Bloker receptora histaminowego h2

Kliniki

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć złośliwość wrzodu żołądka. Ponadto przepisując blokery H2 - receptory histaminowe różnych pokoleń, należy wziąć pod uwagę specyfikę ich wpływu na metabolizm w wątrobie różnych leków i alkoholu.

Odwracalnie konkurują z histaminą o wiązanie z receptorami histaminowymi H2

Hamują wydzielanie kwasu solnego wywołane przez histaminę, gastrynę, słabsze - pobudzenie nerwu błędnego.

Pobudzający wpływ histaminy na wydzielanie soku żołądkowego odbywa się za pośrednictwem receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żółci. Leki z tej grupy poprzez blokowanie tych receptorów mają wyraźny efekt przeciwwydzielniczy. W stosowanych dawkach terapeutycznych zmniejszają podstawowe wydzielanie kwasu solnego o 80-90%, hamują produkcję pepsyny, zmniejszają nocną produkcję kwasu solnego w żołądku..

Do antagonistów receptorów H2 - histaminowych zaliczamy następujące leki:

I generacji - cymetydyna (tagomet, cinemet, acilok, neutronorm-retard);

2. generacja - ranitydyna (zantak, ranisan, raniberl, peptoran);

3. generacja - famotydyna (ulfamid, famosan, kvamatel);

4 i 5 generacji - nizatydyna (axid) i roksatydyna.

Cymetydyna (0,2 tabletki; ampułki po 2 ml 10% roztworu) jest pochodną imidazolu i ma strukturę podobną do histaminy.

Najwyraźniej tłumi podstawowe i nocne wydzielanie. Zmniejsza wydzielanie pepsyny, objętość soku żołądkowego i zawartość w nim kwasu solnego. Bardziej skuteczny w przypadku wrzodów dwunastnicy niż żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność u osób zdrowych - 72%, u pacjentów z wrzodami - 60% po zażyciu 200 mg leku okres półtrwania wynosi 2 godziny. Jest metabolizowany w wątrobie, częściowo wydalany z moczem i kałem. Przechodzi przez łożysko i jest wydzielany z mlekiem.

Lek jest przepisywany na UBI (z zachowanym wydzielaniem) i DU, zespół Zollingera-Ellisona (podczas przyjmowania sterydów), ostre krwawienie z żołądka, zapalenie przełyku i refluksowe zapalenie przełyku. Istnieją informacje o skuteczności cymetydyny w chorobie wrzodowej żołądka i żołądka ze względu na jej zdolność do zmniejszania arytmii w czynności narządu nerwowo-mięśniowego i normalizacji procesów naprawczych błony śluzowej odcinka żołądka i dwunastnicy.

W okresie zaostrzenia owrzodzenia przepisuje się 200 mg 3 razy bezpośrednio po posiłku lub w trakcie posiłku i 400 mg na noc lub 400 mg po śniadaniu i przed snem przez 4-8 tygodni lub dłużej, a następnie 400 mg przed snem przez długi czas (od 6 do 12 miesięcy) Taka dystrybucja leku w czasie jest związana z fizjologią wydzielania, więc od 23:00 do 7:00 uwalnia się 60%, a od 8:00 do 22:00 - tylko 40% kwasu solnego.

Cymetydynę można podawać domięśniowo lub dożylnie w dawce 200 mg co 4-6 godzin.

Skutki uboczne:

- dlatego hiperprolaktynemia może powodować utrzymujący się mlekotok u kobiet i ginekomastię u mężczyzn;

- działanie antyandrogenne (oligospermia, u chłopców - do opóźnionego rozwoju seksualnego, u dorosłych - do impotencji);

- upośledzona czynność wątroby i nerek, a przy ciężkiej niewydolności nerek i wątroby i dużych dawkach obserwuje się działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, depresja, ból głowy);

- zespół rykoszeta - możliwość szybkiego nawrotu wrzodu z ostrym odstawieniem leku, co wiąże się z hiperplazją komórek wytwarzających gastrynę i zachowaniem ich aktywności podczas przyjmowania cymetydyny;

- tworzenie przeciwciał przeciwko cymetydynie podczas długotrwałego leczenia.

- promuje kompensacyjne uwalnianie histaminy, co może pogorszyć stan pacjentów z astmą oskrzelową.

- powoduje neutropenię, trombocytopenię, anemię. Przy nagłym wycofaniu leku możliwy jest nawrót choroby..

Efekty uboczne są wyrażane podczas stosowania cymetydyny, inne leki są rzadkie.

Efekty wynikają z faktu, że receptory H2 są szeroko reprezentowane w organizmie:

komórki wyściółki, ośrodkowy układ nerwowy, macica, leukocyty, serce, naczynia krwionośne.

Leki przenikają przez barierę łożyskową i mleko matki.

Neutronorm-retard - długo działająca cymetydyna w tabletkach 0,35 g przepisywana 2 razy dziennie.

Ranitydyna (tabletki 0,15 g) przewyższa cymetydynę w hamowaniu produkcji kwasu solnego 4-5 razy i dla dłuższego działania (10-12 godzin), ma znacznie mniej skutków ubocznych.

U pacjentów z wrzodami ranitydyna powoduje nie tylko wyraźne zahamowanie 24-godzinnego wydzielania soku żołądkowego stymulowanego pentagastryną, histaminą i przyjmowaniem pokarmu, ale także zahamowanie dobowego wydzielania soku żołądkowego i nocnego wydzielania. Lek nie wpływa znacząco na poziom gastryny w surowicy, co korzystnie wypada w porównaniu z cymetydyną. W mechanizmie oprócz blokowania receptorów histaminowych H2, wzmaga inaktywację histaminy, związany ze wzrostem aktywności metylotransferazy histaminowej. Ranitydyna, podobnie jak cymetydyna, zmniejsza wydzielanie pepsyny poprzez zmniejszenie objętości wydzieliny żołądkowej. Cymetydyna ma również pewne działanie cholinergiczne, które powoduje skurcz dolnego zwieracza przełyku i spowalnia opróżnianie żołądka.

Farmakokinetyka. Biodostępność ranitydyny wynosi około 50%. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 2 godziny, a wewnętrzne 3 godziny. W wątrobie lek ulega utlenianiu i demetylacji. Powstały metabolit, wraz z niezmienionym lekiem, jest wydalany z moczem. W przeciwieństwie do cymetydyny ranitydyna nie wpływa na metabolizm leków w wątrobie (diazepam, heksobarbital, propranolol).

Wskazania do przepisania ranitydyny są takie same jak dla cymetydyny. Zaleca się, aby ranitydyna była podawana w dawce 150 mg rano po posiłku i 150-300 mg wieczorem przed snem. Skuteczna dawka ranitydyny jest 3-4 razy mniejsza niż cymetydyny. Biorąc pod uwagę fakt, że ranitydyna w przeciwieństwie do cymetydyny nie wpływa na stężenie kreatyniny w osoczu krwi, jest wskazana dla pacjentów z wrzodami z zaburzeniami czynności nerek.

Praktycznie ranitydyna nie ma skutków ubocznych, charakterystyczny dla cymetydyny. Przy szybkim dożylnym podaniu leku możliwa jest bradykardia, niedociśnienie, arytmia.

Famotydyna (tabletki 0,02 i 0,04 g; ampułki 20 mg) pod względem działania przeciwwydzielniczego jest 8-9 razy lepsza od ranitydyny. Famotydyna oprócz blokowania receptorów H2 - histaminy, stymuluje ochronne właściwości błony śluzowej żołądka i dwunastnicy poprzez: zwiększanie przepływu krwi w błonie śluzowej; wzrost produkcji wodorowęglanów, wzrost syntezy prostaglandyn, wzmocnienie naprawy nabłonka.

Farmakokinetyka. Biodostępność leku wynosi około 37-45%, dość szybko rozprzestrzenia się w narządach i tkankach: przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie, trzustce. Okres półtrwania u zdrowych ludzi przy przyjmowaniu 20 mg wynosi 3 godziny, u pacjentów - do 19 godzin. Famotydyna wpływa na eliminację diazepamu przez wątrobę i kanalikowe wydalanie nowokainamidu. Famotydyna nie oddziałuje z układem enzymatycznym cytochromu P 450, dlatego nie wpływa na metabolizm wielu leków (antykoagulanty pośrednie, difenina, teofilina, propranolol, metronidazol).

Wskazania famotydyny są takie same jak dla innych H-blokerów - receptorów histaminowych.

Famotydyna jest zwykle stosowana w zaostrzeniu choroby wrzodowej i dwunastnicy 40 mg 1 raz dziennie wieczorem, podczas remisji jako terapia podtrzymująca przeciw nawrotom 20 mg 1 raz dziennie. Z refluksowym zapaleniem przełyku 40-80 mg dziennie iz zespołem Zollingera-Ellisona 60-80 mg dziennie.

Famotydyna nie zaburza czynności wątroby, nie działa antyandrogennie, nie zwiększa poziomu prolaktyny we krwi oraz nie zwiększa biodostępności alkoholu. Przy pozajelitowym podaniu famotydyny możliwe są łagodne przejściowe zaburzenia przewodu pokarmowego (zaparcia, biegunka) i układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy).

Nizatydyna i roksatydyna (tabletki 0,15 g) są przepisywane po 150 mg 2 razy dziennie lub 300 mg na noc przez długi czas w leczeniu wrzodów i 150 mg w zapobieganiu wrzodom. Farmakodynamika i farmakokinetyka są zbliżone do blokerów H2 - receptorów histaminowych III generacji. Uważa się, że nizatydyna i roksatydyna są praktycznie wolne od skutków ubocznych.

Przeciwwskazania do powołania blokerów H2 - receptorów histaminowych:

zwiększona wrażliwość na H2 - blokery histaminy;

BLOKADY RECEPTORÓW HISTAMINY H-2

Blokery H.2-receptory histaminowe (synonimy: H.2-blokery, H.2-leki przeciwhistaminowe, antagoniści H.2-receptory histaminowe) - leki przeciwwydzielnicze przeznaczone do leczenia chorób kwasozależnych poprzez zmniejszenie produkcji kwasu solnego poprzez blokowanie histaminy (H2-) receptory komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka.

Receptory histaminy (H) odkryto w 1937 r., A następnie pojawiły się pierwsze leki przeciwhistaminowe..

Stymulacja H.2 -Receptom histaminowym komórki okładzinowej żołądka towarzyszy wzrost wydzielania soku żołądkowego, co jest spowodowane wzrostem aktywności cyklazy adenylanowej przez białka G, w wyniku czego następuje wzrost wewnątrzkomórkowego cAMP. Ponadto następuje aktywacja kinaz białkowych, ruch pompy protonowej z cytoplazmy do błony szczytowej komórki, w wyniku.

Blokery H.2-Receptory histaminowe powstały w połowie lat 70. To wielkie osiągnięcie medyczne XX wieku zostało nagrodzone w 1988 roku Nagrodą Nobla

Obecnie zsyntetyzowano następujące generacje leków z tej grupy:

  • I generacja - cymetydyna - na bazie pierścienia imidozolu (1975)
  • 2. generacja - furany na bazie ranitydyny (1979)
  • III generacja - famotydyna (1984)
  • IV Generacja - nizatydyna - pochodna tiosolu (1987)
  • V generacji - roksatydyna - zawiera grupę piperydyny
  • Generacja VI - ebrotydyna (połowa lat 90-tych).
  • VII generacja - lafutidine (2000)
  • Cytrynian bizmutu ranitydyny, który jest złożonym związkiem (nie prostą mieszaniną) ranitydyny (zasady), trójwartościowego bizmutu i cytrynianu.

Wszystkie leki z tej grupy mają prawie taką samą budowę chemiczną, różniącą się od histaminy i od siebie lokalizacją rodników alifatycznych:

Mechanizm akcji

I. Powodowana jest aktywność przeciwwrzodowa

  • „Rozpoznaj” i zablokuj H 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka
  • tłumienie podstawowego i stymulowanego pożywienia, histaminy, pentagastryny i kofeiny, wydzielania kwasu solnego. Wydzielanie stymulowane przez acetylocholinę (karbocholinę) zmniejsza się pod ich wpływem w mniejszym stopniu, a cymetydyna praktycznie tego nie zmienia, ponieważ nie ma działania antycholinergicznego.
  • tłumią nocne wydzielanie,
  • zmniejszyć objętość i kwasowość soku żołądkowego,
  • zwiększyć pH w żołądku, zmniejszyć wydzielanie pepsyny.
  • generalnie zmniejsza się wartość czynnika trawiennego w powstawaniu wrzodów i nadżerek żołądka i dwunastnicy, przyczyniając się do ich gojenia.

II. Właściwości cytoprotekcyjne - częściowo zwiększają syntezę prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka, co z kolei może prowadzić do:

Farmakokinetyka

Farmakokinetycznie, H2-blokery różnią się biodostępnością, okresem półtrwania i czasem działania, stopniem metabolizmu wątrobowego.

Ogólne właściwości:

Po podaniu doustnym - wysoka biodostępność (najbardziej wyraźna w przypadku nizatydyny i roksatydyny),

Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania

· Maksymalne stężenie osiągane jest w ciągu 1-3 godzin po podaniu,

Mieszany klirens nerkowo-wątrobowy: częściowa biotransformacja w wątrobie podczas interakcji z enzymem mikrosomalnym - cytochromem P-450, zmiana szybkości metabolizmu ksenobiotyków w wątrobie i wydalanie przez nerki

W przypadku przewlekłej niewydolności nerek klirens nerkowy zmniejsza się

Przechodzą przez barierę krew-mózg i łożysko

Czas działania przeciwwydzielniczego wynosi 4-8-12 godzin.

Różnice w H2-blokerach dotyczą następujących parametrów:

1. Selektywność działania, tj. zdolność do interakcji tylko z receptorami histaminowymi typu 2 i nie wpływa na receptory typu 1

  • Ranitydyna i famotydyna są bardziej selektywne niż cymetydyna
  • Cymetydyna stosowana w dużych dawkach może wpływać na receptory H-1

2. Siła wiązania z receptorami i czas działania - lek, który silnie wiąże się z receptorem, powoli dysocjuje, co wywołuje efekt długotrwały. Zmniejszenie wydzielania podstawowego utrzymuje się po przyjęciu:

3. aktywność, tj. przez stopień zahamowania produkcji kwasu

  • Famotydyna jest 40 razy silniejsza niż cymetydyna i 8 razy silniejsza niż ranitydyna.

4. Lipofilowość, tj. zdolność do rozpuszczania się w tłuszczach i penetracji błon komórkowych do tkanek. To z kolei determinuje układowy charakter działania i wpływ leków na inne narządy..

  • Cymetydyna jest umiarkowanie lipofilna, co wpływa na częstość występowania działań niepożądanych
  • Ranitydyna i famotydyna są silnie hydrofilne, słabo wnikają do tkanek, mają dominujący wpływ na receptory H-2 komórek okładzinowych

5. Tolerowalność i częstotliwość skutków ubocznych;

  • Cymetydyna powoduje maksymalną liczbę skutków ubocznych,
  • ranitydyny i mają mniej skutków ubocznych

6. Interakcja z układem cytochromu P-450, który określa tempo metabolizmu innych leków w wątrobie;

  • Cymetydyna zawiera grupę imidazolów i oddziałuje z enzymem mikrosomalnym - cytochromem P-450, zmieniając tempo metabolizmu ksenobiotyków w wątrobie. Jest uniwersalnym inhibitorem metabolizmu wątrobowego wielu leków, dzięki czemu może wchodzić w interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, prowadząc zwykle do ich kumulacji i zwiększania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.
  • Ze względu na zawartość zmienionej grupy chemicznej: ranitydyna - furan, famotydyna, nizatydyna - tiazol, roksatydyna - piperydyna nie wpływają na aktywność wątrobowych enzymów metabolizujących.

6. Występowanie zespołu abstynencyjnego

Parametry farmakodynamiczne znanych H2-blokerów histaminy przedstawiono w tabeli 10..

Wskazania do stosowania:

  • wrzodziejące zmiany błony śluzowej przełyku;
  • refluks żołądkowo-przełykowy z zapaleniem przełyku lub bez;
  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy;
  • objawowe i lecznicze, ostre i przewlekłe wrzody żołądka i dwunastnicy;
  • przewlekła dyspepsja z bólem w nadbrzuszu i klatce piersiowej;
  • Zespół Zollingera-Ellisona;
  • układowa mastocytoza;
  • Zespół Mendelssohna;
  • zapobieganie owrzodzeniom stresowym;
  • zapobieganie zachłystowemu zapaleniu płuc;
  • krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego;
  • zapalenie trzustki.

Schemat dawkowania

Przyjmowanie pojedynczej dawki dobowej na noc jest tak samo skuteczne, jak przyjmowanie połowy dawki dwa razy (rano i wieczorem).

Leki można również aplikować do 4 godzin przed rozpoczęciem operacji przed znieczuleniem ogólnym.

W przypadku różnych postaci nozologicznych zalecany jest określony schemat dawkowania (tabela 11).

Wzory brodawkowate na palcach są wskaźnikiem zdolności atletycznej: objawy dermatoglificzne powstają w 3-5 miesiącu ciąży, nie zmieniają się w ciągu życia.

Profile poprzeczne nasypów i nabrzeży: na obszarach miejskich ochrona brzegów jest projektowana z uwzględnieniem wymagań technicznych i ekonomicznych, ale przywiązuje szczególną wagę do estetyki.

Mechaniczne zatrzymywanie mas ziemnych: Mechaniczne zatrzymywanie mas ziemnych na zboczu zapewniają konstrukcje przyporowe o różnej konstrukcji.

Blokery receptora histaminowego H2 na zgagę

Blokery receptora H2-histaminy (ranitydyna, famotydyna) zmniejszają wydzielanie kwasu żołądkowego, pomagając w leczeniu zgagi i chorób związanych z kwasem.

Leki z grupy tzw. H2-blokerów stały się niegdyś prawdziwą rewolucją w gastroenterologii..

Chociaż inhibitory pompy protonowej (PPI) i inne skuteczne alternatywy znajdują się obecnie w arsenale lekarza, blokery H2 pozostają sprawdzonym, stosunkowo bezpiecznym i niedrogim lekiem na zgagę..

Co to są blokery H2-histaminy?

H2-blokery to grupa leków zmniejszających produkcję kwasu przez komórki wyściółki żołądka.

Ta grupa obejmuje cymetydynę, famotydynę, ranidynę i nizatydynę, z których każda ma wiele marek. Na przykład kvamatel to dobrze znana famotydyna, produkowana przez węgierską firmę Gedeon Richter..

Pełna lista substancji aktywnych:

• Cymetydyna
• Ranitydyna
• Famotydyna
• Nizatydyna
• Niperotydyna
• Roksatydyna
• Lafutidin.

Leki z tej grupy produkowane są w postaci tabletek, kapsułek, zawiesin itp..

Oprócz monopreparatów (produktów jednoskładnikowych) w aptekach można znaleźć różne kombinacje blokerów H2-histaminy z lekami zobojętniającymi i innymi substancjami czynnymi:

• Ranitydyna + cytrynian bizmutu
• Ranitydyna + dicyklomina
• Famotydyna + Magaldrat

H2-blokery są uważane za pierwsze skuteczne leki stosowane w leczeniu wrzodów trawiennych. Wprowadzone w latach 70. szybko stały się popularne wśród gastroenterologów i stały się głównym nurtem leczenia wrzodów i choroby refluksowej przełyku (GERD) na całym świecie..

Obecnie antybiotyki są szeroko stosowane w leczeniu infekcji H. pylori - przyczyny wielu wrzodów i zapalenia żołądka. W leczeniu GERD nie ma równych inhibitorom pompy protonowej. Jednak ranitydyna i famotydyna nadal znajdują się na receptach.

Leki te są niedrogie i tanie, skuteczne i bezpieczne przy prawidłowym stosowaniu. W przeciwieństwie do większości IPP i antybiotyków, małe dawki H2-blokery są swobodnie dostępne w aptekach na całym świecie bez recepty..

Jak działają blokery receptora H2-histaminowego?

Wszystkie te leki selektywnie blokują receptory histaminowe H2 w komórkach żołądka - specjalne białka błonowe, które są odpowiedzialne za stymulację wydzielania kwasu żołądkowego..

Litera „H” oznacza histaminę.

Histamina to substancja chemiczna naturalnie wytwarzana przez różne komórki organizmu, w tym komórki przypominające enterochromafinę wyściółki żołądka (ECL).

Histamina uwalniana z ECL powoduje, że komórki wytwarzające kwas w żołądku wytwarzają kwas solny, który trawi pokarm i zabija zewnętrzne drobnoustroje. Blokery H2 zapobiegają reakcji komórek wytwarzających kwas na histaminę, zmniejszając w ten sposób wytwarzanie kwasu żołądkowego.

Zmniejszając ilość kwasu, H2-blokery łagodzą objawy związane z refluksem kwaśnym. Przyczyniają się również do leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Większość H2-blokerów jest szybko wchłaniana do krwiobiegu po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-3 godzin. Działanie leków trwa kilka godzin. To wystarczy, aby stworzyć optymalne warunki do regeneracji tkanek, dlatego w ciągu kilku tygodni regularnego stosowania możliwe jest wyleczenie owrzodzenia..

Histamina działa również na wyściółkę nosa, oskrzeli i skóry, przyczyniając się do rozwoju reakcji alergicznych. Na przykład katar sienny lub pokrzywka.

Ale w tych efektach pośredniczą inne białka, receptory histaminowe H1. Tak zwane „leki przeciwhistaminowe”, które prawdopodobnie znasz, to blokery H1-histaminy (loratadyna, cetyryzyna).

Blokery H1-histaminy nie mają nic wspólnego z leczeniem zgagi i wrzodu trawiennego.

Jakie choroby leczy blokery H2-histaminy?

Blokery receptora histaminowego H2 są skuteczne w większości przypadków zgagi, które słabo reagują na leki zobojętniające i zmiany stylu życia.

Jednak ciężka zgaga, zwłaszcza powikłana zapaleniem przełyku (zapalenie przełyku) z krwawieniem lub zwężeniem, zwykle wymaga stosowania inhibitorów pompy protonowej.

H2-blokery są czasami błędnie przyjmowane z innymi chorobami przewodu pokarmowego, w tym z objawami dyspeptycznymi i zespołem jelita drażliwego (IBS). W rzeczywistości nie ma takich wskazań dla ranitydyny i famotydyny..

Powszechnie stosuje się blokery H2-histaminy:

• Aby złagodzić refluks żołądkowy i zgagę
• Do leczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy
• Do leczenia owrzodzeń żołądka i dwunastnicy wywołanych przez NLPZ
• W innych warunkach, gdy konieczne jest zmniejszenie kwasowości.

Wiele lat temu blokery H2 stosowano w ramach terapii Helicobacter pylori w celu pozbycia się Helicobacter pylori. Obecnie jednak do tego celu preferowane są inhibitory pompy protonowej..

Jak skuteczne są blokery receptora histaminowego H2?

Zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, żaden bloker receptorów H2-histaminy nie ma radykalnej przewagi nad resztą. Niektórzy pacjenci wolą cymetydynę, inni nizatydynę - najnowszy członek grupy opracowanej przed wynalezieniem inhibitorów pompy protonowej.

Ważny! Inhibitory pompy protonowej są zwykle stosowane przede wszystkim ze względu na znacznie lepszą skuteczność niż blokery H2. Grupa PPI obejmuje omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprazol i esomeprazol.

Jeśli pacjent nie może przyjmować IPP (na przykład z powodu działań niepożądanych), lekarz może przepisać ranitydynę, cymetydynę, famotydynę lub nizatydynę oraz ich połączenia..

Ogólnie rzecz biorąc, H2-blokery są dobrze tolerowane przez organizm i mogą szybko złagodzić objawy chorób żołądka związanych z wydzielaniem kwasu solnego. Ale jeśli zażywasz je w celu leczenia wrzodów, osiągnięcie pożądanego efektu może zająć dużo czasu..

Skutki uboczne

Większość osób przyjmujących te leki nie ma żadnych problemów..

Jednak w niewielkim odsetku przypadków możliwe są następujące działania niepożądane:

• biegunka
• Bół głowy
• Zawroty głowy
• Wysypka na skórze
• Zmęczenie
• Słabość.

Aby uzyskać pełną listę skutków ubocznych i niepożądanych interakcji konkretnego leku, przeczytaj instrukcje. H2-blokery są tak szeroko stosowane, że czasami przypisuje się im wiele skutków ubocznych, które niekoniecznie są przez nie powodowane..

Niespodziewane działania niepożądane wymagają przerwania leczenia tylko u 1,5% pacjentów otrzymujących leki w badaniach klinicznych, w porównaniu z 1,2% w przypadku placebo.

To jedna z najbezpieczniejszych grup w gastroenterologii.

Jak długo należy kontynuować leczenie?

Czas przyjęcia uzależniony jest od diagnozy, dlatego też przebieg leczenia należy omówić z lekarzem prowadzącym. Leki te nie zawsze są używane na długie kursy..

W niektórych przypadkach gastroenterolodzy okresowo przepisują blokery H2 w razie potrzeby. Możesz nosić przy sobie tabletki, aby złagodzić nagłą zgagę.

Przeciwwskazania

Ranitydyna, famotydyna i inni członkowie grupy nie są odpowiednie dla osób z ciężkimi chorobami wątroby. Aby uzyskać pełną listę przeciwwskazań, przeczytaj instrukcje!

Bezpieczeństwo stosowania blokerów H2-histaminy u kobiet w ciąży nie zostało udowodnione, a niektóre substancje czynne i ich metabolity mogą przenikać do mleka matki. Dlatego dla kobiet karmiących piersią, w ciąży lub planujących zajście w ciążę lepiej jest wybrać leki zobojętniające..

Ważny! Niektóre leki blokujące receptory H2 mogą wpływać na działanie innych leków. W szczególności lek przeciwdrgawkowy fenytoina, lek przeciwzakrzepowy warfaryna i popularna teofilina leku na astmę.

Unikaj stosowania więcej niż jednego leku i nie używaj H2-blokerów przez dłuższy czas bez wyraźnych instrukcji od lekarza. Omów kwestię zastępowania leku z lekarzem lub farmaceutą.

Nie łącz leków blokujących H2-histaminę z innymi lekami z tej samej grupy!

W przypadku zgagi należy udać się do lekarza w następujących przypadkach:

• Krwawe wymioty
• Krwawy stolec
• Brak efektu leczenia
• Silny ból brzucha
• Trudności z połykaniem

wnioski

Blokery receptora H2-histaminowego stosowane w leczeniu zgagi hamują działanie histaminy na receptory żołądkowe, zmniejszając w ten sposób kwasowość.

Leki te były przełomem w leczeniu wrzodów trawiennych, ale obecnie ustąpiły miejsca innym grupom w leczeniu wrzodów i zapalenia przełyku, w tym inhibitorów pompy protonowej..

Jednak blokery H2 są bezpieczne i niedrogie i nadal są stosowane w przypadku umiarkowanej lub nawracającej zgagi. To świetna alternatywa dla pacjentów, którzy nie tolerują PPI z powodu skutków ubocznych lub innych przyczyn..

Nauka nie popiera ich stosowania w bólach brzucha z innych przyczyn..

Konstantin Mokanov: magister farmacji i profesjonalny tłumacz medyczny

Bloker receptora histaminowego h2

Blokery H. 2 -receptory histaminowe to leki blokujące H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka (czemu towarzyszy zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego) i działają przeciwwrzodowo.

Leki z tej grupy blokują H. 2 -receptory histaminowe komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka i działają przeciwwrzodowo.

Stymulacja H. 2 -receptorom histaminowym towarzyszy zwiększone wydzielanie soku żołądkowego, co jest spowodowane wzrostem wewnątrzkomórkowego cAMP pod wpływem histaminy.

Na tle stosowania blokerów H. 2 -receptorów histaminowych następuje zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego.

Ranitydyna hamuje wydzielanie zasadowego i histaminy, gastryny i acetylocholiny (w mniejszym stopniu) stymulowane przez histaminę wydzielanie kwasu solnego. Wspomaga wzrost pH treści żołądkowej, zmniejsza aktywność pepsyny. Czas działania leku przy pojedynczej dawce wynosi około 12 godzin.

Famotydyna hamuje podstawową i stymulowaną produkcję kwasu solnego przez histaminę, gastrynę, acetylocholinę. Zmniejsza aktywność pepsyny.

Cymetydyna hamuje wydzielanie kwasu solnego za pośrednictwem histaminy i podstawowe wydzielanie kwasu solnego i nieznacznie wpływa na produkcję karbacholiny. Hamuje wydzielanie pepsyny. Po podaniu doustnym efekt terapeutyczny pojawia się po 1 godzinie i utrzymuje się przez 4-5 godzin.

Po podaniu doustnym ranitydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiągane jest 2-3 godziny po przyjęciu dawki 150 mg. Biodostępność leku wynosi około 50% z powodu efektu „pierwszego przejścia” przez wątrobę. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Wiązanie z białkami osocza - 15%. Przechodzi przez barierę łożyskową. Objętość dystrybucji leku wynosi około 1,4 l / kg. Okres półtrwania - 2-3 godziny.

Famotydyna jest dobrze wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Maksymalny poziom leku w osoczu określa się 2 godziny po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 20%. Niewielka ilość leku jest metabolizowana w wątrobie. Większość jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania od 2,5 do 4 godzin.

Po podaniu doustnym cymetydyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Biodostępność wynosi około 60%. Okres półtrwania leku wynosi około 2 h. Wiązanie z białkami osocza około 20–25%. Jest wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej (60-80%), częściowo metabolizowany w wątrobie. Cymetydyna przenika przez barierę łożyskową, przenika do mleka matki.

  • Zapobieganie i leczenie wrzodów żołądka i / lub dwunastnicy.
  • Zespół Zollingera-Ellisona.
  • Erozyjne refluksowe zapalenie przełyku.
  • Zapobieganie owrzodzeniom pooperacyjnym.
  • Wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym związane ze stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
  • Nadwrażliwość.
  • Ciąża.
  • Laktacja.

Z ostrożnością leki z tej grupy są przepisywane w następujących sytuacjach klinicznych:
  • Niewydolność wątroby.
  • Niewydolność nerek.
  • Dzieciństwo.
  • Od strony ośrodkowego układu nerwowego:
    • Bół głowy.
    • Zawroty głowy.
    • Czuć się zmęczonym.
  • Z przewodu pokarmowego:
    • Suchość w ustach.
    • Utrata apetytu.
    • Wymioty.
    • Ból brzucha.
    • Bębnica.
    • Zaparcie.
    • Biegunka.
    • Zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych.
    • Ostre zapalenie trzustki.
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego:
    • Bradykardia.
    • Spadek ciśnienia krwi.
    • Blok przedsionkowo-komorowy.
  • Z układu krwiotwórczego:
    • Trombocytopenia.
    • Leukopenia.
    • Pancytopenia.
  • Reakcje alergiczne:
    • Wysypka na skórze.
    • Swędzący.
    • Obrzęk naczynioruchowy.
    • Szok anafilaktyczny.
  • Od zmysłów:
    • Niedowład zakwaterowania.
    • Rozmazany obraz.
  • Ze strony układu rozrodczego:
    • Ginekomastia.
    • Brak menstruacji.
    • Zmniejszone libido.
    • Impotencja.
  • Inne:
    • Łysienie.

Przed rozpoczęciem stosowania leków z tej grupy należy wykluczyć obecność nowotworów złośliwych żołądka i dwunastnicy..

Na tle leczenia lekami z tej grupy należy powstrzymać się od podejmowania działań potencjalnie niebezpiecznych, wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Ryzyko kardiotoksycznego działania blokerów H. 2 -zwiększenie receptorów histaminowych u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek, po szybkim podaniu dożylnym i po dużych dawkach.

Podczas leczenia należy unikać spożywania pokarmów, napojów lub leków podrażniających wyściółkę żołądka.

Ranitydyna może wywoływać ostre ataki porfirii.

Famotydyna i cymetydyna mogą powodować fałszywie ujemne wyniki alergicznych testów skórnych.

Pacjenci powyżej 75 roku życia powinni dostosować dawkę leków z tej grupy (zwłaszcza cymetydyny).

BLOKADY RECEPTORÓW H2-HISTAMINY

H 2 -blokery, które są stosowane w praktyce klinicznej od połowy lat 70., należą obecnie do najpowszechniejszych leków przeciwwrzodowych. Znanych jest kilka generacji tych leków. Po cymetydynie kolejno zsyntetyzowano ranitydynę, famotydynę, a nieco później nizatydynę i roksatydynę. Te dwa ostatnie są stosowane niezwykle rzadko i nie mają żadnych zalet klinicznych w porównaniu z ranitydyną i famotydyną..

Farmakodynamika

Główny efekt H.2-blokery mają działanie przeciwwydzielnicze: z powodu konkurencyjnego blokowania H.2-receptory histaminowe w błonie śluzowej żołądka, hamują produkcję kwasu solnego. To jest powód ich wysokiej aktywności przeciwwrzodowej..

Leki nowej generacji przewyższają cymetydynę stopniem tłumienia nocnego i całkowitego dobowego wydzielania kwasu solnego, a także czasem trwania działania przeciwwydzielniczego (tab. 1)..

Tabela 1. Farmakodynamika porównawcza H2- blokery

Narkotyk

Nocne wydzielanie (%)

Całkowite wydzielanie (%)

Czas trwania działania (h)

Oprócz hamowania wydzielania kwasu solnego H.2.blokery mają szereg innych efektów. Hamują podstawową i stymulowaną produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego i wodorowęglanów, zwiększają syntezę prostaglandyn w ścianie żołądka oraz poprawiają mikrokrążenie w błonie śluzowej. W ostatnich latach wykazano, że H.2- „^ blokery hamują degranulację komórek tucznych, zmniejszają zawartość histaminy w strefie okołowrzodowej i zwiększają liczbę komórek nabłonka syntetyzujących DNA, stymulując tym samym procesy naprawcze.

Farmakokinetyka

Połknięcie H.2-blokery są dobrze wchłaniane w bliższej części jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 30-60 minutach. Biodostępność cymetydyny wynosi 60-80%, ranitydyny - 50-60%, famotydyny - 30-50%. Wydalanie leków odbywa się przez nerki, a 50-90% przyjętej dawki pozostaje niezmienione. Okres półtrwania cymetydyny i ranitydyny wynosi 2 godziny, famotydyny - 3,5 godziny.

Skuteczność kliniczna i wskazania do stosowania

15 lat doświadczenia z H.2-blokery w przekonujący sposób udowodniły swoją wysoką skuteczność. Po ich wprowadzeniu do praktyki klinicznej liczba zabiegów chirurgicznych z powodu choroby wrzodowej w wielu krajach zmniejszyła się 6-8 razy..—-

Podczas korzystania z H.2-blokery w ciągu 2 tygodni bólu w okolicy nadbrzusza i zaburzenia dyspeptyczne zanikają u 56-58% chorych z zaostrzeniem wrzodów żołądka i dwunastnicy. Po 4 tygodniach leczenia bliznowacenie owrzodzeń dwunastnicy uzyskuje się u 75-83% pacjentów, po 6 tygodniach - u 90-95% pacjentów. Wrzody żołądka goją się nieco wolniej (podobnie jak przy stosowaniu innych leków): częstość ich bliznowacenia po 6 tygodniach wynosi 60-65%, po 8 tygodniach -85-90%.

Wieloośrodkowe randomizowane badania porównawcze wykazały, że skuteczność podwójnej i pojedynczej dawki cymetydyny, ranitydyny, famotydyny i nizatydyny jest w przybliżeniu taka sama. Porównując poszczególne pokolenia H.2-blokerów, należy zauważyć, że chociaż ranitydyna i famotydyna mają przewagę nad cymetydyną w działaniu przeciwwydzielniczym, nie uzyskano przekonujących dowodów na ich wyższą skuteczność kliniczną. Główną zaletą tego ostatniego jest lepsza tolerancja pacjenta. Nizatydyna i roksatydyna nie mają żadnych szczególnych zalet w porównaniu z ranitydyną i famotydyną i dlatego nie były szeroko stosowane.

Do leczenia wrzodziejących zmian żołądka i dwunastnicy u pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona N2-blokery przepisuje się w bardzo dużych dawkach (4-10 razy większych niż średnia terapeutyczna), na krwawienia wrzodziejące - pozajelitowo.

Obecnie monoterapia N2-leki blokujące są wskazane w przypadku wrzodów żołądka lub dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ, jeśli można przerwać stosowanie NLPZ.

Bloker receptora histaminowego h2

Na początku XX wieku fizjolog Henry Dale i chemik George Barger odkryli nieznaną wcześniej biologicznie substancję czynną, później zidentyfikowaną jako β-imidazolilo-etyloamina, a później nazwaną histaminą. Pomimo tego, że Dale przeprowadził wiele badań nad histaminą, nie zwrócił uwagi na jej rolę w wydzielaniu kwasu solnego przez żołądek. Dopiero po odkryciu tej roli przez ucznia Iwana Pawłowa, Lwa Popelskiego (w 1916 r.), Dale w eksperymentach na zwierzętach stwierdził, że wprowadzenie histaminy, zwiększając wydzielanie żołądka, sprzyja rozwojowi choroby wrzodowej. Dale otrzymał Nagrodę Nobla w 1936 roku za swoją pracę w tej dziedzinie..

Pomimo znacznych wysiłków od dawna nie znaleziono substancji, która hamuje pobudzające kwas działanie histaminy, i dopiero w 1972 roku James Black, który pracował dla Smith Kline i French (dziś należy do GlaxoSmithKline), w Wielkiej Brytanii, wypróbował ponad 700 różnych struktur, stwierdzono, że związek burimamid, który zawiera pierścień imidazolowy w łańcuchu bocznym, działa na receptory żołądkowe (później zwane H2-receptory). Do identyfikacji N.2-receptorów i rozwój leków, które je blokują, Black otrzymał Nagrodę Nobla w 1988 roku [1].

W 1975 roku pojawiła się cymetydyna (Smith Kline i French), w 1979 - ranitydyna (Smith Kline i French), w 1984 - famotydyna (Merck), w 1987 - nizatydyna ( Eli Lilly, USA). H.2-blokery natychmiast stały się „złotym standardem” w leczeniu chorób związanych z kwasem, a ranitydyna w 1988 roku była najlepiej sprzedającym się lekiem na receptę i pozostała nim aż do pojawienia się inhibitorów pompy protonowej (omeprazol).

Zastosowanie kliniczne

H.2-blokery są często stosowane w leczeniu choroby wrzodowej. Wynika to przede wszystkim z ich zdolności do zmniejszania wydzielania kwasu solnego. Ponadto H.2-blokery hamują produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego, zwiększają syntezę prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka, zwiększają wydzielanie wodorowęglanów, poprawiają mikrokrążenie, normalizują funkcje motoryczne żołądka i dwunastnicy [2].

H.2-blokery znajdują również zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń przewodu pokarmowego, w tym:

  • choroba refluksowa przełyku [3],
  • ostre [4] i przewlekłe [5] zapalenie trzustki,
  • niestrawność [6],
  • choroby wywołane refluksem [7], w tym astma oskrzelowa wywołana refluksem [8],
  • Zespół Zollingera-Ellisona [9],
  • przewlekłe zapalenie żołądka i dwunastnicy [10],
  • Przełyk Barretta [11] i inne choroby związane z kwasem.

Generacja H.2-blokery

Przyjęto następującą klasyfikację H.2-blokery według generacji [4]:

  • 1. generacja - cymetydyna,
  • 2. generacja - ranitydyna,
  • 3. generacja - famotydyna,
  • 4. generacja - nizatydyna,
  • 5 generacja - roksatydyna.

Cymetydyna, H.2-bloker I generacji, ma poważne skutki uboczne: blokuje obwodowe receptory męskich hormonów płciowych (receptory androgenowe), znacznie zmniejszając potencję i prowadzi do rozwoju impotencji i ginekomastii. Możliwe są również biegunka, bóle głowy, przemijające bóle stawów i mięśni, blokada układu cytochromu P-450, podwyższony poziom kreatyniny we krwi, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, zmiany hematologiczne, działanie kardiotoksyczne, działanie immunosupresyjne [1] [2].

Ranitydyna ma mniej skutków ubocznych typowych dla cymetydyny i jeszcze mniej skutków ubocznych następnych pokoleń. Aktywność famotydyny jest 20-60 razy większa niż cymetydyny i 3-20 razy większa niż ranitydyny. W porównaniu do ranitydyny famotydyna jest bardziej skuteczna w podnoszeniu pH i zmniejszaniu objętości żołądka. Przeciwwydzielnicze działanie ranitydyny trwa 8–10 godzin, a famotydyny 12 godzin [1].

H.2-blokery czwartej i piątej generacji nizatydyny i roksatydyny w praktyce niewiele różnią się od famotydyny i nie mają nad nią znaczących przewag, a roksatydyna jest nawet nieznacznie gorsza od famotydyny pod względem aktywności hamującej wydzielanie kwasu [4].

Zastosowanie blokerów receptora histaminowego H2 w gastroenterologii

Ph.D. A.V. Okhlobystin
MMA nazwana na cześć I.M. Sechenov

Blokery receptorów H2-histaminowych są nadal jednymi z najczęściej stosowanych leków w leczeniu choroby wrzodowej. Wynika to przede wszystkim z ich wyraźnych właściwości przeciwwydzielniczych, ale dodatkowo H2-blokery hamują podstawową i stymulowaną produkcję pepsyny, zwiększają produkcję śluzu żołądkowego, zwiększają syntezę prostaglandyn w błonie śluzowej żołądka, zwiększają wydzielanie wodorowęglanów, poprawiają mikrokrążenie w błonie śluzowej, normalizują funkcję motoryczną żołądka i dwunastnicy. Stwierdzono również pozytywny wpływ H2-blokerów na normalizację parametrów ultrastrukturalnych nabłonka żołądka [1].

Pierwsze leki z tej klasy zostały zsyntetyzowane w 1972 r., Ale miały wiele skutków ubocznych, w szczególności toksyczny wpływ na szpik kostny [8]. Jednocześnie cymetydyna jest pierwszym lekiem, który wszedł do szerokiej praktyki klinicznej i ma również poważne skutki uboczne. Tak więc wprowadzenie tego leku stymuluje wydzielanie prolaktyny, co może powodować pojawienie się ginekomastii; następuje spadek poziomu insuliny w osoczu krwi, co powoduje pojawienie się obniżonej tolerancji glukozy podczas przyjmowania cymetydyny [8]. Cymetydyna blokuje również obwodowe receptory męskich hormonów płciowych [3], może powodować wzrost poziomu testosteronu we krwi, działać hepatotoksycznie (zmniejszony przepływ krwi w wątrobie, podwyższony poziom transaminaz), blokować układ cytochromu P450, zwiększać poziom kreatyniny we krwi, uszkadzać ośrodkowy układ nerwowy, zmiany hematologiczne, działanie kardiotoksyczne, działanie immunosupresyjne [7].

B zbadał zmianę pH w żołądku u pacjentów z chorobą wrzodową dwunastnicy po podaniu doustnym pojedynczej dawki 200 mg cymetydyny..

Na tle przyjmowania cymetydyny w dawce 800-1000 mg na dobę blizny po owrzodzeniach dwunastnicy po 4 tygodniach stwierdzono u 78% chorych [2]. Stosowanie cymetydyny u chorych na wrzód dwunastnicy powoduje bliznowacenie owrzodzeń po 3 tygodniach u 58,8% pacjentów, średni czas bliznowacenia wynosi 27,3 ア 3,4 dnia [8].

Nizatydyna w pojedynczej dawce 300 mg na noc powodowała istotny wzrost średniego pH trzonu żołądka u pacjentów z wrzodami dwunastnicy zarówno przez noc, jak i przez całą dobę w porównaniu z zapisem sprzed leczenia [23].

Na nasilenie działania H2-blokerów wpływa czas ich przyjmowania oraz zależność od przyjmowania pokarmu..

Przyjmowanie ranitydyny w dawce 150 mg 2 razy dziennie pomaga przywrócić samoistną, nocną alkalizację żołądka u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka [12]. Przyjmowanie H2-blokerów w dawkach przewyższających przeciętną (np. 300 mg ranitydyny 2 razy dziennie) pozwala na osiągnięcie działania przeciwwydzielniczego porównywalnego z omeprazolem [15], co potwierdza pozycję związku pomiędzy nasileniem działania przeciwwydzielniczego i przeciwwrzodowego. Wykazano, że u pacjentów palących H2-adrenolityki są mniej skuteczne w hamowaniu wydzielania kwasu solnego [31]..

Średni czas ustąpienia bólu brzucha przy przyjmowaniu 300 mg ranitydyny dziennie wynosi 2,6 ア 0,5 dnia. Przyjmowanie 300 mg ranitydyny dziennie, według różnych autorów, powoduje bliznowacenie owrzodzeń dwunastnicy u 4660% pacjentów po 2 tygodniach leczenia i 7489% po 4 tygodniach [18,19].

Famotydyna (Kvamatel) należy do trzeciej generacji blokerów receptora histaminowego H2. Lek ten można stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (w mniejszych dawkach w zależności od stopnia zmniejszenia klirensu kreatyniny). Wiadomo, że famotydyna ma lepszą aktywność niż ranitydyna, roksatydyna i cymetydyna. Dawka 5 mg famotydyny odpowiada 300 mg cymetydyny. Działanie cymetydyny, ranitydyny i famotydyny występuje mniej więcej w tym samym czasie po podaniu, jednak czas działania famotydyny jest 2 razy dłuższy niż cymetydyny [10]. Po dożylnym podaniu 20 mg famotydyny okres półtrwania leku wynosi 3,8 godziny [17]. Powszechne zastosowanie, jakie famotydyna znajduje we współczesnej praktyce klinicznej, wynika z faktu, że lek ten ma bardzo małą liczbę skutków ubocznych. Famotydyna nie ma działania hepatotoksycznego, nie blokuje układu cytochromu P450, nie podnosi poziomu kreatyniny w osoczu, nie przenika przez barierę krew-mózg i nie powoduje zaburzeń neuropsychiatrycznych.

Bloker receptora histaminowego h2

Blokery receptora histaminowego H2 (takie jak Zantak, Kvamatel, Famotidine.)

H2-blokery receptorów histaminowych (ang. Receptory H2) - leki przeznaczone do leczenia
kwasozależne choroby przewodu pokarmowego. Mechanizm akcji
oparty na blokowaniu receptorów H2 (zwanych również histaminą)
wyściełające komórki błony śluzowej żołądka i zmniejszenie z tego powodu
produkcja i przepływ kwasu solnego do światła żołądka. Odnosić się do
leki przeciwwrzodowe przeciwwydzielnicze.
Do blokerów H2 pierwszej generacji należy cymetydyna, silny lek przeciwwydzielniczy, powodujący wiele poważnych skutków ubocznych..
Lek drugiej generacji jest skuteczniejszy i bezpieczniejszy..
Dalsza modyfikacja cząsteczki doprowadziła do syntezy famotydyny, jeszcze skuteczniejszego leku o minimalnych skutkach ubocznych..
Hydroksatydyna nizatydyny - blokery H2 IV i V generacji - nie są szeroko stosowane: są stosowane głównie na całym świecie
leki drugiej i trzeciej generacji.
Blokery H2 trzeciej generacji można uznać za środki o wysokiej akceptowalności (przyjmowane raz dziennie w nocy) i dobrym stosunku ceny do wydajności.

Wskazania do stosowania:
leczenie i zapobieganie zaostrzeniom wrzodów żołądka i dwunastnicy, wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym ze stosowaniem NLPZ, refluksowemu zapaleniu przełyku, nadżerkowemu zapaleniu przełyku, zespołowi Zollingera-Ellisona, leczeniu i zapobieganiu pooperacyjnym „krwawiącym” wrzodom żołądka; ; zapobieganie aspiracji soku żołądkowego podczas operacji z podanestezją (zespół Mendelssohna).

Cymetydyna (Cimetidinum)
H2-antyhistaminy Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, TCmax wynosi 1-2 godziny. Połączenie z białkami osocza - 20%. Doustne i pozajelitowe drogi podawania zapewniają terapeutyczne poziomy stężeń o porównywalnym czasie trwania efektu. W przypadku długotrwałej infuzji stężenie leku w osoczu zależy od szybkości wlewu i indywidualnego klirensu leku. Przenika przez barierę krew-mózg, łożysko i mleko matki. Jest metabolizowany w wątrobie do głównego metabolitu sulfotlenku. Jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, CYP3A5 i CYP3A7 w wątrobie T1 / 2 - 2 godziny. Jest wydalany przez nerki: po podaniu doustnym w pojedynczej dawce w ciągu 24 godzin 48% leku jest wydalane w postaci niezmienionej, po podaniu pozajelitowym - 75%.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość.
Z układu pokarmowego
Nudności, wymioty, biegunka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, żółtaczka, wzdęcia, zwiększona aktywność aminotransferaz „wątrobowych”, zmniejszone wchłanianie witaminy B12; z nagłym anulowaniem - nawrót choroby wrzodowej.
Z układu nerwowego
Zwiększone zmęczenie, senność, zawroty głowy, depresja, omamy, chwiejność emocjonalna, lęk, pobudzenie, ból głowy, nerwowość, psychoza, splątanie (częściej u starszych pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i / lub nerek), obniżone libido, hipertermia.
Ze strony układu sercowo-naczyniowego
Bradykardia, tachykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, z szybkim dożylnym podawaniem - arytmie (w wyjątkowych przypadkach - asystolia), obniżone ciśnienie krwi, zapalenie naczyń.
Ze strony narządów krwiotwórczych
Leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, eozynofilia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna.
Z układu moczowo-płciowego
Śródmiąższowe zapalenie nerek (hiperreatyninemia, zwiększone stężenie mocznika), zatrzymanie moczu, zmniejszona siła działania.
Reakcje alergiczne
Wysypka skórna, świąd, przekrwienie, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
Inny
Łysienie, ginekomastia, zapalenie wielomięśniowe, bóle mięśni, bóle stawów.

Leki:
Belomet Histodil Yenametidine Neutronorm Primamet Simesan Cymetydyna

Dodane (10.03.2014, 22:25)
---------------------------------------------
Ranitydyna (ranitydyna)
Przy podaniu doustnym biodostępność ranitydyny wynosi 50%. Wiązanie z białkami osocza nie przekracza 15%. Częściowo metabolizowany w wątrobie. Maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu występuje 2 godziny po przyjęciu tabletek powlekanych, 1 godzinę po przyjęciu tabletek musujących i waha się od 36 do 94 ng / ml. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Około 30% przyjętej dawki ranitydyny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, niewielka ilość z kałem. Wnika w łożysko. Wydalany z mlekiem matki.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Od układu nerwowego i narządów zmysłów: bóle głowy, zmęczenie, zawroty głowy, senność, bezsenność, zawroty głowy, lęk, depresja; rzadko - splątanie, omamy (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych), odwracalne niewyraźne widzenie, zaburzenia akomodacji oczu. Od strony układu sercowo-naczyniowego i krwi (hematopoeza, hemostaza): arytmia, tachykardia, bradykardia, blokada przedsionkowo-komorowa, obniżone ciśnienie krwi; odwracalna leukopenia, trombocytopenia, granulocytopenia; rzadko - agranulocytoza, pancytopenia, czasem z hipoplazją szpiku kostnego, niedokrwistością aplastyczną; czasami - niedokrwistość hemolityczna immunologiczna. Z przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, ból; rzadko - zapalenie trzustki. Czasami - wątrobowokomórkowe, cholestatyczne lub mieszane zapalenie wątroby z żółtaczką / bez żółtaczki (w takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie ranitydyny). Efekty te są zwykle odwracalne, ale w rzadkich przypadkach możliwy jest zgon. Zdarzały się również rzadkie przypadki niewydolności wątroby. U zdrowych ochotników stężenie AST wzrosło co najmniej 2-krotnie w stosunku do poziomu przed leczeniem u 6 z 12 osób, które otrzymały 100 mg 4 razy / cal / cal przez 7 dni oraz 4 z 24 osób, które otrzymały 50 mg. 4 razy iv przez 5 dni. Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko - bóle stawów, bóle mięśni Reakcje alergiczne: wysypka skórna, skurcz oskrzeli, gorączka, eozynofilia; rzadko - rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.
Leki:
Apo-ranitydyna; Asitek; Acidex; Atsilok; Wero-ranitydyna; Gen-ranitydyna; Hertocalm; Gi-car; Histak; Duoran; Zantak; Zantin; Zoran; Neoseptin; Novo Ranidin; Peptoran; Raniberl; Ranigast; Ranisan; Ranison; Ranitab; Ranital; Runitard; Ranitydyna; Ranitidine Vramed; Ranitydyna Sediko; Ranitidine-Akos; Ranitydyna-Acri; Ranitydyna-apo; Ranitydyna-BMS; Ranitydyna-Vero; Ranitidine ratiopharm; Chlorowodorek ranitydyny; Ranityna; Rantag; Rantak; Rintid; Szeregi; Ulkodin; Ulkosan; Ulkuran; Ulran; Ulserex; Yazitin

Famotydyna nie jest całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi 40–45%, wzrasta pod wpływem pokarmu i maleje przy stosowaniu leków zobojętniających. Wiązanie z białkami osocza - 15–20%. Cmax osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. 30-35% jest metabolizowane w wątrobie z utworzeniem S-tlenku i wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. 25-30% dawki przyjętej doustnie, a 65-70% podanej IV znajduje się w moczu w postaci niezmienionej. T½ - 2,5–3 godziny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl kreatyniny poniżej 10 ml / min) zwiększa się do 20 godzin (konieczna jest modyfikacja dawki).
Po podaniu doustnym działanie rozpoczyna się po 1 godzinie, osiąga maksimum w ciągu 3 godzin i trwa 10-12 godzin. W warunkach podania dożylnego maksymalny efekt pojawia się po 30 minutach. Pojedyncza dawka (10 i 20 mg) hamuje wydzielanie na 10-12 godzin.

Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Suchość w ustach, utrata apetytu, nudności, wymioty, dyskomfort w jamie brzusznej, zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy, żółtaczka cholestatyczna, zmęczenie, szum w uszach, ból głowy, rzadko omamy, gorączka, arytmie, bóle mięśni, bóle stawów, suchość skóry, alergia reakcje: obrzęk naczynioruchowy, świąd, pokrzywka, zapalenie spojówek, skurcz oskrzeli; podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml / min) dawkę dobową zmniejsza się do 20 mg. Nie zaleca się przepisywania leku dzieciom.
Podczas leczenia wrzodu żołądka i dwunastnicy konieczne jest wykluczenie obecności u pacjenta nowotworu złośliwego (badanie biopsji z okolicy owrzodzenia). Używaj ostrożnie w przypadku naruszeń funkcji wątroby.

Leki:
Gastrozydyna; Kvamatel; Kvamatel mini; Ulfamid; Famosan; Famotydyna.

Farmakologiczne działanie - przeciwwrzodowe. Blokuje receptory histaminowe H2 w komórkach okładzinowych i tym samym hamuje podstawową i stymulowaną (pokarm, kofeina, betazol, pentagastryna, histamina, acetylocholina) produkcję kwasu solnego.
Po podaniu doustnym szybko i całkowicie się wchłania. Biodostępność wynosi około 70%. Cmax jest osiągane w ciągu 0,5–3 godzin. Częściowo krąży w łożysku naczyniowym (35% w postaci związanej z białkami (głównie z alfa-1-kwaśną glikoproteiną). Przenika do tkanek i narządów: przewodu pokarmowego, nerek, wątroby, trzustki itp. T½ wynosi 1–2 godziny. Większość wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej - około 60%, mniej niż 6% jest wydalane z kałem Stopień wydalania nerkowego zależy bezpośrednio od ilości przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego.
Przeciwwskazania i skutki uboczne:
Nadwrażliwość na nizatydynę, ciąża, karmienie piersią (przerwanie leczenia), dzieciństwo.
Zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej we krwi), senność, splątanie, tachykardia lub bradykardia, niedokrwistość, ginekomastia, trombocytopenia, pocenie się, pokrzywka, wysypka.
Dzienna dawka nie powinna przekraczać 480 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek schemat dawkowania należy dostosować uwzględniając klirens kreatyniny. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność złośliwej choroby żołądka..

Dodane (10.03.2014, 22:54)
---------------------------------------------
Lek Kvamatel jest skutecznym środkiem przeciwwydzielniczym w leczeniu pacjentów z GERD w połączeniu z PD. U pacjentów z GERD i PD terapię zmniejszającą wydzielanie kwasu solnego można rozpocząć od preparatu Kvamatel, zwłaszcza u mężczyzn z silnym bólem.

W leczeniu GERD i dyspepsji czynnościowej Kvamatel był dla mnie lepszy niż Omez. Dlatego tworząc temat kierowałem się nie tym, że blokery to starsza generacja leków tłumiących kwasowość, a właśnie fakt, że przy wszystkich skutkach ubocznych, które PPI mają dużo, to właśnie ten lek powodował minimum niedogodności i skutków ubocznych.