Biopsja - co to jest do badań, wskazań, przygotowania i analizy

Kliniki

Istniejące metody badań laboratoryjnych znacznie ułatwiają postawienie diagnozy, pozwalają pacjentowi w odpowiednim czasie przejść na intensywną terapię oraz przyspieszają proces powrotu do zdrowia. Jedną z takich diagnostyki informacyjnej w warunkach szpitalnych jest biopsja, podczas której można określić charakter nowotworów patogennych - łagodnych lub złośliwych. Badanie histologiczne materiału biopsyjnego jako technika inwazyjna jest przeprowadzane przez kompetentnych specjalistów wyłącznie z powodów medycznych.

Co to jest biopsja

W rzeczywistości jest to zbiór materiału biologicznego do dalszych badań pod mikroskopem. Głównym celem techniki inwazyjnej jest szybkie wykrycie obecności komórek rakowych. Dlatego biopsja jest często stosowana w złożonej diagnostyce raka. We współczesnej medycynie można faktycznie wykonać biopsję z prawie każdego narządu wewnętrznego, jednocześnie usuwając ognisko patologii.

Taka analiza laboratoryjna ze względu na jej bolesność wykonywana jest wyłącznie w znieczuleniu miejscowym; wymagane są działania przygotowawcze i rehabilitacyjne. Biopsja to doskonała okazja do szybkiego zdiagnozowania nowotworu złośliwego na wczesnym etapie w celu zwiększenia szans pacjenta na utrzymanie żywotności chorego organizmu..

Dlaczego biorą

Biopsja jest przepisywana w celu szybkiego i szybkiego wykrycia komórek rakowych i towarzyszącego im procesu patologicznego. Wśród głównych zalet takiej inwazyjnej techniki, wykonywanej w warunkach szpitalnych, lekarze wyróżniają:

  • wysoka dokładność w określaniu cytologii tkanki;
  • rzetelna diagnoza na wczesnym etapie patologii;
  • określenie skali zbliżającej się operacji u chorych na raka.

Jaka jest różnica między histologią a biopsją

Ta metoda diagnostyczna zajmuje się badaniem komórek i ich potencjalnej mutacji pod wpływem czynników prowokujących. Biopsja jest obowiązkowym elementem diagnostyki raka i jest niezbędna do pobrania próbki tkanki. Zabieg ten wykonywany jest w znieczuleniu przy udziale specjalnych narzędzi medycznych..

Histologia jest uważana za oficjalną naukę, która bada strukturę i rozwój tkanek narządów wewnętrznych i układów ciała. Histolog po otrzymaniu wystarczającej ilości fragmentu tkanki do badania umieszcza go w wodnym roztworze formaldehydu lub alkoholu etylowego, a następnie barwi skrawki specjalnymi markerami. Istnieje kilka rodzajów biopsji, histologię wykonuje się w standardowej sekwencji.

W przypadku przedłużającego się stanu zapalnego lub podejrzenia onkologii konieczne jest wykonanie biopsji, wykluczając lub potwierdzając obecność procesu onkologicznego. Wcześniej wymagane jest wykonanie ogólnej analizy moczu i krwi w celu wykrycia procesu zapalnego, wdrożenie instrumentalnych metod diagnostycznych (USG, TK, MRI). Zbieranie materiału biologicznego można przeprowadzić na kilka pouczających sposobów, z których najpowszechniejsze i najbardziej pożądane są przedstawione poniżej:

  1. Biopsja trefinowa. Wykonywany jest przy udziale grubej igły, która we współczesnej medycynie oficjalnie nazywana jest „trepanacją”.
  2. Biopsja nakłucia. Pobieranie materiału biologicznego odbywa się poprzez nakłucie patogennego nowotworu przy udziale igły z cienkim rondem.
  3. Biopsja nacięcia. Zabieg wykonywany podczas pełnoprawnej operacji w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, zapewnia produktywne usunięcie tylko części guza lub zajętego narządu.
  4. Biopsja wycinająca. Jest to zabieg na dużą skalę, podczas którego wykonuje się całkowite wycięcie narządu lub guza złośliwego, po którym następuje rehabilitacja..
  5. Stereotaktyczne. Jest to diagnostyka przed skanowaniem do dalszej konstrukcji indywidualnego schematu na potrzeby interwencji chirurgicznej..
  6. Biopsja szczoteczkowa. Jest to tzw. Metoda szczotkowa, polegająca na użyciu cewnika ze specjalną szczoteczką do pobrania biopsji (umieszczonej na końcu cewnika, jakby odcinała biopsję).
  7. Pętla. Tkanki chorobotwórcze wycina się specjalną pętlą (elektryczną lub radiową), w ten sposób pobiera się biopsję do dalszych badań.
  8. Ciekły. To innowacyjna technologia wykrywania markerów nowotworowych w płynnej biopsji, krwi z żyły, limfie. Metoda jest progresywna, ale bardzo droga, nie jest stosowana we wszystkich klinikach.
  9. Transthoracic. Metoda jest realizowana przy udziale tomografu (dla dokładniejszej kontroli), niezbędna jest do pobrania płynu biologicznego głównie z płuc.
  10. Aspiracja cienkoigłowa. W przypadku takiej biopsji biopsja jest ewakuowana siłą za pomocą specjalnej igły wyłącznie do badania cytologicznego (mniej informacyjnego niż histologia).
  11. Fala radiowa. Delikatna i absolutnie bezpieczna technika, którą wykonuje się przy użyciu specjalnego sprzętu - Surgitron w szpitalu. Nie wymaga długotrwałej rehabilitacji.
  12. Prasowany. Taka biopsja służy do diagnozy płuc, polega na pobraniu biopsji z nadobojczykowych węzłów chłonnych i tkanek lipidowych. Sesja wykonywana jest przy udziale znieczulenia miejscowego.
  13. Otwarty. Oficjalnie jest to zabieg chirurgiczny, a pobranie tkanek do badania można wykonać z otwartej przestrzeni. Ma też zamkniętą formę diagnozy, która jest bardziej powszechna w praktyce.
  14. Rdzeń. Pobieranie tkanek miękkich odbywa się za pomocą specjalnej trefiny z systemem harpun.

Jak to zrobić

Cechy i czas trwania samej procedury całkowicie zależą od charakteru patologii, lokalizacji domniemanego ogniska patologii. Diagnostyka powinna być kontrolowana za pomocą tomografu lub aparatu USG i musi być przeprowadzona przez kompetentnego specjalistę w danym kierunku. Opcje takiego badania mikroskopowego opisano poniżej, w zależności od narządu, który został szybko dotknięty w organizmie..

W ginekologii

Wykonanie tego zabiegu jest wskazane przy rozległych patologiach nie tylko zewnętrznych narządów płciowych, ale także jamy macicy, szyjki macicy, endometrium i pochwy, jajników. Takie badanie laboratoryjne jest szczególnie istotne w przypadku stanów przedrakowych i podejrzenia onkologii postępującej. Ginekolog zaleca wykonywanie tego typu biopsji wyłącznie ze względów medycznych:

  1. Celowanie. Wszystkie czynności specjalistyczne są ściśle kontrolowane przez rozszerzoną histeroskopię lub kolposkopię.
  2. Laparoskopowo. Częściej technika ta służy do pobierania materiału biologicznego z dotkniętych jajników..
  3. Nacięcie. Zapewnia dokładne wycięcie zmienionej chorobowo tkanki za pomocą klasycznego skalpela.
  4. Dążenie. W takim przypadku biopsję można uzyskać metodą próżniową przy użyciu specjalnej strzykawki..
  5. Endometrium. Biopsja rurki jest możliwa przy pomocy specjalnej łyżeczki.

Taka procedura w ginekologii jest informacyjną metodą diagnostyczną, która pomaga w rozpoznaniu nowotworu złośliwego we wczesnym stadium, w odpowiednim czasie w rozpoczęciu skutecznego leczenia i poprawie rokowania. W przypadku ciąży postępującej wskazane jest odmawianie takich metod diagnostycznych, zwłaszcza w I i III trymestrze, ważne jest, aby najpierw zbadać inne przeciwwskazania medyczne.

Biopsja krwi

Takie badanie laboratoryjne jest uważane za obowiązkowe, jeśli podejrzewa się białaczkę. Ponadto pobiera się tkankę szpiku kostnego w celu leczenia powiększenia śledziony, niedokrwistości z niedoboru żelaza i trombocytopenii. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, metodą aspiracji lub trepanobiopsji. Ważne jest, aby unikać błędów medycznych, w przeciwnym razie pacjent może bardzo cierpieć.

Pobieranie materiału do histologii

Podobnie jak w przypadku cytologii, wynik kolejnego badania zależy od tego, jak dobrze zostanie przeprowadzony etap przedanalityczny przed badaniem histologicznym..

Pobranie materiału patologicznego do histologii - biopsja - jest ważną częścią etapu przedanalitycznego, do którego należy podejść z całą możliwą odpowiedzialnością i przygotowaniem. Aby pomóc lekarzom w tym, opiszemy główne metody pobierania materiału do histologii..

Ogólne zalecenia CYTOVET dotyczące pobierania materiału do histologii:

  • Przed podjęciem impasu. sfotografować miejsce jego lokalizacji na obiekcie.
    Zdjęcia i wyniki badań z wykorzystaniem wizualnych metod diagnostycznych (RTG, CT itp.) Prześlij na mail - [email protected]
  • Materiał do badania histologicznego należy pobierać z centralnej i granicznej strefy ogniska patologicznego.
    Aby uzyskać równomierne utrwalenie, pobrana próbka tkanki nie powinna być grubsza niż 1-2 cm.
  • Duże nowotwory i narządy wewnętrzne należy przesyłać w całości. Specjaliści CYTOVET niezależnie wycinają wymagane próbki tkanek.
    Nieprawidłowe cięcie może utrudnić lub uniemożliwić pracę z powstałym materiałem!
  • Przed zamocowaniem należy wykonać rozmazywanie na szkle..
    Jest to konieczne, abyśmy mogli przeprowadzić dodatkowe badania cytologiczne. Jest już wliczony w koszt badania histologicznego i jest niezbędny do poprawy jakości i efektywności naszej pracy..
  • W zależności od sytuacji utrwalenie próbek można przeprowadzić na różne sposoby..
    Zdecydowanie zalecamy skonsultowanie się z naszymi specjalistami przed podjęciem decyzji o utrwaleniu materiału..

Biopsja ponczowa

Biopsja punch (z angielskiego punch - punch, punch) to metoda pobierania materiału patologicznego, głównie skóry, przy użyciu specjalnego rurkowego skalpela - punch. Metoda ta pozwala na uzyskanie cylindrycznej próbki tkanki o zadanej wysokości i średnicy.

Punchy do pobierania materiału metodą biopsji punch.

Wybór miejsca biopsji zależy od rodzaju zmiany. Dlatego przed pobraniem materiału lepiej skonsultować się z morfologiem..

Podczas pobierania materiału stempel skierowany jest prostopadle do powierzchni skóry, rozciągając skórę po bokach. W tym samym czasie stempel jest lekko dociskany od góry do dołu i obracany zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, aż do zanurzenia na wymaganą głębokość. Po uderzeniu ostrożnie go usuń. Za pomocą igły pobiera się wycinek z jamy skalpela i za pomocą ostrych nożyczek lub ostrza oddziela dolną część próbki od ciała pacjenta. W razie potrzeby na powstałą ranę nakłada się szwy i plaster bakteriobójczy.

W ten sposób wykonuje się biopsję ponczową.

Im szybciej zmiana skórna zostanie poddana biopsji, tym lepiej. Optymalny czas na pobranie elementu zapalnego do biopsji to 24-36 godzin.

Przed zamocowaniem pobranego materiału należy zrobić czysty wycisk na szkiełku, przykładając pobraną biopsję stroną do powierzchni szkła. W żadnym wypadku nie należy smarować szkła, aby nie spowodować zgniecenia komórek i rozmazania na powierzchni szklanych komórek tłuszczowych tkanki podskórnej, co będzie zakłócać adhezję innych komórek do szkiełka.

Biopsja rdzeniowa

Cor-biopsy (z angielskiego core - core), zwana również biopsją rdzeniową lub nacinającą, to metoda pobierania materiału patologicznego w postaci kolumny tkankowej za pomocą specjalnej igły podobnej do harpuna i pistoletu biopsyjnego. W przeciwieństwie do biopsji punch, która pozwala na pobranie materiału z powierzchni ciała, biopsja rdzeniowa umożliwia pobranie kompletnych próbek histologicznych z tkanek głębokich i narządów wewnętrznych. W tym przypadku średnica igły jest taka sama jak w przypadku cytopunktury, co umożliwia wykonanie minimalnego urazu zwierzęcia..

Pistolet do biopsji rdzenia.

Zasada metody polega na tym, że pistolet wystrzeliwuje część igły harpunowej w dany obszar z dużą prędkością. Harpun ma rowek, w którym umieszcza się próbkę tkanki miękkiej. Następnie, z tą samą dużą prędkością, wystrzeliwuje się postrzępioną część igły, która ostrzem tnącym odcina kolumnę tkanki znajdującą się w harpunie. W ten sposób można uzyskać pełnoprawną tkankę formacji lub narząd wewnętrzny do późniejszego badania histologicznego..

Aby zapewnić dokładność i poprawność biopsji, wykonuje się ją pod kontrolą aparatu USG.

Biopsja wertykulacji

Biopsja skaryfikacyjna (powierzchniowa) lub biopsja goląca (z angielskiego shave - shave) to metoda pobierania materiału do histologii poprzez odcięcie cienkiej warstwy tkanki z powierzchni formacji. Metoda ta znajduje zastosowanie głównie w diagnostyce zmian skórnych..

Biopsja wertykulacji za pomocą konwencjonalnej żyletki.

Biopsja pętli

Biopsja pętlowa (elektrochirurgiczna) to metoda pobierania tkanki za pomocą specjalnego koagulatora, czyli cienkiej pętli z drutu, przez którą przepuszczany jest prąd elektryczny o wysokiej częstotliwości i niskim napięciu. Głównym obszarem zastosowania tej metody jest chirurgia endoskopowa, a także ginekologia.

Elektroda pętlowa do biopsji elektrochirurgicznej.

Biopsja szczypta

Biopsja szczypta to kolejna metoda pobierania materiału do histologii stosowana w ginekologii i chirurgii endoskopowej. Aby pobrać materiał, stosuje się specjalne kleszcze biopsyjne - przecznice.

Kleszcze do pobierania próbek tkanek podczas endoskopii do dalszych badań morfologicznych.

Biopsja trefinowa

Biopsja trefinowa to metoda pobierania próbek tkanek za pomocą spiczastej pustej rurki - trefiny. Ta metoda biopsji służy do pobierania materiału z gęstej tkanki, takiej jak kość.

Igła do biopsji trepanacyjnej tkanki kostnej.

Biopsja wycięcia i nacięcia

Biopsja wycięcia to metoda pobrania materiału patologicznego poprzez całkowite usunięcie organu lub nowotworu podczas operacji chirurgicznej. Jest to największa biopsja ze wszystkich rodzajów i oprócz celów diagnostycznych często wykonywana jest w celach leczniczych.

Biopsja nacięcia to metoda pobrania materiału patologicznego poprzez usunięcie tylko dotkniętego obszaru narządu lub części nowotworu. Wykonywany również podczas operacji chirurgicznej, ale zwykle służy wyłącznie celom diagnostycznym.

Biopsja to metoda potwierdzająca jakąkolwiek postać raka

Biopsja to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu tkanki lub narządu do późniejszego badania mikroskopowego..

Jeśli podejrzewa się raka, biopsja jest obowiązkowa, ponieważ bez niej diagnoza nie jest ostatecznie ustalona.

Biopsja jest również wykonywana w przypadku niektórych procesów nieonkologicznych. Na przykład w przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, niektórych typów zapalenia wątroby, choroby Leśniowskiego-Crohna itp..

W tej sytuacji jest to dodatkowa metoda badawcza i jest prowadzona, gdy dane z nieinwazyjnych metod diagnostycznych (TK, MRI, USG itp.) Nie wystarczają do postawienia diagnozy

Rodzaje biopsji

Zgodnie z metodą pobierania próbek istnieją następujące rodzaje biopsji:

  • wycięcie - wycięcie całego nowotworu lub narządu;
  • nacięcie - wycięcie części nowotworu lub narządu;
  • punkcja - przezskórne pobranie fragmentu tkanki za pomocą wydrążonej igły.
  • myje i rozmazuje.

Biopsja wycięcia i nacięcia

Biopsje te są na tyle bolesne, że można je wykonać na sali operacyjnej w znieczuleniu miejscowym lub w znieczuleniu miejscowym (wyjątek stanowi biopsja pod kontrolą endoskopu), a następnie wymagają zszycia. Często biopsja wycinająca wykonywana jest nie tylko w celu diagnozy, ale także w celu leczenia, biopsja nacięcia - wyłącznie w celach diagnostycznych. Czasami podczas operacji raka konieczne jest pilne wykonanie biopsji nacinającej w celu wyjaśnienia zakresu operacji.

Najlepsze kliniki leczenia raka w Izraelu

Biopsja nakłucia

Minimalnie inwazyjną metodą jest biopsja punkcyjna. Jego zasada polega na tym, że do badanej formacji patologicznej lub narządu wprowadza się pustą igłę. Wpadają w nią kawałki tkanki, przez które przeszła igła. Po wyjęciu igły obszary te są wysyłane do badania. W przypadku konieczności zbadania narządu zlokalizowanego głęboko (tj. Niewidoczny i „niewyczuwalny”), nakłucie wykonuje się pod kontrolą USG lub RTG..

Aby uzyskać większą dokładność i zmniejszyć urazy, biopsję można wykonać pod kontrolą USG, endoskopu, RTG.

W praktyce stosuje się dwa rodzaje biopsji nakłuciowej:

  • cienkoigłowa (aspiracyjna, klasyczna);
  • gruba igła (cięcie, biopsja trepanacyjna).

Zaletą biopsji punkcyjnej jest to, że procedura ta nie jest bardzo bolesna. Odbywa się to bez znieczulenia ogólnego i miejscowego..

Dlaczego wykonywana jest biopsja gruboigłowa??

W niektórych przypadkach w miejsce wkłucia wstrzykuje się miejscowy środek znieczulający. Ale ten rodzaj biopsji ma również swoje wady. Po pierwsze, igła może nie wejść do formacji patologicznej. Po drugie, materiał pozostający w jamie igły może nie wystarczyć do badań.

Czynniki te znacznie obniżają wiarygodność metody. Doświadczenie lekarza i jakość sprzętu, pod kontrolą którego wykonywana jest manipulacja, mogą zrekompensować pierwszą wadę. Aby zrekompensować to drugie, stosuje się zmodyfikowane techniki, w szczególności biopsję gruboigłową.

Do biopsji gruboigłowej stosuje się igły gwintowane, które, podobnie jak śruba, są wkręcane w tkankę. W takim przypadku w jamie igły pozostają skrawki tkanki o znacznie większej objętości niż w przypadku biopsji cienkoigłowej.

Manipulację zarówno dla lekarza, jak i pacjenta znacznie ułatwiają pistolety do biopsji.

Tak nazywają się urządzenia, które służą do biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej różnych narządów: trzustki, tarczycy i prostaty, wątroby, nerek itp. Do pistoletu przymocowana jest sterylna igła składająca się z trepanu (rurki z bardzo ostrą krawędzią) i harpuna.

Po wystrzeleniu trepan przecina tkankę z dużą prędkością, a harpun mocuje tkankę w rurce. W rezultacie w jamie igły pojawia się duża kolumna materiału, który jest wysyłany do badania mikroskopowego..

Pobieranie wymazów i wymazów

W rzeczywistości wymazy i wymazy nie są rodzajem biopsji, ale, podobnie jak biopsje, służą do określenia rodzaju tkanki i komórek. Odciski palców są pobierane z dostępnych obiektów badawczych. Zatem pobieranie wymazów z komórek atypowych jest szeroko stosowane w ginekologii do wczesnej diagnostyki raka szyjki macicy..

Aby uzyskać popłuczyny, prześwit narządu pustego przemywa się solanką, na przykład podczas bronchoskopii można uzyskać popłuczyny z oskrzeli. W przypadku komórek złośliwych można również zbadać płyn z cysty (na przykład torbiele piersi, jeśli podejrzewa się raka piersi) lub dowolnej jamy ciała, na przykład wysięk opłucnowy, płyn puchlinowy itp..

Badanie otrzymanego materiału

W zależności od celu biopsji i ilości pobranej tkanki przeprowadza się:

  • badanie histologiczne materiału;
  • badanie cytologiczne materiału.

Badanie histologiczne pod mikroskopem bada skrawki tkanek.

W tym celu fragmenty tkanki pobrane z biopsji umieszcza się w płynie utrwalającym (formalina, etanol, płyn Bouina) w celu zagęszczenia ich struktury, a następnie zatapia w parafinie. Po utwardzeniu mikrotomem (bardzo ostrym narzędziem tnącym) są cięte na cienkie warstwy o grubości 3 mikrometrów lub większej. Skrawki umieszcza się na szkiełku, usuwa z nich parafinę i zabarwia specjalną substancją. Następnie lek jest wysyłany do badania mikroskopowego..

W badaniu cytologicznym nie bada się tkanki, ale komórki.

Ten rodzaj badania mikroskopowego jest uważany za mniej dokładny, ale wymaga mniej materiału. Ponadto przygotowanie preparatu cytologicznego nie wymaga długich przygotowań i specjalnego sprzętu..

Co to jest biopsja

Dekodowanie wyników biopsji

Wskaźnikiem normy jest brak zmian komórkowych w badaniu materiału biopsyjnego.

Viktorova Julia, położnik-ginekolog

14197 odsłon ogółem, 4 odsłon dzisiaj

Co to jest biopsja i jak się ją wykonuje?

Biopsja to metoda diagnostyczna, w której wykonuje się dożylne pobranie komórek lub tkanek z organizmu człowieka, a następnie badanie mikroskopowe.

Biopsja jest zawsze metodą oprócz diagnostyki nieinwazyjnej (USG, RTG, MRI, CT itp.). Przeprowadza się ją, gdy istnieje podejrzenie choroby, której diagnozy nie można wiarygodnie potwierdzić innymi metodami badawczymi. Przede wszystkim mówimy o chorobach onkologicznych, w których biopsja jest obowiązkowym etapem diagnozy. Ale biopsja jest również wykonywana w przypadku patologii nieonkologicznej. Na przykład biopsja wątroby jest wskazana w przypadku niektórych typów przewlekłego zapalenia wątroby, biopsji okrężnicy w przypadku chorób zapalnych jelit (na przykład choroby Leśniowskiego-Crohna), biopsji tarczycy w przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy itp..

Jeśli spróbujesz sklasyfikować typy biopsji w kategoriach zrozumiałych dla pacjenta, otrzymasz coś takiego:

  • Biopsja wycinająca - usuwa się całą badaną strukturę lub narząd
  • Biopsja nacięcia - usuwa się część formacji lub narządu
  • Biopsja nakłucia - w wyniku nakłucia badanej formacji igłą pobierane są fragmenty tkanek
  • Biopsja cienkoigłowa (aspiracja)
  • Biopsja gruboigłowa (cięcie, biopsja trefinowa)
  • Wymazy i płyny do badań cytologicznych

W zależności od dostępności badanego narządu dodatkowo wyróżnia się:

  • powierzchowna biopsja
  • biopsja pod kontrolą USG
  • Biopsja pod kontrolą RTG
  • biopsja pod kontrolą endoskopu

W zależności od ilości otrzymanego materiału przeprowadza się:

  • badanie cytologiczne uzyskanego materiału
  • badanie histologiczne otrzymanego materiału

Najbardziej minimalnie inwazyjną metodą biopsji jest biopsja punkcyjna.

Ogólna zasada takiego badania polega na tym, że nakłucie przezskórne wykonuje się za pomocą wydrążonej igły, która jest wykonywana na narządzie lub patologicznej formacji, którą należy zbadać..

Po wyjęciu igły skrawki tkanki pozostają w zagłębieniu, przez które przeszła igła. Są przedmiotem dalszych badań. Jeżeli badany narząd jest głęboki, niedostępny do kontroli wzrokowej i nie jest wyczuwalny, wówczas nakłucie wykonuje się pod kontrolą sondy ultradźwiękowej lub RTG.

Biopsja nakłucia jest nieprzyjemnym, ale bardzo bezbolesnym badaniem. Wykonywany jest bez znieczulenia, środek miejscowo znieczulający wstrzykuje się tylko w miejsce nakłucia, a nawet wtedy nie zawsze.

Przy wszystkich pozytywnych cechach tego typu biopsji istnieją również wady. Główne z nich to prawdopodobieństwo nie dostania się do wymaganej formacji, a także niewystarczająca ilość materiału przedostającego się do jamy igłowej, co znacznie zmniejsza wiarygodność badania. Pierwszą wadę rekompensuje jedynie doświadczenie lekarza wykonującego manipulację oraz jakość używanego do kontroli sprzętu USG i RTG. Druga wada jest rekompensowana różnymi modyfikacjami techniki, w szczególności wykonaniem gruboigłowej biopsji trefinowej (lub biopsji tnącej).

Biopsja trefinowa

W tych wariantach badania stosuje się specjalne igły z nitkami, które wkręca się w badane tkanki (jak śruba), a następnie gwałtownie wyciąga, natomiast na krawędzi tnącej nici znajdują się kolumny tkankowe o znacznie większej objętości niż przy klasycznej biopsji nakłuwającej.

Obecnie opracowano kilka wersji tzw. Biopsyjnych pistoletów z kompletami igieł do biopsji trepanacyjnej - narzędzi, które pozwoliły na ujednolicenie i znaczące ułatwienie manipulacji zarówno dla specjalisty, jak i dla pacjenta..

Jak przeprowadza się analizę biopsji przy użyciu technik endoskopowych

Podczas endoskopowego pobierania materiału biologicznego lekarz wykorzystuje cienki i elastyczny instrument (endoskop), który posiada specjalne oświetlenie do identyfikacji wewnętrznych struktur ciała. Chirurgiczne usunięcie tkanki nowotworowej przechodzi przez taką rurkę..

Endoskop można wprowadzić do jamy ustnej, odbytnicy, cewki moczowej lub niewielkiego nacięcia skóry. Ta technika badawcza pozwala określić nowotwory z najmniejszym urazem ciała..

Co to jest biopsja macicy? W jakich przypadkach to się robi i jak?

Bardzo często podczas badania żeńskiego układu rozrodczego wykonuje się biopsję macicy. Procedura jest kilku rodzajów i ma określone wskazania do wykonania. W niektórych przypadkach mogą wystąpić negatywne konsekwencje, o których musisz wiedzieć..

Jak przygotować się do biopsji

Aby wyniki badań były wiarygodne, trzeba się odpowiednio przygotować. Pomocne wskazówki:

  1. Biopsję szyjki macicy wykonuje się 5-7 dni po pierwszym dniu miesiączki. Douching, tampony, świece lecznicze lub kremy, produkty do higieny intymnej są codziennie anulowane.
  2. Przed badaniem wykonuje się badania krwi i moczu, określa się poziom bilirubiny, kreatyniny, mocznika, cukru. W razie potrzeby pobiera się koagulogram - rozmaz.
  3. W przypadku wykrycia procesu zakaźnego po jego wyeliminowaniu wykonuje się biopsję.
  4. Przez 2 tygodnie odbiór aspiryny, warfaryny, ibuprofenu jest anulowany.
  5. Musisz rzucić palenie w ciągu jednego dnia, wykluczyć alkohol.
  6. W przypadku znieczulenia, jedzenia, przyjmowania płynów anuluje się po 12 godzinach.

Analiza w czasie ciąży

Czy podobne badanie szyjki macicy można wykonać u kobiet w ciąży? Czasami lekarz uważa to za konieczne bez zwłoki do okresu poporodowego.

Takie procedury pobierania materiału z szyjki macicy we wczesnych stadiach ciąży często prowadzą do poronienia, dlatego przeprowadza się je dopiero po 12 tygodniach. W późniejszych etapach stymulują również aktywność zawodową - istnieje ryzyko przedwczesnego porodu. Najbardziej akceptowalny okres to od 13 do 28 tygodnia ciąży.

Mamy nadzieję, że ten artykuł nieco poruszył temat „Biopsja - czym jest ta analiza”, a czytelnik po dotarciu do tych linii może powiedzieć, czym jest analiza biopsji, a także jak wykonuje się biopsję, dlaczego pobiera się biopsję lub krew do biopsji oraz co to jest biopsja i ile kosztuje analiza biopsji.

Choroby onkologiczne są dość powszechne. Przynajmniej musisz o nich wiedzieć. Wtedy, jeśli nagle musisz osobiście zmierzyć się z podejrzeniem tej choroby, nie musisz zadawać lekarzowi podstawowych pytań, takich jak sposób wykonywania biopsji i dlaczego wykonuje się biopsję.

Pozwoli to zaoszczędzić czas i przejść bezpośrednio do ważniejszych kwestii. Na przykład biopsja - jak długo czekać na wynik (czyli ile dni wykonuje się biopsję)? Ale możliwość bezpośredniego przejścia do diagnozy i, jeśli to konieczne, leczenia zależy bezpośrednio od szybkości reakcji.

Lepiej jest wybrać specjalistę, któremu można zaufać: nie tylko powie Ci, jak zostanie wykonana biopsja, ile analiz zostanie przeprowadzonych i jakie wyniki są najbardziej prawdopodobne, ale także pomoże wybrać optymalne leczenie. I w tej kwestii zaufanie do specjalisty jest jednym z niezbędnych czynników do wyzdrowienia..

Istniejące metody badań laboratoryjnych znacznie ułatwiają postawienie diagnozy, pozwalają pacjentowi w odpowiednim czasie przejść na intensywną terapię oraz przyspieszają proces powrotu do zdrowia. Jedną z takich diagnostyki informacyjnej w warunkach szpitalnych jest biopsja, podczas której można określić charakter nowotworów patogennych - łagodnych lub złośliwych. Badanie histologiczne materiału biopsyjnego jako technika inwazyjna jest przeprowadzane przez kompetentnych specjalistów wyłącznie z powodów medycznych.

Metody badania materiału biologicznego w biopsji

Istnieją dwa rodzaje takich metod:

  • Badanie cytologiczne. Polega na badaniu komórek pobranych z biopsji z powierzchni guza. Jest to technologia diagnostyki cytomorfologicznej, dzięki której określa się charakter nowotworu (przedrakowy, złośliwy, reaktywny, łagodny, zapalny). Przygotowanie leku przebiega w następujący sposób: nacięcie materiału operacyjnego lub wycinek biopsji dotyka szkła, na którym pozostaje odcisk (cienki rozmaz), jest barwiony i badany pod mikroskopem.
  • Badanie histologiczne. Prowadzona jest w sposób zaplanowany i pilny. Rutynowe badanie komórek podczas biopsji polega na umieszczeniu tkanek w specjalnym roztworze, a następnie w parafinie, następnie na skrawkach i barwieniu. Takie badanie trwa około tygodnia. Pilne badanie tkanki przeprowadza się poprzez zamrożenie tkanki. Mikrotom (nóż) wykonuje skrawki, a barwienie przeprowadza lekarz pod mikroskopem. Czas trwania takiej diagnostyki to nawet 40 minut. Zwykle podczas operacji stosuje się pilne badania w celu określenia objętości i charakteru guza..

Możliwe konsekwencje manipulacji

Przy odpowiedniej pielęgnacji po manipulacjach ryzyko powikłań jest zminimalizowane. Przeprowadzone pomiary:

  • aby złagodzić ból - weź tabletki przeciwbólowe;
  • w profilaktyce powikłań infekcyjnych - stosować antybiotyki przepisane przez lekarza, środki antyseptyczne do leczenia ran, - środki przyspieszające gojenie się blizn;
  • po biopsji szyjki macicy - nosić bawełnianą bieliznę, stosować wkładki chłonne, używać mydła bezzapachowego, osuszyć okolice krocza;
  • po jakimkolwiek zabiegu nie wolno prowadzić samochodu, podnosić ciężkich przedmiotów, brać kąpieli (tylko prysznic), odwiedzać basenów, sauny.

Najczęstsze powikłania po biopsji to ból i przedłużone gojenie się ran. Są nieszkodliwe, przechodzą samodzielnie. Poważniejsze konsekwencje to:

  • plamienie z pochwy, opóźniona miesiączka;
  • tworzenie się blizn;
  • silny ból;
  • wysoka temperatura ciała;
  • pogorszenie stanu ogólnego, osłabienie;
  • tablica na języku;
  • ból pleców po znieczuleniu;
  • obfita, podejrzana wydzielina z pochwy;
  • pokrzywka, obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny.

Czynniki ryzyka zwiększające prawdopodobieństwo powikłań obejmują:

  • otyłość;
  • palenie;
  • podeszły wiek;
  • hiperglikemia;
  • dysfunkcja nerek, wątroby, serca;
  • przewlekła choroba płuc;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • słaba odporność.

Dekodowanie wyników

Za pomocą badania histologicznego lub cytologicznego lekarz stwierdza obecność zmienionych komórek, które mogą zagrozić poważnymi konsekwencjami lub być oznakami stanu przedrakowego i guzów. Według klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia wyróżnia się łagodną, ​​umiarkowaną, ciężką dysplazję i rak - wczesny etap raka.

Interpretacja wyników odsyła wykryte zmiany do jednej z grup:

  1. Tło - nie wchodzi w stan przedrakowy, ale powoduje rozwój chorób.
  2. Przedrakowy - nadal nie ma aktywności nowotworu złośliwego, ale około 50% przypadków, jeśli nie jest leczone, przekształca się w raka.
  3. Rak jest złośliwą formacją. Podzielone na przedkliniczne (wczesne stadium bez objawów), istotne klinicznie.

Wiarygodność danych biopsji wynosi 98,5%. Oznacza to, że błędy są praktycznie niemożliwe. Biopsja pod kontrolą kolposkopii (w przypadku szyjki macicy) lub kolonoskopii (w przypadku jelit) poprawia jakość diagnozy według opinii o 25%. Ponowne wyznaczenie zabiegu jest wysoce niepożądane, ponieważ powstają zmiany bliznowaciejące, które utrudniają normalne funkcjonowanie narządu.

Jak dzisiaj wykonuje się biopsję

Onkolog zaleca wykonanie biopsji szpiku kostnego w przypadkach, gdy badanie krwi w kierunku raka pozwala podejrzewać zmiany nowotworowe układu krążenia (białaczka, chłoniak, szpiczak mnogi). Badanie cytologiczne tkanki kostnej może również określić istnienie przerzutowych ognisk złośliwego wzrostu..

Jak wykonuje się biopsję szpiku kostnego: Na początku pacjentowi podaje się miejscowe wstrzyknięcie znieczulenia. Następnie za pomocą specjalnej igły chirurg przekłuwa skórę i przesuwa ją do tylnej części kości miednicy. Pobieranie tkanki kostnej odbywa się jednocześnie.

Biopsja wątroby - jak to zrobić: Przed zabiegiem pacjentowi podaje się łagodny środek uspokajający. Samą biopsję wykonuje się w następujący sposób:

  1. Pacjent leży w pozycji poziomej z prawą ręką pod głową.
  2. Aby dokładnie określić miejsce pobrania materiału biologicznego, pacjent jest badany za pomocą aparatu ultradźwiękowego.
  3. Lekarz dezynfekuje miejsce przyszłego nakłucia skóry roztworem antyseptycznym.
  4. Poprzez nacięcie skóry do wątroby wprowadzana jest specjalna igła do pobierania próbek tkanek.

Czas trwania imprezy nie przekracza pięciu minut.

Jak wykonuje się biopsję macicy: przed badaniem histologicznym tkanek macicy pacjentka musi przejść następujące testy:

  1. ogólna i szczegółowa morfologia krwi, w tym koagulogram;
  2. rozmaz ginekologiczny na obecność patologicznej flory;
  3. specjalna analiza dla utajonych infekcji i niektórych chorób przenoszonych drogą płciową.

Najczęstszą metodą biopsji macicy jest kolposkopia, podczas której wykonuje się szczegółowe oględziny błony śluzowej macicy i izoluje niewielki obszar nieprawidłowej tkanki. W zależności od nasilenia procesu manipulacja ta może być przeprowadzona zarówno w warunkach stacjonarnych, jak i na zaplanowanej wizycie u ginekologa.

W większości przypadków biopsja macicy nie wymaga znieczulenia. Po manipulacji pacjenci mogą odczuwać krwawe wydzielanie z macicy..

Biopsja płuc, jak to zrobić: przed wykonaniem punkcji oddechowej pacjentowi zaleca się powstrzymanie się od jedzenia na 6-12 godzin przed zabiegiem. Ponadto pacjentom z rakiem przed biopsją surowo zabrania się przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych i antykoagulantów.

Pobieranie tkanek patologicznych odbywa się głównie podczas bronchoskopii. Podczas tzw. Interwencji chirurgicznej bronchoskop wprowadza się do układu oddechowego przez usta lub jamę nosową. To urządzenie optyczne umożliwia śledzenie stanu błony śluzowej przewodu oddechowego. Po wizualnym wykryciu złośliwego nowotworu lekarz wybiera niewielki obszar tkanki nowotworowej, który poddaje się analizie cytologicznej.

Jak wykonuje się biopsję szyjki macicy: biopsję pochwowej części szyjki macicy zwykle poprzedza kolposkopia, która polega na dokładnym zbadaniu błony śluzowej żeńskich narządów płciowych za pomocą specjalnego urządzenia optycznego - kolposkopu. Bezpośrednio przed obserwacją niewielkiego obszaru dotkniętej tkanki zewnętrzną warstwę szyjki macicy traktuje się kwasem octowym i barwi roztworem Lugola. Jest to konieczne do wyraźnej identyfikacji obszaru zdrowego z obszaru patologii.

Biopsję szyjki macicy wykonuje się zwykle w pierwszych dniach po zakończeniu miesięcznego cyklu, co wynika z konieczności późniejszego zagojenia powierzchni rany.

Wielu pacjentów interesuje się tym, czy procedura pobierania biopsji jest bolesna. Eksperci zwracają uwagę, że w powierzchniowej warstwie błony śluzowej szyjki macicy nie ma zakończeń nerwowych. Dzięki temu proces usuwania materiału biologicznego jest absolutnie bezbolesny i nie wymaga znieczulenia miejscowego. W szczególnych przypadkach niektórym pacjentom wskazuje się premedykację środkami uspokajającymi.

Inne artykuły

Badanie przez proktologa jest zabiegiem raczej intymnym, któremu towarzyszy dyskomfort psychiczny. Dla kobiet badanie odbytnicy jest stresujące, zwłaszcza u lekarza.

Coloproctologist - lekarz, który leczy patologię odbytnicy i okrężnicy, kanał odbytu, okolicę odbytnicy. Specjaliści praktykujący w tej dziedzinie zazwyczaj łączą inne.

Choroby układu moczowo-płciowego należą do najbardziej nieprzyjemnych i niebezpiecznych dla życia człowieka. Zapobieganie chorobom urologicznym pomoże uniknąć strasznych diagnoz.

Uwaga! Ceny na stronie internetowej iw przychodni mogą się różnić. Prosimy o sprawdzenie cen u administratorów klinik

Klikając „OK” potwierdzam, że wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych oraz zgadzam się z warunkami polityki prywatności

Co to jest biopsja? Co pomaga to ujawnić? Jakie są rodzaje? Jak przebiega zabieg? Czy to boli? Jak prawidłowo przygotować się do biopsji? Jakie są możliwe komplikacje i zagrożenia? Gdzie można wykonać biopsję??

Biopsja to procedura diagnostyczna wykonywana w celu pobrania próbki tkanki (biopsji) z „podejrzanego” miejsca, takiego jak guz lub polip. Aby potwierdzić rozpoznanie raka, konieczna jest biopsja.

Wskazania i przeciwwskazania do biopsji

Z reguły biopsja jest przepisywana pacjentom z podejrzeniem rozwoju onkopatologii, ale jednocześnie badanie to znalazło obecnie zastosowanie w diagnostyce chorób nienowotworowych.

Wskazania do biopsji cienkoigłowej:

  • badanie wątroby pod kątem ogniskowych i rozproszonych procesów patologicznych;
  • pierwotne zmiany ogniskowe i ropień śledziony;
  • rak trzustki;
  • masowe tworzenie się niejasnej etiologii w nadnerczach;
  • złośliwy chłoniak, reaktywna limfadenopatia, przerzuty do węzłów chłonnych;
  • podejrzenie uszkodzenia miąższu lub guza nerki;
  • torbiel lub „zimny” węzeł tarczycy;
  • wodobrzusze, wysięk osierdziowy, ropień, krwiak, nowotwory torbielowate i rzekomotorbielowate;
  • patologie przewodu pokarmowego, przedopłucnej okolicy płuc, ściany klatki piersiowej i śródpiersia, przestrzeni zaotrzewnowej, tkanek miękkich itp..

Wskazania do biopsji łożyska i aspiracji kosmówki kosmówkowej

Należy zauważyć, że badanie to jest przeprowadzane na żywym płodzie, dlatego mogą mu zaufać tylko ci specjaliści, którzy bez wyjątku biegle posługują się wszystkimi metodami diagnostyki prenatalnej. Główne wskazania do tej procedury to:

  • dziedziczne patologie związane z płcią;
  • aberracje chromosomowe (mutacje) u jednego z małżonków;
  • wiek przyszłej matki przekracza 35 lat;
  • narodziny dziecka z zaburzeniami chromosomowymi w rodzinie;
  • niektóre patologie monogenowe;

Jaka jest różnica między histologią a biopsją

Ta metoda diagnostyczna zajmuje się badaniem komórek i ich potencjalnej mutacji pod wpływem czynników prowokujących. Biopsja jest obowiązkowym elementem diagnostyki raka i jest niezbędna do pobrania próbki tkanki. Zabieg ten wykonywany jest w znieczuleniu przy udziale specjalnych narzędzi medycznych..

Histologia jest uważana za oficjalną naukę, która bada strukturę i rozwój tkanek narządów wewnętrznych i układów ciała. Histolog po otrzymaniu wystarczającej ilości fragmentu tkanki do badania umieszcza go w wodnym roztworze formaldehydu lub alkoholu etylowego, a następnie barwi skrawki specjalnymi markerami. Istnieje kilka rodzajów biopsji, histologię wykonuje się w standardowej sekwencji.

W przypadku przedłużającego się stanu zapalnego lub podejrzenia onkologii konieczne jest wykonanie biopsji, wykluczając lub potwierdzając obecność procesu onkologicznego. Wcześniej wymagane jest wykonanie ogólnej analizy moczu i krwi w celu wykrycia procesu zapalnego, wdrożenie instrumentalnych metod diagnostycznych (USG, TK, MRI). Zbieranie materiału biologicznego można przeprowadzić na kilka pouczających sposobów, z których najpowszechniejsze i najbardziej pożądane są przedstawione poniżej:

  1. Biopsja trefinowa. Wykonywany jest przy udziale grubej igły, która we współczesnej medycynie oficjalnie nazywana jest „trepanacją”.
  2. Biopsja nakłucia. Pobieranie materiału biologicznego odbywa się poprzez nakłucie patogennego nowotworu przy udziale igły z cienkim rondem.
  3. Biopsja nacięcia. Zabieg wykonywany podczas pełnoprawnej operacji w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, zapewnia produktywne usunięcie tylko części guza lub zajętego narządu.
  4. Biopsja wycinająca. Jest to zabieg na dużą skalę, podczas którego wykonuje się całkowite wycięcie narządu lub guza złośliwego, po którym następuje rehabilitacja..
  5. Stereotaktyczne. Jest to diagnostyka przed skanowaniem do dalszej konstrukcji indywidualnego schematu na potrzeby interwencji chirurgicznej..
  6. Biopsja szczoteczkowa. Jest to tzw. Metoda szczotkowa, polegająca na użyciu cewnika ze specjalną szczoteczką do pobrania biopsji (umieszczonej na końcu cewnika, jakby odcinała biopsję).
  7. Pętla. Tkanki chorobotwórcze wycina się specjalną pętlą (elektryczną lub radiową), w ten sposób pobiera się biopsję do dalszych badań.
  8. Ciekły. To innowacyjna technologia wykrywania markerów nowotworowych w płynnej biopsji, krwi z żyły, limfie. Metoda jest progresywna, ale bardzo droga, nie jest stosowana we wszystkich klinikach.
  9. Transthoracic. Metoda jest realizowana przy udziale tomografu (dla dokładniejszej kontroli), niezbędna jest do pobrania płynu biologicznego głównie z płuc.
  10. Aspiracja cienkoigłowa. W przypadku takiej biopsji biopsja jest ewakuowana siłą za pomocą specjalnej igły wyłącznie do badania cytologicznego (mniej informacyjnego niż histologia).
  11. Fala radiowa. Delikatna i absolutnie bezpieczna technika, którą wykonuje się przy użyciu specjalnego sprzętu - Surgitron w szpitalu. Nie wymaga długotrwałej rehabilitacji.
  12. Prasowany. Taka biopsja służy do diagnozy płuc, polega na pobraniu biopsji z nadobojczykowych węzłów chłonnych i tkanek lipidowych. Sesja wykonywana jest przy udziale znieczulenia miejscowego.
  13. Otwarty. Oficjalnie jest to zabieg chirurgiczny, a pobranie tkanek do badania można wykonać z otwartej przestrzeni. Ma też zamkniętą formę diagnozy, która jest bardziej powszechna w praktyce.
  14. Rdzeń. Pobieranie tkanek miękkich odbywa się za pomocą specjalnej trefiny z systemem harpun.

Metody badań materiałów biologicznych

Badanie histologiczne

W trakcie badań uzyskaną próbkę utrwala się i odwapnia, a następnie odwadnia i zatapia w parafinie. Ponadto za pomocą specjalnego noża (mikrotomu) wykonuje się sekcje, a następnie ich naklejkę na slajdach. Następnie otrzymane skrawki przygotowuje się do barwienia przez odparafinowanie i ponowne uwodnienie. Po zabarwieniu skrawki są odwodnione i rozjaśnione.

Czasami nawet podczas operacji konieczne jest potwierdzenie złośliwości lub dobrej jakości stwierdzonego nowotworu. Jest to konieczne, aby szybko określić dalszą taktykę interwencji chirurgicznej..

W takim przypadku przeprowadza się zamrażanie w niskiej temperaturze materiału biopsyjnego bez doprowadzania go do bloku parafinowego. Jednak takie badania nie zawsze są w 100% wiarygodne..

Badanie cytologiczne

W cytologii nie bada się tkanek, ale komórki materiału biopsyjnego, które pobiera się z powierzchni nowotworu. Jest to metoda diagnostyki cytomorfologicznej, która pozwala ustalić charakter guza: złośliwy lub łagodny, przedrakowy, reaktywny lub zapalny.

W celu przygotowania preparatu do szkła przykłada się nacięcie wycinka biopsji lub materiału operacyjnego, po czym odcisk rozprowadza się w postaci cienkiego rozmazu, barwi i bada pod mikroskopem.

Badania biopsyjne: jak wykonuje się biopsję?

Badania biopsyjne są często stosowaną metodą współczesnej diagnostyki w medycynie. Badanie to opiera się na dożylnym pobraniu biomateriału (tkanki) od pacjenta w celu jego badania mikroskopowego.

Sam proces badawczy obejmuje pobranie materiału, jego niezawodne utrwalenie, transport do laboratorium, gdzie z pewnością jest obrabiany, następnie wycinanie i barwienie. I dopiero po tych wszystkich zabiegach można rozpocząć badanie mikroskopowe, które pomoże postawić diagnozę..

Biopsja jest wskazana, gdy inne metody nie są zbyt pouczające, jeśli chodzi o postawienie diagnozy. W takim przypadku należy przepisać biopsję, jeśli podejrzewa się nowotwór złośliwy..

Materiał z biopsji to

1. Metoda biopsji i badań operacyjnych materiału (14 rodzajów biopsji).

2. Zasady badania materiału biopsyjnego, chirurgicznego i cytologicznego

3. Dostarczenie obiektów do badań do oddziału patologii.

4. Przetwarzanie materiału pozyskanego z różnych narządów i formacji patologicznych.

5. Czas wykonania biopsji.

6. Granice biopsji.

7. Okres trwałości próbek biopsji histologicznej.

Biopsja to badanie mikroskopowe tkanki lub materiału komórkowego uzyskanego od pacjenta w celu diagnozy, leczenia i badań naukowych. Ta metoda diagnostyczna jest stosowana od końca XIX wieku. Obecnie znajduje szerokie zastosowanie w wielu gałęziach medycyny.

Materiał biopsyjny dzieli się na dwa główne typy: diagnostyczny i operacyjny.

Cele biopsji to:

· Stawianie diagnozy w przypadkach niejasnych klinicznie;

· Potwierdzenie i wyjaśnienie diagnozy klinicznej;

· Rozpoznawanie różnych typów procesów zapalnych, hiperplastycznych, nowotworowych i innych procesów patologicznych pod kątem histogenezy i etiologii;

Kontrola podczas powtarzanych biopsji pod kątem dynamiki procesu i adekwatności leczenia, rokowania choroby i oceny radykalności leczenia operacyjnego.

Istnieją dwa rodzaje materiału biopsyjnego.

Biopsja diagnostyczna polegająca na celowym usunięciu części narządów i tkanek w celu postawienia diagnozy. Materiał uzyskany z biopsji diagnostycznej nazywany jest biopsją.

Materiał eksploatacyjny - tj. narządy, ich części lub tkanki usunięte podczas operacji chirurgicznych w celu leczenia.

Istnieją następujące rodzaje biopsji:

1. Wycięcie - usunięcie całego narządu lub nowotworu.

2. Nacięcie - pobranie próbki z nowotworu lub części narządu.

3. Nakłucie - materiał uzyskuje się za pomocą specjalnej igły

4. Trepanobiopsja - rodzaj biopsji punkcyjnej, w której materiał (najczęściej szpik kostny) pobierany jest za pomocą specjalnego narzędzia - trefiny

5. Szczyt - pobieranie materiału za pomocą specjalnych szczypiec. Częściej stosowany w endoskopii.

6. Łyżeczkowanie - biopsja ścierna (skrobanie) - materiał uzyskuje się poprzez zeskrobanie łyżeczką (częsta metoda pobierania materiału w ginekologii).

7. Aspiracja - materiał pozyskiwany jest metodą próżniowej ekstrakcji z narządu, jam narządowych lub błon śluzowych, tj. aspirowane strzykawką przez igłę lub inny specjalny instrument.

8. Biopsja metodą masażu i ucisku.

9. Biopsja poprzez przemycie narządów pustych.

10. Biopsja przez zaczerwienienie z ran chirurgicznych, ubytków wrzodziejących.

11. Biopsja przez rozmaz - wykonywany szpatułką, badany materiał nakłada się na szkło.

12. Smugi - odciski uzyskuje się przez bezpośredni kontakt powierzchni guza (w przypadku lokalizacji zewnętrznych) lub fragmentu guza i szkiełka.

13. Niespodziewana lub przypadkowa biopsja - w tym przypadku biopsja nie została zaplanowana, a materiał od pacjenta został pobrany nieoczekiwanie (np. Odkrztuszanie kawałka guza oskrzeli).

Postać: 1. Igła do wykonania biopsji. Ryc.2. Instrument do biopsji. Ryc. 3. Biopsja dotchawicza

Badaniom patohistologicznym podlegają wszystkie biopsje diagnostyczne, wszystkie narządy i tkanki pobrane podczas zabiegów chirurgicznych, a także porody, płody i ich fragmenty podczas aborcji przeprowadzanych na oddziałach tej placówki medycznej oraz w placówkach z nią związanych. Badania patohistologiczne prowadzone są w celu potwierdzenia, obalenia lub wyjaśnienia diagnozy klinicznej, ustalenia rozpoznania w przypadkach niejasnych klinicznie, określenia początkowych stadiów choroby, rozpoznania procesów zapalnych, przerostowych i nowotworowych o różnej postaci i pochodzeniu. Badanie materiałów biopsyjnych i chirurgicznych pozwala ocenić rodzaj i dynamikę procesu patologicznego, radykalny charakter operacji, zmiany, które powstały w tkankach lub nowotworach pod wpływem leczenia itp..

Obiekty do zbadania, dostarczane natychmiast do gabinetu patologii (oddział), aby zapewnić terminowe wnioski. Zabrania się gromadzenia materiału po biopsji (w tym zeskrobów) na salach operacyjnych. Materiał operacyjny musi być wyraźnie oznaczony: imię i nazwisko, inicjały pacjenta, numer historii medycznej, etykieta jest naklejona na słoik z badanym przedmiotem. W przypadku umieszczania kilku przedmiotów od różnych pacjentów w jednym naczyniu, każdy z nich jest indywidualnie zawiązany gazą z dołączoną przywieszką z grubego papieru, który nie nasiąka płynem, na której należy wpisać imię i nazwisko pacjenta oraz jego inicjały.

Materiał dostarczony z oddziału klinicznego nienadający się do badań (wysuszony, zgniły, zamrożony) nie jest przyjmowany, o czym natychmiast powiadamiany jest kierownik oddziału. Dla każdego materiału wypełniany jest specjalny formularz skierowania na badania, który trafia do biura (wydziałów) patologii. Wszystkie kolumny formularza lekarz musi wypełnić w taki sposób, aby patolog prowadzący badanie dysponował wystarczającą ilością informacji klinicznych przy ocenie zidentyfikowanych zmian morfologicznych.

Jeżeli formularz skierowania jest wypełniony niedbale i nie ma w nim niezbędnych danych, kierownik oddziału patologiczno-anatomicznego informuje kierownika oddziału klinicznego, skąd pobrano materiał biopsyjny; w przypadku powtarzających się przypadków informuje naczelnego lekarza (dyrektora instytutu), swojego zastępcę do spraw lekarskich.

Zabrania się dzielenia biopsji i materiałów chirurgicznych na części i przenoszenia ich do różnych oddziałów patologicznych.! W takich przypadkach zmiany morfologiczne charakterystyczne dla tego procesu (rak, gruźlica itp.) Mogą wystąpić tylko w jednej części obiektu, a zatem wyniki będą różne. Może to zmylić lekarza prowadzącego i zaszkodzić pacjentowi..

Za dostarczenie materiału odpowiada lekarz zlecający badanie. Materiał dostarczany jest do biura (oddziału) patologii przez pracowników oddziału klinicznego. Jeżeli z jakiegoś powodu niemożliwe jest przesłanie materiału bezpośrednio po operacji, chirurg wykonujący operację zapewnia jego prawidłowe utrwalenie (w 10% roztworze obojętnej formaliny) i utrwalenie. Jeśli pacjent zmarł w trakcie operacji lub wkrótce po niej, narządy pobrane w trakcie operacji są dostarczane wraz ze zwłokami do biura (oddziału) patologicznego.

Personel biura (oddziału) patologii jest osobiście odpowiedzialny za prawidłowy odbiór, rejestrację i przechowywanie otrzymanego i przetworzonego materiału.

Asystent laboratoryjny biura patologiczno-anatomicznego, oddziału patologii, przyjmując otrzymany materiał wraz z formularzem skierowania, sprawdza poprawność i kompletność wypełnienia wszystkich rubryk oraz zgodność otrzymanego materiału ze wskazanym na formularzu.

Rejestracja biopsji i materiału chirurgicznego przeprowadzana jest przez asystenta laboratoryjnego.

I-ty wariant rejestracji: dziennik ewidencyjny uruchamiany jest na każdy rok kalendarzowy, ma kolumny: nr w kolejności (numeracja studiów rozpoczyna się co roku od nowa), numery odpowiadają ilości sztuk wyciętych z obiektu; data otrzymania i data badania materiału, nazwisko, imię i nazwisko pacjenta, wiek, numer historii choroby, przedmiot badania, przybliżona diagnoza kliniczna, niezbędne informacje kliniczne o pacjencie, opis histologiczny leku i rozpoznanie kliniczne, potwierdzenie zawarcia.

Druga możliwość rejestracji: dane paszportowe wpisuje się do pustego formularza, w którym wskazuje się również odpowiedni numer badania. Wyniki badań makroskopowych i mikroskopowych są kopiowane. Kopia opinii przesyłana jest do placówki medycznej, a otrzymany oryginał wraz z materiałem zostaje zszyty i pozostawiony na oddziale. W ten sposób przechowywane są wszystkie informacje kliniczne o pacjencie, co zapewnia bardziej przejrzystą dokumentację i możliwość uogólnienia wyników prac biopsyjnych;

Badanie makroskopowe materiału, dobór metod jego obróbki, metody badań oraz niezbędne rodzaje barwienia przeprowadza patolog. Zabrania się powierzania tej pracy asystentowi laboratoryjnemu..

Każdemu badaniu (blokowi, kawałkowi) przypisuje się kolejny numer, który jest zapisywany na przywieszce, którą umieszcza się w pojemniku z badanym materiałem, na bloku po zatopieniu w parafinie i wybiciu na próbkach histologicznych. Dwie ostatnie cyfry roku kalendarzowego badania umieszcza się pod numerem badania na slajdach z ułamkiem..

Materiał dostarczany na oddział należy wypełnić 10% roztworem formaliny. Objętość płynu utrwalającego powinna być 20 razy większa niż objętość wszystkich połączonych kawałków. Grubość kawałków nie powinna przekraczać 0,5 cm. Naczynia powinny być pojemne, a szyjka słoików szeroka, wygodna do wyjmowania kawałków. W przypadku dużej liczby kawałków na dnie słoika należy położyć bawełnę lub gazę, aby zapewnić równomierne utrwalenie. Przed zamocowaniem fragmenty organów cienkościennych należy naciągnąć i przymocować do tektury. Jeśli płyn utrwalający zaczyna mętnieć, należy go wymienić. Płyn utrwalający nie jest ponownie używany.

Badanie dostarczonych fragmentów tkanek należy zakończyć w następujących terminach:

a) w przypadku biopsji pilnych - nie później niż 20-25 minut po otrzymaniu materiału;

b) biopsje diagnostyczne i materiał chirurgiczny - w ciągu 4-5 dni. Okres obróbki tkanki kostnej i biopsji, które wymagają dodatkowych metod barwienia lub konsultacji wysoko wykwalifikowanych specjalistów, może ulec wydłużeniu.

Kopie formularzy z wynikami badania histologicznego przesyłane są do oddziałów klinicznych (za pokwitowaniem) i muszą zostać umieszczone w historii medycznej.

Zaleca się przechowywanie archiwalnych preparatów histologicznych i ksiąg rejestrowych przez cały okres istnienia biura (oddziału) patologii. W zależności od warunków miejscowych preparaty histologiczne wyrostków robakopodobnych, worków przepuklinowych, migdałków, zeskrobów z jamy macicy po niecałkowitej aborcji przechowuje się przez rok. Pod koniec semestru można je zniszczyć. Preparaty histologiczne guzów łagodnych i złośliwych, wyrostków nowotworowych, z podejrzeniem wzrostu guza i swoistego zapalenia są przechowywane na stałe. Bloczki parafinowe z odpowiednimi oznaczeniami przechowuje się w warunkach opóźniających wysychanie (woreczki foliowe, woskowanie powierzchni cięcia). Makropreparaty lub ich kawałki są przechowywane przez rok w 10% roztworze formaliny, po czym ulegają zniszczeniu. Fragmenty guzów mózgu, nowotwory złośliwe tkanek miękkich i te rzadkie zaleca się przechowywać w 10% roztworze formaliny przez cały czas trwania oddziału, jeśli istnieją warunki.

Preparaty histologiczne, w razie potrzeby - makropreparat archiwalny, można przekazać pacjentowi, jego bliskim lub personelowi medycznemu do konsultacji w innej placówce medycznej, po uzyskaniu oficjalnej pisemnej prośby tej placówki.

W związku z tym prośba jest wklejana do książki rejestracyjnej badania histologicznego (zgodnie z numerem leku), a po zwrocie leku jest przekreślana. Placówka medyczna, do której wydano leki, jest zobowiązana do ich zwrotu do biura (oddziałów) patologii anatomicznej.

Podczas przeprowadzania badań patologicznych zaleca się następującą ilość materiału testowego:

Rak trzonu macicy (mięsak macicy itp.): Guz 1-4; granica guza z niezmienionymi tkankami - 2; szyjka macicy - 1; dwa jajniki - 2; dwie rury - 2; węzły chłonne parametrów włókien - 3; węzły myomatyczne (jeśli występują) - z każdego węzła 1-2, łącznie 10-14 sztuk.

Rak szyjki macicy: guz szyjki macicy - 1-2; granica guza i zmienionych tkanek - 1; kanał szyjki macicy - 1; z ciała macicy - 1; dwa jajniki - 2; dwie rury - 2; węzły chłonne parametrów włókien - 3; węzły myomatyczne (jeśli występują) - z każdego węzła 1-2, tylko 11-15 sztuk.

Łagodne procesy w macicy (włókniaki, endometrioza itp.):

Macica - 2-4; rury - 2; jajniki - 2; szczotki paraovarian - 1, łącznie 3-12 sztuk.

Żołądek - guz: guzy - 1-4; granica guza z niezmienionymi tkankami - 1-2; linie cięcia, góra i dół - 2; regionalne węzły chłonne - 1-3, łącznie 8-14 sztuk.

Żołądek - wrzód: brzegi - jak najwięcej sztuk, dół - 1-2; ściana żołądka - 3; sąsiednie obszary - 1-2; regionalne węzły chłonne - 3, tylko 5-9 sztuk.

Pierś: guz - 1-4; granica guza z niezmienionymi tkankami - 1-2; tkanka piersi i obszary przyległe - 2-3; węzły chłonne (na grupę) - 3, łącznie 7-14 sztuk.

Guzy tkanek miękkich guz 2-6; granica guza z sąsiednimi tkankami - 1-3, tylko 3-9 sztuk.

Płuca (guz): guz 1-5; granica guza z niezmienionymi tkankami - 3; tkanka płucna - z sąsiednich obszarów - 2-3; regionalne węzły chłonne - 3, łącznie - 8-15 sztuk.

Płuca (procesy ropne) 3 do 9 sztuk.

Jelito z węzłami chłonnymi: Od 3 do 6 sztuk.

Przełyk: kawałki pobrane podczas przełyku - wszystko.

Usunięto przełyk z węzłami chłonnymi: 3-5 sztuk.

Tarczyca: z każdego płata 1-2 sztuki, z wolem guzkowym 1-2 z każdego węzła; węzły chłonne - 1-3 sztuki, łącznie 6-10.

Guzy jajnika (podczas usuwania macicy rurkami) - kawałki guza 2-3; jajowody - 1-2; z endometrium - 2-3; węzły myomatyczne (jeśli występują) - z każdego węzła 1-2, w sumie 8-13 sztuk.

Krtań (guz) - 2; węzły chłonne - 2, tylko 2-5 sztuk.

Prostata: z każdego węzła - 1-2 lub wszystkie kawałki w postaci zeskrobów podczas pobierania materiału metodą elektrorereekcji przezcewkowej.

dodatek bada się go w całości, wykonując „bułki”, albo wycina się 1-3 kawałki z najbardziej zmienionych miejsc oraz z obszaru oddalonego od strefy procesu patologicznego.

Migdałki i węzły chłonne, fragmenty szyjki macicy, polipy i inne tkanki - każda sztuka jest badana oddzielnie.

Jajowody w ciąży pozamacicznej - 1-3 sztuki lub więcej.

Pęcherzyk żółciowy: 2-3 sztuki od ściany lub guza; w obecności węzłów chłonnych - 3, tylko 2-6 sztuk.

Z innych narządów i tkanek wycina się 2-3 kawałki z guza lub obszaru dotkniętego patologicznym procesem; 1-2 kawałki tkanki otaczającej proces patologiczny; przy jednoczesnym usunięciu węzłów chłonnych bada się co najmniej 3 węzły chłonne pod nieobecność makroskopowych objawów guza.

Materiał zeskrobany, w tym podczas badań ginekologicznych, aspiracji i innych rodzajów biopsji, trepanobiopsji, jest w pełni zbadany.

Procedura przygotowania materiału biopsyjnego, operacyjnego i przekrojowego do badań histologicznych.

1. Guzy skóry są cięte i wycinane tak, aby podczas badania materiału histologicznego można było ocenić charakter zmian w centrum i na obwodzie guza oraz w okolicach przyległych.

2. Płuca przed badaniem są utrwalane w ciągu 24 godzin poprzez wprowadzenie środka utrwalającego do oskrzeli pod ciśnieniem z kubka Esmarcha, uniesionego 25 cm ponad poziom stołu. Od góry płuco jest również wypełnione ustalaczem i pokryte gazą lub wacikiem. W przypadku guzów nacięcia wykonuje się wzdłuż rurki wprowadzonej do oskrzela. Badaniom histologicznym poddawane są nie tylko miejsca guza, ale także sąsiadujące ściany oskrzeli i miąższu płucnego, a także węzły chłonne korzenia płucnego.

3. Utrwalenie krtani przeprowadza się w formie otwartej, do badania wycina się płytki wzdłuż krtani z patologicznym ogniskiem i przylegającą błoną śluzową.

4. Narządy przewodu pokarmowego mocuje się po przekroju podłużnym i rozprowadza na tekturze. Opisano patologiczne zmiany ogniskowe i stan sąsiedniej błony śluzowej. W przypadku wrzodu żołądka celowo poszukuje się jego nowotworu, w przypadku którego konieczne jest zbadanie jak największej liczby przekrojów histologicznych. W polipach poszukuje się obszarów złośliwych w postaci pieczęci i wrzodów. Należy zbadać krawędzie resekcji.

5. Aneks jest przecinany wzdłuż lub w poprzek w zmienionych miejscach, badana jest zawartość i zmienione fragmenty ściany.

6. Operacyjnie usunięte jądra lub ich przydatki są wycinane w celu utrwalenia za pomocą nacięć podłużnych.

7. Gruczoł krokowy wycina się w celu zamocowania za pomocą nacięć poprzecznych i pobiera fragmenty do badania histologicznego, chwytając ściany cewki moczowej i torebkę gruczołu. W przypadku obecności węzłów nowotworowych (obszarów hiperplazji) wycina się z nich fragmenty wraz z obszarami sąsiedniej tkanki gruczołowej.

8. Miejsca sektorowej resekcji gruczołu mlekowego po badaniu palpacyjnym są wycinane i badane. Opisano rozmiary, gęstość węzłów, zawartość i stan ścian torbieli. Obszary węzłów z marmurowymi wzorami i ściany torbieli podlegają badaniu histologicznemu. W każdym przypadku z patologicznego ogniska wycina się kilka kawałków.

Po całkowitym usunięciu (radykalnej mastektomii) gruczołu mlekowego oddziela się go od mięśni, wielokrotnie przecinając równoległymi nacięciami prostopadłymi do skóry. Wycina się również tkankę, w której bada się węzły chłonne..

9. Podczas wycinania macicy z przydatkami bada się wszystkie odległe narządy, w tym jajniki, rurki, połączenia macicy, niezależnie od obecności lub braku zmian patologicznych w nich. Macicę otwiera się nacięciem w kształcie litery T od przodu, podczas gdy macicę, długość kanału szyjki macicy, grubość błon śluzowych i mięśniowych mierzy się. Szyjka macicy jest wycinana i badana równolegle z kanałem szyjki macicy; w przypadku mięśniaków wszystkie wykryte węzły są badane, niezależnie od ich liczby. Badany jest cały materiał elektrokonizacji szyjki macicy.

Torbielowate guzy jajników są wypreparowane, resztki jajnika znajdują się w ich ścianach, które należy zbadać razem ze ścianą torbieli w obszarach jej zagęszczenia lub kosmków.

Torbiele skórne są naprawiane bez otwierania. Po uwolnieniu z zawartości bada się ścianę torbieli. W potworniakach co najmniej 4-5 kawałków poddaje się badaniu histologicznemu w celu zbadania natury możliwych wariantów tkanek.

10. Przysadkę mózgową przeznaczoną do unieruchomienia rozcina się wzdłuż linii strzałkowej na dwie połowy. Jeden z nich poddawany jest badaniu histologicznemu tak, aby na sekcje wpadały płaty przednie i tylne, czyli lejek przysadki. Drugą połowę przecina się na dwie równe części wzdłuż linii czołowej, wzdłuż której przygotowuje się sekcje do badania mikroskopowego..

11. Gruczoł tarczycy jest zamocowany, pocięty wzdłuż na płytki o grubości 0,5 cm, z zachowaniem połączenia między nimi lub nienaruszony. Do badania histologicznego weź:

a) z wolem rozlanym i zapaleniem tarczycy - fragmenty z każdej cząsteczki i cieśni, a także z wszelkich ognisk zwłóknienia i struktury mozaikowej.

b) z wolem guzkowym - ze wszystkich węzłów, koniecznie z torebką i przylegającą tkanką, w szczególności wycina się wszystkie strefy zagęszczenia.

12. Nadnercza mocuje się, rozcina wzdłuż na płytki o długości 0,2-0,3 cm, zachowując połączenie między nimi. Do badań wycina się kawałki w obszarze bramy; muszą koniecznie mieć substancję korową i rdzeniową; w przypadku guza są wycinane razem z sąsiednią tkanką.

13. Trzustkę mocuje się, rozcina na całej długości na płytki o grubości 0,5 cm, zachowując połączenie między nimi. Do badania histologicznego pobiera się kawałki ze środka procesu patologicznego i na granicy z sąsiednią tkanką.

14. Aby zbadać wątrobę i śledzionę, wzdłuż narządu wycina się płytki tkanki o grubości 0,5 cm, a po utrwaleniu pobiera się fragmenty z wnęki i w pobliżu torebki. W obecności patologicznych ognisk wycina się ich kawałki wraz z sąsiednią tkanką.

15. Węzły chłonne przed fiksacją wycina się wzdłuż większego rozmiaru. Materiał do badań pobierany jest z wrota, środka węzła i obrzeża z kapsułą.

16. Usunięte fragmenty mózgu tnie się na płytki o grubości 0,5 cm Po utrwaleniu wycina się fragmenty z patologicznie zmienionych obszarów na granicy z niezmienionymi tkankami..

17. Do badania kości wycina się płytki o grubości 0,5-0,7 cm, które następnie odwapnia się. Cięcia wykonywane są z uwzględnieniem patologicznych ognisk (węzłów nowotworowych) i sąsiadującej niezmienionej tkanki kostnej, badana jest część tkanki miękkiej guza bez odwapnienia.

Wytnij materiał biopsyjny i skrawany

Wycięcie materiału biopsyjnego i przekrojowego przeprowadza się w laboratorium patologicznym w specjalnym pomieszczeniu do tego celu lub w sekcji wstępnej.

Powinien być wydzielony stół do wycinania biopsji z zestawem narzędzi, które powinny być używane tylko do tego celu..

Mocowanie materiału powinno odbywać się wyłącznie w wyciągu, a jego przechowywanie - w specjalnym pomieszczeniu (fiksacja), zapewniającym dobrą wentylację. Przygotowanie roztworów formaliny, alkaliów i kwasów, praca z rozpuszczalnikami (toluen, ksylen, chloroform itp.) Również należy wykonywać pod wyciągiem.

Cięcie materiału należy wykonywać za pomocą fartucha i gumowych rękawic.

Narzędzia, rękawice, stół i deska, na której odbywa się cięcie, po zakończeniu cięcia należy dobrze umyć i potraktować roztworem dezynfekującym..

Materiał pozostały po cięciu do archiwum należy przechowywać w dobrze zamkniętych słoikach w 10% roztworze formaliny. Każdy słoik powinien mieć naklejkę z określonym numerem sekcji zwłok lub biopsji, która jest w nim przechowywana. Ten materiał archiwalny jest przechowywany w specjalnie wyznaczonym magazynie przez cały rok..

Materiały archiwalne, których okres przechowywania upłynął, a także narządy, które trafiają do gabinetu patologicznego, oddziału (z oddziałów chirurgicznych i ginekologicznych, szpitali położniczych), po wycięciu należy zebrać w specjalnym magazynie, gdzie są przechowywane w słoikach z płynem utrwalającym i okresowo spalane w specjalny piekarnik. W przypadku braku pieca wszystkie bioodpady powinny być okresowo przesyłane przez domy pogrzebowe do pochówku w specjalnie wyznaczonych miejscach na cmentarzach..

1. Konstrukcja diagnozy patologicznej i jej porównanie z klinicznym

Diagnoza - (kliniczna, patologiczna, kryminalistyczna) jest obowiązkowym elementem dokumentacji medycznej - karty ambulatoryjnej i szpitalnej, protokół z sekcji zwłok, badanie kryminalistyczne (badanie) zwłok. Diagnoza to krótka opinia lekarska dotycząca patologicznego stanu zdrowia pacjenta, występujących u niego chorób (urazów) lub przyczyn zgonu, sporządzona zgodnie z obowiązującymi normami i wyrażona z uwzględnieniem aktualnych klasyfikacji i nazewnictwa chorób; treścią diagnozy mogą być również szczególne warunki fizjologiczne organizmu (ciąża, menopauza, stan po ustąpieniu procesu patologicznego itp.), wniosek o ognisku epidemicznym.

Ujednolicono zasady formułowania i kodowania (szyfrowania) diagnoz klinicznych i patologicznych zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (obecnie 10 rewizja - ICD-10).

Diagnoza powinna być:

- Merytorycznie i logicznie uziemione - zaprojektowane konstrukcyjnie w postaci ujednoliconych nagłówków;

- Nosologiczne, zgodne z wymogami klasyfikacji międzynarodowych (obecnie - ICD-10) i nazewnictwa chorób (z uwzględnieniem specyfiki klasyfikacji krajowych);

- Rozszerzone, patogenetyczne, zawierają dodatkowe intranosologiczne cechy procesów patologicznych.

- Aktualny. Zgodnie z przepisami, diagnoza kliniczna musi zostać postawiona nie później niż trzy dni po przyjęciu pacjenta do szpitala. Jednak w przypadku ostrych chorób wymagających pilnej, pilnej, intensywnej opieki, w tym przypadków pilnej operacji, okres ten jest indywidualny i może wynosić kilka godzin. Kliniczną ostateczną diagnozę w przypadku zgonu pacjenta w szpitalu należy również postawić jak najszybciej po śmierci, niezależnie od czasu pobytu pacjenta w szpitalu i charakteru choroby..

Przestrzeganie tych zasad powinno być rygorystyczne dla lekarzy wszystkich specjalności i we wszystkich organizacjach medycznych..

Zgodnie z wymogami ICD-10 w ostatecznych diagnozach klinicznych i patoanatomicznych konieczne jest wskazanie pierwotnej przyczyny zgonu jako choroby głównej.

Należy wziąć pod uwagę główną przyczynę zgonu: Choroba lub uraz, który spowodował szereg kolejnych procesów chorobowych, które bezpośrednio doprowadziły do ​​śmierci; okoliczności wypadku lub aktu przemocy, który spowodował śmiertelne obrażenia.

W statystycznym badaniu przyczyn zgonów głównym wymogiem ICD-10 jest używanie tylko informacji o oryginalny przyczyna śmierci, nie bezpośredni, jak to często bywa w błędnie sporządzonych raportach medycznych (np. konieczne jest wskazanie inicjał przyczyną śmierci jest „ostry zawał mięśnia sercowego” i zamiast tego jest wskazana bezpośredni powodować „ostrą niewydolność sercowo-naczyniową”).

2. Przyczyny błędnych rozpoznań klinicznych

Istnieją następujące powody (obiektywne i subiektywne).

Obiektywne przyczyny błędnej diagnozy obejmują:

• krótki czas pobytu pacjenta w placówce medycznej (krótki pobyt). W przypadku większości chorób standardowy okres diagnostyczny wynosi 3 dni, ale w przypadku ostrych chorób wymagających nagłej, pilnej, intensywnej opieki, w tym przypadków pilnej operacji, okres ten jest indywidualny i może wynosić godziny i minuty,

• trudność w zdiagnozowaniu choroby: wykorzystano całą gamę dostępnych metod diagnostycznych, ale możliwości diagnostyczne tej placówki medycznej, nietypowe i wysłużone objawy choroby, rzadkość tej choroby nie pozwoliła na postawienie prawidłowej diagnozy,

• stopień ciężkości stanu pacjenta: procedury diagnostyczne były całkowicie lub częściowo niemożliwe, gdyż ich wykonanie mogło pogorszyć stan pacjenta (istniały obiektywne przeciwwskazania).

Subiektywne przyczyny obejmują:

• niewystarczające badanie pacjenta,

• niedoszacowanie anamnestycznych danych,

• niedoszacowanie danych klinicznych,

• niedoszacowanie lub przeszacowanie danych pochodzących z fizycznych, laboratoryjnych, instrumentalnych i innych metod badawczych,

• niedocenianie lub zawyżanie opinii konsultanta,

• nieprawidłowa konstrukcja lub wykonanie ostatecznej diagnozy klinicznej.

3. Instrukcja wypełniania i wydawania lekarskiego aktu zgonu (formularz nr 106 / o)

Instruktaż jest obowiązkowy dla wszystkich placówek medycznych i profilaktycznych, niezależnie od podległości wydziałowych i form własności, biur medycyny sądowej, patologicznych.

ü Aby zapewnić rejestrację zgonu w urzędach stanu cywilnego, zakład opieki zdrowotnej wydaje się posiadać akt zgonu (druk nr 106 / o).

ü Akt zgonu lekarza wydają takie placówki opieki zdrowotnej: szpitale, przychodnie, przychodnie, szpitale położnicze, sanatoria, gabinety patologiczne, gabinety medycyny sądowej.

ü W miastach, osiedlach miejskich, osadach wiejskich w zakładach opieki zdrowotnej, w których pracuje co najmniej dwóch lekarzy, wydawane są tylko medyczne akty zgonu. Na osiedlach wiejskich w zakładach opieki zdrowotnej, w których pracuje tylko jeden lekarz, na wypadek jego nieobecności (choroba, urlop itp.) Ratownik medyczny wystawia zaświadczenie o zgonie (druk nr 106-1 / o).

ü W przypadku zgonu dzieci w wieku 0 - 6 dni i porodu martwego zakłady opieki zdrowotnej wypełniają zaświadczenia lekarskie o zgonie okołoporodowym (druk nr 106-2 / o), w takich przypadkach nie wydaje się medycznego aktu zgonu.

Procedura wypełniania medycznego aktu zgonu

1. Formularze obu kopii aktów zgonu lekarskiego są wyszywane w formie książki i przechowywane przez naczelnego lekarza (ordynatora) zakładu opieki zdrowotnej, jego zastępcę lub naczelnika powiatu, wydziału międzyokręgowego i miejskiego lub oddziału biura patologii i gabinetu kryminalistycznych badań lekarskich.

2. Lekarski akt zgonu wypełnia się w 2 egzemplarzach formatu A4 po obu stronach.

3. Podczas wypełniania formularza placówka medyczna jest wskazywana zgodnie z podległością wydziału.

4. W górnym rogu pieczęci należy umieścić kod identyfikacyjny EDRPOU zakładu opieki zdrowotnej.

5. Świadectwa lekarskie zgonu są numerowane poprzez wskazanie numeru seryjnego zaświadczenia. Numery na obu kopiach świadectwa muszą być identyczne.

6. Wypełnienie zaświadczenia lekarskiego zgonu odbywa się poprzez podkreślenie, wpisanie niezbędnych informacji oraz wypełnienie komórek odpowiednimi oznaczeniami.

7. W pkt 7 zaświadczenia lekarskiego o zgonie miejsce stałego zamieszkania zmarłego wskazuje się zgodnie z danymi paszportowymi lub zaświadczeniem o zarejestrowaniu miejsca zamieszkania lub pobytu. Jeśli nie ma, należy zaznaczyć: „nieznane”. Nie można wskazać tymczasowego miejsca zamieszkania zmarłego ani lokalizacji placówki medycznej.

8. Akt zgonu lekarza należy wypełnić długopisem, zapisanym czytelnym pismem. Wpisy w obu egzemplarzach muszą być całkowicie identyczne.

9. Wypełnieniem podlegają wszystkie pozycje orzeczenia lekarskiego o zgonie. W przypadku braku pewnych informacji należy zaznaczyć: „nieznane”, „nie ustalono”.

10. W medycznym akcie zgonu pkt 9 wypełnia się w następujący sposób:

- Jeżeli główna przyczyna zgonu jest zakodowana w klasach I - XVII zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych Dziesiątej Rewizji (dalej - ICD-10), wybiera się - 1 (choroba);

- Jeśli główna przyczyna zgonu jest zakodowana w klasie XVIII ICD-10, wybiera się - 2 (nieokreślona przyczyna zgonu);

- Jeżeli główna przyczyna zgonu jest zakodowana w ramach klas ICD-10, wybrano V01-X59, 3, 4 (wypadek poza produkcją, wypadek przy produkcji);

- Jeśli podstawowa przyczyna śmierci jest zakodowana w klasie X60-X84 ICD-10, wybierane jest - 5 (umyślne samookaleczenie);

- Jeśli podstawowa przyczyna śmierci jest zakodowana w ramach klas X85-Y09 ICD-10, wybierane jest - 6 (konsekwencje ataku);

- Jeśli główna przyczyna zgonu jest zakodowana w klasie Y10-Y34 ICD-10, wybierane jest - 7 (przypadki uszkodzenia o nieokreślonym zamiarze);

- Jeżeli przyczyna śmierci jest zakodowana w klasie Y35-Y36 ICD-10, wybrano - 8 (szkody wynikające z działań prawnych i operacji wojskowych);

- Jeśli przyczyna zgonu jest zakodowana w klasie Y40-Y84 ICD-10, wybiera się - 9 (powikłania związane z opieką medyczną i chirurgiczną);

- Jeśli główna przyczyna zgonu jest zakodowana w klasie Y85-Y89 ICD-10, wybrano - 10 (długoterminowe konsekwencje zewnętrznych przyczyn zachorowalności i śmiertelności).

11. W paragrafie 11 lekarz wskazuje swoje nazwisko, imię, nazwisko rodowe, stanowisko i podaje podstawę pozwalającą określić sekwencję procesów patologicznych, które doprowadziły do ​​śmierci, oraz wskazuje przyczynę zgonu.

Za główną (pierwotną) przyczynę śmierci należy uznać chorobę lub uraz, który doprowadził do rozwoju procesów chorobowych, które doprowadziły do ​​śmierci, lub następstwa wypadku lub przemocy, która spowodowała śmierć..

W części I klauzuli 11, w wierszu „a” odnotowano chorobę lub stan, który bezpośrednio doprowadził do śmierci, w wierszach „b”, „c”, „d” wskazano stany patologiczne (jeśli wystąpiły), które spowodowały bezpośrednią przyczynę śmierci (wspomniane powyżej) ; główna (pierwotna) przyczyna śmierci jest wymieniona jako ostatnia. Bezpośrednią przyczynę śmierci należy rozumieć jako chorobę lub stan, który bezpośrednio spowodował śmierć..

W niektórych przypadkach choroba podstawowa i bezpośrednia przyczyna śmierci mogą się pokrywać.

Każdy wiersz powinien zawierać tylko jedną chorobę lub stan..

Określenie przybliżonego odstępu (minuty, godziny, tygodnie, miesiące lub lata) między początkiem choroby a śmiercią pomaga lekarzowi wybrać prawidłową przyczynę zgonu.

Część II zaświadczenia zawiera opis innych istotnych stanów lub chorób, które przyczyniły się do śmierci, ale nie były związane z chorobą lub stanem bezpośrednio prowadzącym do zgonu. W tym miejscu należy podać datę operacji, zawał mięśnia sercowego, udar, wiek ciążowy, jeśli występuje..

Kod ICD-10 w rubryce po lewej stronie medycznego aktu zgonu wpisuje lekarz, który bezpośrednio wypełnia zaświadczenie.

12. Zapisując chorobę, nie należy dopuszczać niedokładności, ograniczać się do wyrażeń ogólnych lub wskazań objawów zamiast pełnej diagnozy, a także stosować skrót, skrót i tym podobne. Konieczne jest wskazanie formy, stadium, lokalizacji choroby.

13. Wypełniając pkt 11 zaświadczenia lekarskiego o zgonie zmarłej kobiety ciężarnej, kobiety rodzącej lub po porodzie zaleca się dokonanie wpisu w następującej kolejności:

w przypadku zgonu z powodu powikłań położniczych ciąży, porodu lub połogu, a także z powodu interwencji, niewłaściwego prowadzenia porodu itp. informacja o przyczynie zgonu jest zapisana w pierwszej części w wierszach „a”, „b”, „c”, „d”. Dokumentacja musi wyraźnie wskazywać na związek z ciążą, porodem lub okresem poporodowym;

w przypadku śmierci kobiety ciężarnej, kobiety rodzącej lub kobiety po porodzie z powodu choroby, która u niej istniała wcześniej lub powstała w czasie ciąży, niezwiązanej bezpośrednio z przyczyną położniczą, ale zaostrzoną fizjologicznym wpływem ciąży lub wypadku, informację o przyczynie zgonu odnotowuje się w części I wiersze " a "," b "," c "," d ", ale jednocześnie w drugiej części należy odnotować ciążę i jej czas;

we wszystkich przypadkach zgonu kobiet w ciąży iw okresie poporodowym w ciągu 42 dni po porodzie, w części II paragrafu 11 zaświadczenia o zgonie dokonuje się wpisu: „________ tydzień ciąży”, „_______ dzień okresu poporodowego”, a jeżeli zgon kobiety nastąpił w wyniku przyczyny związane z porodem, od 42 dnia do roku, wówczas dokonuje się wpisu: „______ tydzień po porodzie”.

14. W przypadku zgonów z powodu obrażeń, o których mowa w paragrafie 11, kody przyczyn zewnętrznych (V01-Y89) powinny być używane jako główne kody do kodowania..

Zaleca się stosowanie kodów z klasy XIX (S00-T98) jako dodatkowych w celu określenia charakteru urazu. Oba kody są wybite na akcie zgonu.

Jeżeli zaświadczenie wymienia więcej niż jeden rodzaj urazu tego samego obszaru ciała w ramach zakresów kodowych S00-S99, T08-T35, T66-T79 i nie wskazuje jasno, który uraz spowodował śmierć, wówczas należy zastosować zasadę ogólną.

I. a) Wstrząs krwotoczny b) Ostra utrata krwi c) Pęknięcie wątroby (S36.1) d) Autobus uderzył pieszego na autostradzie (V04.1)

Główna przyczyna śmierci musi zostać zaszyfrowana - autobus uderzający pieszego na autostradzie (V04.1).

I. a) Zapalenie otrzewnej b) Pęknięcie żołądka i okrężnicy poprzecznej (S36.3) c) Zraniony pieszy (V09.3) d) - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - II - - - - - - - - - - - - - - - - - - Główna przyczyna śmierci - ranny pieszy (V09.3).

W paragrafie 12 musisz podać datę urazu: rok, miesiąc, datę, a także okoliczności i miejsce śmierci.

15. Jeżeli zmarły należy do osób, które ucierpiały w wyniku katastrofy w Czarnobylu, w pkt 13 orzeczenia lekarskiego o zgonie należy zaznaczyć kategorię i serię zaświadczenia. Informacje te są rejestrowane na podstawie zaświadczenia zmarłego wydanego zgodnie z Ustawą Ukrainy „O statusie i ochronie socjalnej obywateli poszkodowanych w katastrofie w Czarnobylu”.

16. Obie kopie aktu zgonu lekarskiego są podpisane przez lekarza, który je wypełnił osobiście, oraz przez osobę, która wystąpiła o wydanie tego dokumentu do zakładu opieki zdrowotnej. Data wypełnienia zaświadczenia jest obowiązkowa.

17. O wystawieniu zaświadczenia lekarskiego o zgonie (data, numer, przyczyna zgonu) należy odnotować w odpowiednich dokumentach medycznych: „Karta zdrowia pacjenta” (formularz nr 003 / o), „Historia urodzenia” (formularz nr 096 / o ), „Protokół (karta) badań patologicznych” (formularz nr 013 / o), które zostały zatwierdzone zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy z dnia 26 lipca 1999 r. Nr 184 „O zatwierdzaniu formularzy dokumentacji medycznej stosowanych w szpitalach placówek medycznych i profilaktycznych”, zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy z dnia 14.02.2012 Nr 110 "Instrukcja tworzenia podstawowych dokumentów regionalnych", "Karta medyczna pacjenta ambulatoryjnego" (formularz nr 025 / o), zatwierdzona zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy z dnia 27 grudnia 1999 r. N 302 "O zatwierdzeniu formularzy księgowej dokumentacji statystycznej stosowanej w poliklinikach (przychodnie) "," Akt kryminalistycznych badań medycznych (badanie) "(formularz nr 171 / o), zatwierdzony zarządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy z dnia 05.08.99 nr 197" W sprawie zatwierdzenia formularzy księgowej dokumentacji statystycznej, stosowany w placówkach służby zdrowia ".

18. Zaświadczenie poświadcza się okrągłą pieczęcią placówki dopiero po sprawdzeniu przez lekarza prowadzącego, o którym dokonuje wpisu w ww. Dokumentach medycznych..

19. Równocześnie z wystawieniem zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym lekarz wypełnia w jednym egzemplarzu zaświadczenie o przyczynie zgonu i wydaje je bliskim zmarłego lub innym osobom w celu pochówku. Numery orzeczenia o przyczynie zgonu i zaświadczenia lekarskiego o zgonie muszą być identyczne. Certyfikat jest poświadczony okrągłą pieczęcią instytucji.

4. Instrukcja wypełniania i rejestracji zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym (formularz nr 106-2 / o)

Aby zapewnić rejestrację zgonu w okresie okołoporodowym i porodu martwego, zakład opieki zdrowotnej wypełnia „Zaświadczenie lekarskie zgonu okołoporodowego” (druk nr 106-2 / o).

Zgłoszenie do urzędu stanu cywilnego o urodzeniu martwego dziecka, narodzinach i śmierci dziecka zmarłego w pierwszym tygodniu życia kieruje: naczelny lekarz (ordynator) zakładu opieki zdrowotnej, w którym matka była w trakcie porodu lub zmarła noworodek:

a) placówce, której lekarze udzielali pomocy medycznej podczas porodu w domu lub stwierdzili zgon noworodka w domu;

b) do kierownika biura kryminalistycznych - w przypadku ustalenia faktu zgonu dziecka poza placówką medyczną (na ulicy, w domu, bez nadzoru lekarskiego, w innym miejscu).

Procedura wypełniania zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym:

1 - 6 punktów odpowiada wypełnieniu Ф № 106 / о.

1. Zaświadczenie lekarskie o zgonie okołoporodowym należy wypełnić długopisem, wykonanym czytelnym pismem ręcznym. Wpisy w obu egzemplarzach orzeczenia lekarskiego muszą być identyczne.

2. Pierwszy egzemplarz wypełnionego zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym do rejestracji zgonu noworodka oraz do zarejestrowania urodzenia martwego dziecka przekazuje się do urzędu stanu cywilnego. Drugi egzemplarz zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym pozostaje w zakładzie opieki zdrowotnej.

3. Na zaświadczeniu lekarskim zgonu okołoporodowego umieszcza się wzmiankę o charakterze zaświadczenia: „ostateczne”, „wstępne”, „zamiast wstępnego”, „zamiast ostatecznego”.

4. Wypełnij wszystkie pozycje zaświadczenia lekarskiego, w przypadku braku pewnych informacji wpisz „nieznane”, „nie ustalono”.

Należy wskazać, czy urodziło się żywe dziecko, urodziło się martwe. Jeśli dziecko urodziło się żywe, należy zaznaczyć jego płeć.

Klauzula 21 zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym przewiduje zapisanie zarówno przyczyny zgonu dziecka (płodu), jak i patologii organizmu matki, która niekorzystnie wpłynęła na płód. Zapis przyczyny śmierci dziecka (dziecka martwego) dokonuje się w pięciu sekcjach klauzuli 21 oznaczonych literami od „a” do „d”. W linii „a” wpisujemy główną chorobę lub stan patologiczny noworodka (płodu), który spowodował śmierć; w linii „b” - inne choroby lub stany patologiczne dziecka, które przyczyniły się do śmierci; w linii „c” - główna choroba (lub stan) matki, która ujawniła najbardziej niekorzystny wpływ na noworodka (płód); w wierszu „d” odnotowuje się inne choroby matki (lub stan matki, łożysko), które mogą przyczynić się do śmierci dziecka (płodu). W wierszach „a” i „b” odnotowano tylko jedną chorobę. Jeżeli niemożliwe jest ustalenie choroby (stanu) matki lub stanu łożyska, który mógłby mieć niekorzystny wpływ na dziecko (płód), należy wpisać w wierszach „c” i „d” - „nieznane”, „nie ustalone”. Wiersz „ґ” służy do określenia okoliczności, które doprowadziły do ​​śmierci, ale nie można ich zaklasyfikować jako chorobę lub stan patologiczny matki lub dziecka. Ta linia może zawierać dane dotyczące operacji, środków operacyjnych wykonanych w celu dostawy. W przypadku śmierci z przyczyn zewnętrznych w wierszu „a” podaje się bezpośrednią przyczynę zgonu dziecka. W wierszu „c” - okoliczności, które przesądziły o bezpośredniej przyczynie śmierci dziecka. W akapitach „a” i „c” stosuje się tylko jeden kod, a do kodowania chorób i stanów wymienionych w akapitach „b” i „d” należy stosować tyle kodów, ile wskazują warunki w świadectwie.

Przykład: a) krwotok dokomorowy z powodu niedotlenienia stopnia 2 P52.1

b) Zespół niewydolności oddechowej P22.0

c) Niewydolność łożyska P02.2

d) Bakteriuria w ciąży P00.1

ґ) Poród przez cesarskie cięcie w 34 tygodniu ciąży

W każdym wierszu odnotowuje się tylko jedną chorobę lub stan patologiczny

5. Wpisy na obu formularzach zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym muszą być identyczne. Dokument jest podpisany przez lekarza, który wypełnił go osobiście i poświadczony okrągłą pieczęcią placówki.

6. Poprzez podpisanie na formularzu zaświadczenia lekarskiego zgonu okołoporodowego matka wyraża zgodę na wykorzystanie informacji o jej danych medycznych. W przypadku odmowy nie wypełnia się pkt 12, 13, 14, 15 i pkt 21 lit. c, d) aktu zgonu okołoporodowego. Papier firmowy jest oznaczony „nie zgadzam się”.

7. Równocześnie z wystawieniem zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym lekarz wypełnia w jednym egzemplarzu zaświadczenie o przyczynie zgonu i wydaje rodzicom lub innym osobom do pochówku, jeżeli chowają dziecko. Numery orzeczenia o przyczynie zgonu i zaświadczenia lekarskiego o zgonie okołoporodowym muszą być identyczne. Certyfikat jest poświadczony okrągłą pieczęcią instytucji.

5. Działy diagnoz klinicznych i patoanatomicznych

Ostateczne diagnozy kliniczne i pośmiertne należy zawsze zapisywać w następujących trzech nagłówkach:

1. Choroba podstawowa (pierwotna przyczyna śmierci)

- z rozpoznaniem jednoprzyczym, reprezentowanym przez jedną chorobę (uraz)

- z dwukrotnością - dwie jednostki chorobowe (współzawodnictwo, choroby skojarzone lub choroby podstawowe i podstawowe),

- z wieloma przyczynami - trzy lub więcej chorób (polipatia - rodzina lub związek chorób).

2. Powikłania (choroby podstawowej), w tym powikłanie śmiertelne (bezpośrednia przyczyna zgonu).

3. Choroby współistniejące.

Nierafinowana ostateczna diagnoza kliniczna (jak również patologiczna) nie podlega porównywaniu (zestawianiu) rozpoznań, nie nadaje się do kodowania i analizy statystycznej i niezależnie od jej treści jest uznawana za diagnozę błędną. W tym przypadku zostaje ustalona rozbieżność rozpoznań dla kategorii II i subiektywna przyczyna - nieprawidłowe sformułowanie (projekt) diagnozy klinicznej.

Choroba podstawowa to jedna lub więcej postaci nozologicznych (chorób, urazów) odnotowanych w przyjętych klasyfikacjach krajowych, terminach Międzynarodowego Nomenklatury Chorób (ICD-10), które same lub w wyniku powikłań spowodowanych przez nie doprowadziły do ​​śmierci.

Ekwiwalentem choroby podstawowej mogą być w niektórych przypadkach okoliczności wypadku (głównie z powikłaniami jatrogennymi, które były przyczyną zgonu) lub, w praktyce medycyny sądowej, akt przemocy, który spowodował śmiertelne obrażenia..

Wstępna przyczyna zgonu (choroba podstawowa) zgodnie z wymaganiami ICD-10 (pomimo utraty pewnej części informacji) jest definiowana jako jednostka (y) nozologiczna (e) zdiagnozowana na koniec epizodu opieki medycznej.

Chorobę podstawową można przedstawić za pomocą:

dwie jednostki nozologiczne, a zatem mogą być połączone (reprezentowane przez dwie konkurujące, połączone, choroby główne i podstawowe), trzy lub więcej nozologie i być polipatią (rodzina lub związek chorób). Dopuszczalne jest użycie dowolnej z przedstawionych opcji formułowania choroby podstawowej.

Konkurencyjne choroby to te choroby, na które zmarły cierpiał w tym samym czasie, a każda z nich z osobna niewątpliwie może doprowadzić do śmierci. Przykładami takich chorób mogą być dowolne śmiertelne choroby, które zbiegły się w czasie u jednego pacjenta, w szczególności: rak w IV stopniu zaawansowania i zawał mięśnia sercowego, niezgodne z życiem, zawały mózgu i mięśnia sercowego. Oddziały nosologiczne z grupy ostrej choroby wieńcowej lub CVD oraz patologii chirurgicznej zakończonej zgonem itp..

Połączone należy uznać za takie choroby, które zmarły cierpiał w tym samym czasie i które będąc w różnych związkach patogenetycznych i wzajemnie obciążając się, doprowadziły do ​​śmierci, a każda z nich z osobna nie spowodowałaby śmiertelnego wyniku. Przykładowo, może istnieć kombinacja jednostek nozologicznych z grup ostrej choroby wieńcowej i CVD, które doprowadziły do ​​śmierci tylko w wyniku wzajemnego pogorszenia, to samo połączenie jest często charakterystyczne dla tych samych postaci nozologicznych z ostrymi chorobami chirurgicznymi, w szczególności z wrzodami żołądka lub dwunastnicy.

Należy jeszcze raz podkreślić, że mówimy tylko o chorobach, które u pacjenta rozwijają się równocześnie, a nie konsekwentnie.

Wskazanie w nagłówku złożonej choroby podstawowej w ostatecznym rozpoznaniu klinicznym jednostek chorobowych, które nie odgrywały roli w tanatogenezie, ale były wcześniej przyczyną hospitalizacji, przedmiotem działań terapeutyczno-diagnostycznych, jest rażącym błędem w formułowaniu diagnozy i przyczyną rozbieżności między klinicznymi a patologicznymi rozpoznaniami anatomicznymi.

Choroba podstawowa to taka, która nie jest etiologicznie związana z chorobą główną, ale została włączona do ogólnej patogenezy z chorobą podstawową, była jedną z przyczyn jej rozwoju, następnie pogorszyła przebieg i przyczyniła się do rozwoju śmiertelnych powikłań prowadzących do zgonu. Najczęstsze przykłady chorób podstawowych: odmiany nadciśnienia tętniczego, cukrzyca dla oddziałów chorobowych z grup IHD i CVD, alkoholizm, cukrzyca prowadząca do wtórnego niedoboru odporności, stają się podłożem wielu chorób zakaźnych (odmiedniczkowe zapalenie nerek, gruźlica itp.), Przewlekłe zapalenie oskrzeli z metaplazja płaskonabłonkowa i zmiany dysplastyczne w nabłonku oskrzeli w centralnym płaskonabłonkowym raku płuca.

Błędne jest również przedstawianie w rozpoznaniu miażdżycy tętnic (tętnic narządów, aorty) jako choroby podstawowej dla zmian niedokrwiennych serca, mózgu, jelit, gdyż zmiany te, choć w istocie postaci miażdżycy, są izolowane jako niezależne nozologie, stąd zmiany miażdżycowe tętnic tych narządów (zwężenie miażdżyca tętnic, jeśli występuje w sekcji) jest wskazana w nagłówku choroby podstawowej bezpośrednio po sformułowaniu postaci nozologicznej jako jeden z jej objawów. Terminy „ogólna miażdżyca tętnic”, „miażdżyca aorty i dużych tętnic” bez określenia uszkodzenia określonych tętnic nie mogą figurować w żadnej pozycji diagnozy. Jako główna choroba miażdżyca aorty, tętnicy nerkowej, tętnic kończyn dolnych może być narażona w przypadku jej śmiertelnych powikłań (pęknięty tętniak, zgorzel miażdżycowa kończyny itp.), Dla takich przypadków są odpowiednie kody w ICD-10. Każda wzmianka o miażdżycy tętnic aorty lub określonych tętnic powinna wskazywać na etap tego procesu i jego stopień.

Dokonując ostatecznej diagnozy klinicznej i patoanatomicznej dwu- i wieloprzyczynowej, należy wskazać: „Złożona choroba podstawowa: choroby współzawodniczące (lub: choroby złożone lub: choroba podstawowa i po niej - choroba podstawowa)”. Jednak dopuszczalne jest również niestosowanie terminu „choroba współistniejąca”, ale natychmiastowe rozpoczęcie diagnozy od następującego wpisu:

„Współzawodniczące choroby: 1). 2).”,

„Choroby współistniejące: 1). 2).”,

„Podstawowa choroba :. Choroba podstawowa :.”.

Powikłania choroby podstawowej

Powikłania choroby podstawowej należy traktować jako jednostki nozologiczne, urazy, zespoły i objawy, procesy patologiczne, które są patogenetycznie (bezpośrednio lub pośrednio) związane z chorobą podstawową, ale nie są w tym samym czasie. obowiązkowy manifestacje. Powikłania powinny być wymienione w kolejności patogenetycznej lub czasowej. Z całej grupy powikłań wyróżnia się jedno najważniejsze - powikłanie śmiertelne (bezpośrednia przyczyna zgonu).

Jest to jedna lub kilka jednostek nozologicznych, które w tym czasie (z początkiem śmiertelnego wyniku) nie były bezpośrednio związane z chorobą podstawową i nie brały udziału w tanatogenezie. Konieczne jest obiektywne udowodnienie, że choroby te nie odegrały roli w nadejściu śmierci. Jednocześnie zdarza się, że zmarły przechodzi określone środki medyczne i diagnostyczne w przypadku tych chorób..

6. Kategorie rozbieżności w diagnozach

Pojęcia „zbieg okoliczności” lub „rozbieżność” diagnoz klinicznych, patologicznych i anatomicznych mają zastosowanie tylko do porównania pozycji „choroba podstawowa” (pierwotna przyczyna zgonu).

W szczególności porównanie diagnoz z innych pozycji

- na śmiertelne powikłanie (bezpośrednia przyczyna śmierci),

- główne choroby współistniejące,

przeprowadzana oddzielnie, jest niezależną analizą statystyczną i w przypadku rozbieżności nie jest odnotowywana jako rozbieżność między diagnozami, lecz jest dodatkowo wskazana np. w epikryzie klinicznej i patologicznej: diagnozy zbiegły się, ale nie rozpoznano powikłania śmiertelnego (lub choroby współistniejącej).

Przy porównywaniu rozpoznań brana jest pod uwagę jedynie diagnoza kliniczna, która jest umieszczana na stronie tytułowej historii choroby lub wskazywana jako ostateczna w karcie ambulatoryjnej zmarłego. Rozpoznania kliniczne nieskategoryzowane lub ze znakiem zapytania nie pozwalają na ich porównanie z diagnozami patologiczno-anatomicznymi, co we wszystkich przypadkach należy uznać za rozbieżność w rozpoznaniach kategorii II (przyczyną jest niewłaściwe sformułowanie lub projekt ostatecznej diagnozy klinicznej).

Rozbieżność między diagnozami to: niezgodność jakiejkolwiek nozologii z tytułem choroby podstawowej (połączona choroba podstawowa) w swej istocie (wykrycie innej nozologii podczas sekcji zwłok); niedodiagnostyka - brak tej nozologii podczas sekcji zwłok; nadmierna diagnoza - wskazanie „dodatkowej” jednostki nozologicznej, błąd w lokalizacji (w tym w różnych częściach narządów, takich jak żołądek, jelita, płuca, mózg, macica i szyjka macicy, nerki, trzustka itp.), według etiologii, charakter procesu patologicznego (na przykład z natury udaru - zawał niedokrwienny lub krwotok śródmózgowy), a także przypadki późnej (przedwczesnej) diagnozy. Wskaźnik ogólnego odsetka rozbieżności między diagnozami w szpitalach specjalistycznych nie powinien być wyższy 5%, w sieci multidyscyplinarnej i ambulatoryjnej - 10-15%, a średnio waha się od 15 do 20%.

I kategoria rozbieżności

W tej placówce nie można było postawić prawidłowej diagnozy, a błąd diagnostyczny (często popełniany nawet podczas wcześniejszych wizyt pacjenta w innych placówkach medycznych) nie wpływał na wynik choroby w tym szpitalu. Głównym kryterium rozbieżności diagnozy kategorii I jest obiektywna niemożność postawienia prawidłowego rozpoznania w danej placówce medycznej. Przyczyny rozbieżności w diagnozach dla kategorii I są zawsze obiektywne.

Rozbieżność kategorii II

Prawidłowe rozpoznanie w tej placówce było możliwe, jednak błąd diagnostyczny, który powstał z przyczyn obiektywnych lub subiektywnych, nie wpłynął istotnie na wynik choroby. Niektóre przypadki rozbieżności w diagnozach w kategorii II wynikają z obiektywnych trudności w rozpoznaniu (ale nie są przenoszone do kategorii I), a niektóre z przyczyn subiektywnych.

Rozbieżność kategorii III

Prawidłowa diagnoza w tej placówce była możliwa, a błąd diagnostyczny wiązał się z błędnymi taktykami medycznymi, tj. Doprowadził do niewystarczającego (niepełnego) lub niewłaściwego leczenia, które odegrało decydującą rolę w zgonie choroby. Przyczyny błędu diagnostycznego w przypadku rozbieżności rozpoznań dla kategorii III mogą być również obiektywne i subiektywne..

1. Technika sekcji zwłok zmarłego.

2. Cechy autopsji noworodka. Określenie kryteriów urodzenia żywego, porodu martwego, okresu okołoporodowego, określenie okresów rozwoju płodu i noworodka.

3. Ubieranie zwłok. Zachowanie narządów po sekcji. Badanie narządów po sekcji.

4. Rejestracja dokumentacji patologicznej: protokół sekcji patologicznej, jej część - rozpoznanie patologiczne, epikryzja patologiczna (porównanie klinicznych i patologicznych rozpoznań anatomicznych, wniosek o przyczynie zgonu, wady w rozpoznaniu i leczeniu).

5. Przygotowanie dokumentacji sekcji zwłok: protokół sekcji zwłok, część - diagnoza pośmiertna, epikryzja pośmiertna (porównanie rozpoznań klinicznych i pośmiertnych, wniosek o przyczynie zgonu, wady w rozpoznaniu i leczeniu).

6. Praca z wersją ICD X (1995) do kodowania patologicznej diagnozy anatomicznej.

7. Kliniczno - anatomiczna analiza zgonów.