosłych wynosi 6 g dziennie.
Domięśniowo: w dawce dobowej 200 mg, 50 mg co 6 godzin;
Powoli dożylnie: w dawce dobowej 200 mg, 50 mg, rozcieńczone w 20 ml 0,9% roztworu chlorku sodu (wstrzykiwać co najmniej 2 minuty), co 6 godzin.
Dzieci: doustnie 2-4 mg / kg 2 razy dziennie na wrzody żołądka i dwunastnicy (maksymalnie - 300 mg dziennie), z refluksowym zapaleniem przełyku - 2-8 mg / kg 3 razy dziennie.

Przedawkować
Leczenie: usunięcie leku z przewodu żołądkowo-jelitowego; na drgawki - dożylny diazepam; z bradykardią - atropina; z komorowymi zaburzeniami rytmu - lidokaina.

Famotydyna
Famotydyna
3 - [[[2 - [(aminoiminometylo) amino] -4-tiazolilo] metylo] tio] -N- (aminosulfonylo) propanimidamid
Tabela 3. Doustne preparaty famotydyny
(nie pokazane on-line)

Tabela 4. Preparaty famotydyny do podawania pozajelitowego
(nie pokazane on-line)

Charakterystyka farmakologiczna
Selektywnie blokuje receptory H-2, lek III generacji.
Pomimo wysokiej aktywności przeciwwydzielniczej famotydyna nie zmienia znacząco poziomu gastryny w surowicy, co daje jej istotną przewagę nad blokerami pompy protonowej.
Nie jest całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi 40-45%, wzrasta pod wpływem pokarmu i maleje przy stosowaniu leków zobojętniających. Wiązanie z białkami osocza - 15-20%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 1-3 godzinach. 30-35% jest metabolizowane w wątrobie i wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. 25-30% dawki podanej doustnie, a 65-70% dawki podanej dożylnie znajduje się w moczu w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 2,5-3 godziny, u pacjentów z niewydolnością nerek wzrasta.
Po podaniu doustnym działanie rozpoczyna się po 1 godzinie, osiąga maksimum w ciągu 3 godzin i trwa 10-12 godzin. W warunkach podania dożylnego maksymalny efekt pojawia się po 30 minutach. Pojedyncza dawka (10 i 20 mg) hamuje wydzielanie na 10-12 godzin.

Skutki uboczne
Wspólne dla grupy, a także:

  • suchość w ustach
  • hałas w uszach;
  • zapalenie spojówek;
  • skurcz oskrzeli;
  • podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia.

Dawki i sposób podawania
Wewnątrz: 40 mg raz dziennie (co 19-20 godzin) lub 20 mg 2 razy dziennie, czas trwania kursu to 4-8 tygodni. Aby zapobiec zaostrzeniom - 20 mg 1 raz dziennie w nocy przez 6 miesięcy. Z refluksowym zapaleniem przełyku - 6-12 tygodni. W chorobach, którym towarzyszy wyraźny stan nadmiernego wydzielania żołądka (zespół Zollingera-Ellisona, mastocytoza układowa, gruczolakowatość polendokrynna) dzienną dawkę można zwiększyć do 160 mg lub więcej, częstotliwość podawania wynosi 4 razy. Do zapobiegania aspiracji treści żołądkowej przed znieczuleniem ogólnym 20 mg w dniu zabiegu, co najmniej 2 godziny przed jego rozpoczęciem.
Powoli dożylnie: proszek (20 mg) rozcieńcza się w 20 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, wstrzykuje się co 8 godzin. Kroplówka dożylna: proszek (20 mg) rozcieńcza się w 100 ml 5% roztworu glukozy, wstrzykuje się co 8 godzin.

Specjalne instrukcje
Roztwór do wstrzykiwań przygotowuje się bezpośrednio przed użyciem..

Nizatydyna
Nizatydyna
N- [2 - [[[[2 - [(dimetyloamino) metylo] -4-tiadazolilo] metylo] tio] etylo] -N`-metylo-2-nitro-1, 1-etenodiamina
Jest produkowany pod nazwą Axid przez Eli Lilly ze Szwajcarii. Forma uwalniania: kapsułki 150 i 300 mg nizatydyny, ampułki zawierające 25 mg nizatydyny w 1 ml.
Charakterystyka farmakologiczna
H-2 - bloker czwartej generacji.
Po podaniu doustnym szybko i całkowicie się wchłania. Biodostępność wynosi około 70%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga w ciągu 0,5-3 godzin. 35% leku zawartego w osoczu wiąże się z białkami osocza. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny. Około 60% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, mniej niż 6% jest wydalane z kałem.

Dawki i schematy aplikacji
Wewnątrz: z chorobą wrzodową dwunastnicy w ostrej fazie i wrzodem żołądka 150 mg 2 razy dziennie lub 300 mg 1 raz dziennie wieczorem; w zapobieganiu zaostrzeniom - 150 mg raz dziennie, wieczorem.
Dożylnie: rozcieńczyć 300 mg w 150 ml zgodnego roztworu do podawania dożylnego, szybkość podawania wynosi 10 mg na godzinę lub bolus, bez rozcieńczania - 100 mg (4 ml) 3 razy dziennie. Dzienna dawka nie powinna przekraczać 480 mg.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek schemat dawkowania należy dostosować uwzględniając klirens kreatyniny.

Interakcja
Na tle wysokich dawek aspiryny zwiększa poziom kwasu salicylowego we krwi.
Leki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają wchłanianie nizatydyny.

Przedawkować
Objawy: łzawienie, zwiększone wydzielanie śliny, wymioty, biegunka, zwężenie źrenic.

Roksatydyna
Roksatydyna
2-hydroksy-N- [3- [3- (1-piperydynylometylo) fenoksy] propylo] acetamid
(i jako octan lub chlorowodorek octanu)
Wyprodukowany pod nazwą handlową Roxane przez Hoechst Marion Roussel (Niemcy).
Postać uwalniania: tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu zawiera 75 lub 150 mg roksatydyny; w opakowaniu odpowiednio 100 lub 14 sztuk.

Charakterystyka farmakologiczna
Bloker receptorów histaminowych H-2. Silnie hamuje wytwarzanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka. Zahamowanie porannego wydzielania kwasu żołądkowego wynosi 88% przy wieczornym przyjęciu 75 mg roksatydyny, a przy przyjęciu 150 mg roksatydyny - prawie 100%. Wydzielanie w ciągu dnia zmniejsza się przy wieczornym przyjęciu tych samych dawek odpowiednio o 35% i 44%.
Roksatydyna jest szybko metabolizowana do aktywnej deacetyloroksatydyny. Wiązanie głównych metabolitów z białkami osocza wynosi 6-7%. Dwie trzecie substancji czynnej jest wydalane przez nerki, a pozostała jedna trzecia ulega biotransformacji w wątrobie do innych metabolitów, które również są wydalane przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin.

Dawki i schematy aplikacji
W leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy 75 mg leku jest przepisywane rano i wieczorem lub 150 mg wieczorem.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek schemat dawkowania ustala się z uwzględnieniem wartości klirensu kreatyniny (CC). Przy CC od 20 do 50 ml / min, 75 mg leku jest przepisywane 1 raz dziennie, wieczorem. Przy CC poniżej 20 ml / min 75 mg leku jest przepisywane raz na 2 dni, wieczorem. W celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy jest przepisywany w dawce 75 mg wieczorem.
Czas trwania zabiegu ustalany jest indywidualnie. Przy zaostrzeniu choroby wrzodowej czas działania leku wynosi średnio 4 tygodnie, przy zapaleniu przełyku - 6 tygodni.
Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając dużą ilością wody.

Interakcja
Jednoczesne przyjmowanie pokarmu lub leków zobojętniających nie wpływa na wchłanianie leku Roxan.
Ponieważ Roxane hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, wchłanianie innych leków może ulec zmianie, a ich działanie może być osłabione (np. Ketokonazol) lub wzmocnione (np. Midazolam).

Cymetydyna
Nieuwzględnione w rosyjskim katalogu formuł (federalne wytyczne dla lekarzy).
Cymetydyna
N-cyjano-N`-metylo-N '' - [2 - [[(5-metylo-1H-imidazol-4-ilo) metylo] tio] etylo] guanidyna (i postać chlorowodorku)
Tabela 5. Preparaty cymetydyny do podawania doustnego
(nie pokazane on-line)

Tabela 6. Preparaty cymetydyny do podawania pozajelitowego
(nie pokazane on-line)

Dawki i schematy aplikacji
Wewnątrz: po jedzeniu 0,8-1,0 g dziennie przez 4 dawki, cykl 4-8 tygodni, terapia podtrzymująca - 0,4 g na noc przez kilka miesięcy; odwołanie leczenia - stopniowo.
Dożylnie: 0,2 g co 4-6 godzin, 0,2 g kroplówka przez 2 godziny, maksymalna prędkość wlewu wynosi 0,15 g / h, mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca i niedociśnienie.

Interakcja
Ogólne dla grupy, a także:

  • Leki zobojętniające sok żołądkowy i metoklopramid zmniejszają wchłanianie;
  • Zwiększa ryzyko rozwoju neutropenii w połączeniu z cytostatykami;
  • Zmniejsza działanie androgenów, barbituranów (wzajemnie);
  • Zwiększa nasilenie skutków ubocznych narkotycznych leków przeciwbólowych;
  • Spowalnia wchłanianie chloropromazyny.

Cytrynian bizmutu ranitydyny
Cytrynian bizmutu ranitydyny
Cytrynian N- [2 - [[[5 - [(dimetyloamino) metylo] -2-furanylo] metylo] tio] etylo] -N`-metylo-2-nitro-1, 1-etenodiaminy bizmutu
Pod marką Pylorid jest produkowany przez Glaxo-Wellcome (Wielka Brytania).
Forma uwalniania: tabletka powlekana zawiera 400 mg cytrynianu bizmutu ranitydyny; w opakowaniu 14 i 28 tabletek.

Charakterystyka farmakologiczna
Kompleks składający się z ranitydyny (zasada), trójwartościowego bizmutu i cytrynianu w stosunku wagowym 81:64:55.
W żołądku lek dysocjuje na oddzielne składniki.
Wykazuje połączone działanie przeciwwrzodowe: ranitydyna blokuje receptory H-2 w komórkach okładzinowych żołądka; Cytrynian bizmutu działa ochronnie (ściągająco) na błonę śluzową żołądka i działa bakteriobójczo na Helicobacter pylori. Podobnie jak inne preparaty z bizmutem, Pylorid zapobiega rozwojowi szczepów antybiotykoopornych podczas leczenia.
Szybkość i stopień wchłaniania ranitydyny są proporcjonalne do dawki (w zakresie do 1600 mg). Maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu występuje po 0,5-5 godzinach. Wchłanianie bizmutu jest zmienne (mniej niż 1% podanej dawki) - zmniejsza się o 50% (prędkość) i 25% (pełnia) po 30 minutach przed posiłkiem i wzrasta wraz ze wzrostem (powyżej 6) pH w żołądku. Maksymalne stężenie jest określane po 15-60 minutach, nie zmienia się w zakresie dawek 400-800 mg i zwiększa się nieproporcjonalnie przy dawkach powyżej 800 mg. Bizmut kumuluje się w osoczu, stężenie równowagi osiągane jest po 4 tygodniach leczenia. Okres półtrwania bizmutu wynosi 11-28 dni, połączenie z białkami wynosi 98%, mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem, a 28% z kałem w ciągu 6 dni. Eliminacja obu składników zależy od czynności nerek i nie zależy od stanu wątroby.
Równoważne zahamowanie wydzielania soku żołądkowego wykazano podczas stosowania chlorowodorku ranitydyny w dawce 150 mg i Pyloridu w dawce 391 mg. Dawki te zawierają równoważną ilość ranitydyny.
W leczeniu choroby wrzodowej wywołanej przez Helicobacter pylori połączenie Pyloride z antybiotykami powoduje maksymalne zlikwidowanie zakażenia, co przyczynia się do szybkiego gojenia się wrzodu, przedłuża remisję choroby.

Wskazania:

  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy;
  • zwalczenie Helicobacter pylori;
    • zapobieganie nawrotom choroby wrzodowej wywołanej przez Helicobacter pylori (w skojarzeniu z klarytromycyną lub amoksycyliną).

    Schemat dawkowania
    W pierwszych 2 tygodniach - 400 mg 2 razy dziennie w połączeniu z klarytromycyną (500 mg 2 razy dziennie), kolejne 2 tygodnie - 400 mg ranitydyny cytrynianu bizmutu 2 razy dziennie, niezależnie od posiłku.

    Interakcja
    Penicyliny (amoksycylina) i makrolidy (klarytromycyna) wzmacniają (wzajemnie) bakteriobójcze działanie bizmutu (przeciwko Helicobacter pylori). Klarytromycyna zwiększa wchłanianie ranitydyny. Stosowanie Pyloride może zwiększyć działanie bakteriobójcze klarytromycyny przeciwko szczepom Helicobacter pylori już opornym na antybiotyki.
    Pokarm powoduje zmniejszenie wchłaniania bizmutu, co nie wpływa na klinikę, a Pylorid można przyjmować zarówno z jedzeniem, jak i bez jedzenia.

    Przedawkować
    Objawy: przejawy neuro- lub nefrotoksyczności bizmutu.
    Leczenie: usuwanie niewchłoniętych ilości z przewodu pokarmowego, leczenie objawowe. Ranitydyna i bizmut są usuwane z krwi za pomocą hemodializy.

    Specjalne instrukcje
    Pod wpływem bizmutu następuje chwilowe ciemnienie języka i czernienie kału.

    Tabela 7. Blokery receptorów histaminowych H-2 prezentowane na rynku farmaceutycznym z uwzględnieniem kosztów w cenach detalicznych
    (nie pokazane on-line)