ZABURZENIA DWUSTRONNE: definicja, klasyfikacja, rozpoznanie, leczenie

Pytania

Definicja (przesłanki patomorfologiczne) Pomimo tego, że układ żółciowy (układ dróg żółciowych i zwieraczy regulujących przepływ żółci) próbuje się rozpatrywać oddzielnie od narządu głównego (wątroby), jest jego częścią i zgodnie z

Definicja (patologiczne przesłanki)

Pomimo tego, że układ żółciowy (układ dróg żółciowych i zwieraczy regulujących przepływ żółci) próbuje być rozpatrywany oddzielnie od narządu głównego (wątroby), jest jego częścią i funkcjonuje zgodnie z tym.

W hepatocytach umownie wyróżniono 3 niezależne ogniwa: część sinusoidalną, boczną i kanałową. Wierzchołkowa (kanałowa) część błony cytoplazmatycznej hepatocytu różni się właściwościami histologicznymi i biochemicznymi i uczestniczy w tworzeniu światła kapilary żółciowej. Każda komórka wątroby bierze udział w tworzeniu kilku dróg żółciowych (BA). Na obwodzie zraziki kwasów tłuszczowych łączą się z odpowiednimi drogami żółciowymi, przechodząc na wyjściu do międzyzrazikowej tkanki łącznej do kanalików międzyzrazikowych, które łącząc się tworzą międzyzrazikowe kanaliki pierwszego rzędu (drugie - gdy są już pokryte pryzmatycznym nabłonkiem). W ich ścianach pojawiają się gruczoły śluzowo-cewkowe, błona tkanki łącznej, włókna elastyczne. Przewody międzyzrazikowe, łącząc się, tworzą duże przewody wątrobowe - zrazikowe, wychodzące z wątroby i z kolei tworzące wspólny przewód wątrobowy, którego kontynuacją jest wspólny przewód żółciowy, którego początkiem jest połączenie przewodu wątrobowego z przewodem torbielowatym. W przewodzie żółciowym wspólnym znajdują się podziały nadwunastniczy, zaodwunastniczy, zaotrzustkowy, śródtrzustkowy i śródścienny.

Dalsza część przewodu żółciowego wspólnego przebiega w grubości głowy trzustki, a przewód otwiera się na tylnej ścianie zstępującej dwunastnicy, 2-10 cm poniżej odźwiernika. Według różnych autorów szerokość przewodów może być różna: przewód żółciowy wspólny (OB) - od 2 do 4 mm; wątroba - od 0,4 do 1,6 mm; pęcherzykowe - od 1,5 do 3,2 mm. Zgodnie z danymi radiologicznymi szerokość kanału chłodzącego wynosi od 2 do 9 mm; według danych USG - w obecności pęcherzyka żółciowego (GB) - od 2 do 6 mm, a bez pęcherzyka żółciowego - od 4 do 10 mm. Pojemność woreczka żółciowego wynosi od 30 do 70 ml. Na styku pęcherzyka żółciowego z przewodem torbielowatym włókna mięśniowe przyjmują kierunek okrężny, tworząc zwieracz przewodu pęcherzyka żółciowego (Lutkens). Unerwienie ruchowe jest realizowane przez współczulny i przywspółczulny układ nerwowy. Sploty nerwowe znajdują się we wszystkich warstwach dróg żółciowych. Wrażliwe włókna pęcherzyka żółciowego są w stanie dostrzec tylko rozciąganie.

Wydzielanie żółci jest ciągłe przez cały dzień, z pewnymi wahaniami. Od 0,5 do 2,0 litrów żółci jest wydzielanych dziennie. Kierunek ruchu żółci zależy od interakcji wydzieliny wątrobowej, rytmicznej aktywności zwieraczy końcowego odcinka przewodu żółciowego wspólnego, zwieracza pęcherzyka żółciowego, zastawki przewodu torbielowatego i funkcji ssącej błony śluzowej pęcherzyka żółciowego i wszystkich przewodów, co tworzy gradienty ciśnienia. Z przewodów wątrobowych i przewodu żółciowego wspólnego żółć dostaje się do pęcherzyka żółciowego w momencie zamknięcia zwieracza Oddiego (odgrywa decydującą rolę w tworzeniu gradientu ciśnień). Zwieracz Oddiego nie jest trwale zamknięty poza trawieniem, a małe porcje żółci systematycznie przedostają się do dwunastnicy. Po zakończeniu fazy trawienia żółć dostaje się do woreczka żółciowego na 3 lub więcej godzin. Większość badaczy uważa, że ​​pozawątrobowe drogi żółciowe nigdy nie są w spoczynku, a ich aktywną perystaltykę rozpatruje się z punktu widzenia regulacji przepływu żółci; ton dwunastnicy (ciśnienie wewnątrz światła) wpływa również na wydzielanie żółci. Odpowiedź motoryczna pęcherzyka żółciowego i zwieracza Oddiego zależy bezpośrednio od ilości i jakości pożywienia, a także od stanu emocjonalnego człowieka.

Muskulatura zwieracza Oddiego nie zależy od muskulatury dwunastnicy. Zwieracz Oddiego składa się z: zwieracza właściwego BDS (zwieracz westfalski), który zapewnia oddzielenie przewodów od dwunastnicy; w rzeczywistości zwieracz wspólnego przewodu żółciowego; zwieracz przewodu trzustkowego.

Praca całego układu żółciowego jest ściśle skoordynowana, co zapewnia regulacja nerwowa i humoralna. Regulacyjny wpływ endogennych peptydów z grupy endorfin wciąż nie jest do końca jasny. Podstawową zasadą całego systemu regulacyjnego jest wielopoziomowa samoregulacja (w tym lokalnie produkowane hormony i substancje biologicznie czynne).

Składnik regulacyjny jest bardzo złożony w warunkach fizjologicznych i nie jest całkowicie jasny w różnych patologiach tego układu..

Klasyfikacja, definicja klinicznych wariantów dysfunkcji, podejścia diagnostyczne

Choroby czynnościowe dróg żółciowych to zespół objawów klinicznych, które powstały w wyniku dysfunkcji motoryczno-tonicznej pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i zwieraczy.

Zgodnie z najnowszą klasyfikacją międzynarodową zamiast definicji „czynnościowych chorób dróg żółciowych” (Rome Consensus, 1999) przyjęto termin „dysfunkcyjne zaburzenia dróg żółciowych”. Ponadto, niezależnie od etiologii, zwykle dzieli się je na 2 typy: dysfunkcję pęcherzyka żółciowego i dysfunkcję zwieracza Oddiego.

W najnowszej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD-10), pod pozycją K82.8, tylko „dyskineza pęcherzyka żółciowego i przewodu torbielowatego” jest przypisana do pozycji K83.4 - „skurcz zwieracza Oddiego”.

Przywspółczulne i współczulne części autonomicznego układu nerwowego, a także układ hormonalny, biorą udział w regulacji aktywności ruchowej układu żółciowego, zapewniając zsynchronizowaną sekwencję skurczu i rozluźnienia pęcherzyka żółciowego i aparatu zwieracza..

Wykazano, że umiarkowane podrażnienie nerwu błędnego powoduje skoordynowaną aktywność pęcherzyka żółciowego i zwieraczy, a silne podrażnienie powoduje skurcze spastyczne z opóźnionym ewakuacją żółci. Podrażnienie nerwu współczulnego pomaga rozluźnić pęcherzyk żółciowy. Z hormonów żołądkowo-jelitowych maksymalne działanie ma cholecystokinina - pankreazymin (CCK-PZ), która wraz ze skurczem pęcherzyka żółciowego pomaga rozluźnić zwieracz Oddiego. Motywem stymulującym rozwój CCK-PZ jest tłusta żywność, a dla nerwowych wpływów regulacyjnych - gradient ciśnienia i jego zmiana.

Główną przyczyną zaburzeń rytmicznej czynności układu żółciowego są procesy zapalne w wątrobie, prowadzące do naruszenia syntezy żółci, zauważalnego spadku ciśnienia w przewodach i woreczku żółciowym oraz w związku z tym do ciągłego spastycznego skurczu zwieracza Oddiego.

Różne zabiegi chirurgiczne (cholecystektomia, wagotomia, resekcja żołądka) również prowadzą do znacznych dysfunkcji dróg żółciowych. W przeciwieństwie do procesów zachodzących w innych narządach trawiennych, żółć powstaje w sposób ciągły, ale dopływ żółci do jelita obserwowany jest tylko w określonych fazach trawienia. Zapewnia to rezerwowa funkcja woreczka żółciowego i jego rytmiczne skurcze z sukcesywnym rozluźnieniem zwieraczy Lutkensa i Oddiego. Rozluźnieniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy zamknięcie zwieracza Oddiego.

Rozróżnij pierwotne i wtórne zaburzenia dysfunkcyjne. Pierwotne są rzadkie i średnio 10-15%. Jednocześnie zmniejszenie kurczliwości pęcherzyka żółciowego może być związane zarówno ze spadkiem masy mięśniowej (rzadko), jak i ze spadkiem wrażliwości aparatu receptorowego na stymulację neurohumoralną. Ponadto niewielka liczba receptorów może być genetycznie zdeterminowana i nabyta z powodu zaburzeń zapalnych, zwyrodnieniowych i metabolicznych. Wtórne zaburzenia czynności dróg żółciowych można zaobserwować przy zaburzeniach hormonalnych, leczeniu somatostatyną, przy zespole napięcia przedmiesiączkowego, ciąży, chorobach ogólnoustrojowych, cukrzycy, zapaleniu wątroby, marskości wątroby, jejunostomii, a także przy istniejących stanach zapalnych i kamieniach w pęcherzyku żółciowym. Co więcej, obecność tych chorób nie oznacza trwałej niewydolności systemów regulacyjnych i aparatu postrzegającego - mówimy o różnych stopniach zaburzeń w różnych okresach, fazach przebiegu choroby; pod tym względem występuje zaburzenie „falopodobne”, aż do okresów dość długotrwałej stabilności, ale z „lekkim” przejściem tego układu ze stabilizacji do zaburzeń motorycznych. W tym przypadku ważne jest przeciążenie psycho-emocjonalne, stresujące sytuacje, ogólne nerwice. Zdecydowana większość pacjentów poddanych cholecystektomii charakteryzuje się niewydolnością zwieracza Oddiego z ciągłym przepływem żółci, rzadziej obserwuje się jego skurcz. Inną najczęstszą przyczyną zaburzeń dróg żółciowych jest dystalna resekcja żołądka, która prowadzi do zmniejszenia regulacji hormonalnej i niedociśnienia pęcherzyka żółciowego..

Klasyfikację dysfunkcyjnych zaburzeń dróg żółciowych przedstawiono w tabeli.

Dla ułatwienia percepcji i wygodniejszego stosowania w praktyce w klasyfikacji przedstawiono zaburzenia jednokierunkowe, choć w życiu często mają one charakter złożony, z przewagą jednego ze składowych.

Objawy kliniczne są dość dobrze znane: w zaburzeniach hiperkinetycznych kolki o różnym nasileniu pojawiają się bez napromieniania lub przy napromienianiu w prawo, w plecy, niekiedy w lewą połowę brzucha (z zajęciem przewodu trzustkowego). Z hipokinezą - tępy ból w prawym podżebrzu, uczucie ucisku, wzdęcia, narastające wraz ze zmianą pozycji ciała i wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego, co zmienia gradient ciśnienia dla przepływu żółci. Typowe dla różnych form dysfunkcji są gorycz w jamie ustnej, wzdęcia, niestabilne stolce.

Tak więc głównym objawem dysfunkcji pęcherzyka żółciowego jest ból żółciowy, a jedyną obiektywną cechą może być opóźnione opróżnianie pęcherzyka żółciowego. Dostępne metody diagnostyczne nie wyjaśniają przyczyny tego zjawiska. Przyczyn może być kilka. Nie można wykluczyć takich momentów, jak naruszenie wypełnienia lub zmniejszenie wrażliwości aparatu przyjmującego pęcherzyka żółciowego.

Kryterium diagnostycznym dysfunkcji pęcherzyka żółciowego są epizody silnego, uporczywego bólu zlokalizowanego w nadbrzuszu lub w prawym górnym kwadrancie brzucha, z następującymi cechami:

  • czas trwania epizodów 30 minut lub więcej;
  • objawy wystąpiły 1 lub więcej razy w ciągu ostatnich 12 miesięcy;
  • uporczywy ból, zmniejszona codzienna aktywność pacjentów i konieczność konsultacji z lekarzem;
  • brak dowodów organicznej patologii powodującej objawy;
  • obecność naruszenia funkcji opróżniania pęcherzyka żółciowego.

Bardzo ważnym obiektywnym objawem upośledzonej ruchliwości pęcherzyka żółciowego jest ultradźwiękowe zjawisko „szlamu” (osadu), które według naszych danych [1] można przedstawić w 2 wersjach: a) rozproszonej; b) ciemieniowy. Wariant ciemieniowy, w zależności od sytuacji klinicznej, można scharakteryzować jako „zapalny”. Jeśli nie ma stanu zapalnego, elementy osadu, które go tworzą, są wystarczająco duże. Należy również przeanalizować cały kompleks objawów klinicznych: nudności i wymioty, napromienianie, czynniki prowokujące (pokarm, jego jakość itp.).

W odniesieniu do dysfunkcji zwieracza Oddiego wyróżnia się 4 typy kliniczne i laboratoryjne (3 typy dysfunkcji dróg żółciowych i 1 typ dysfunkcji trzustki). Kryteria diagnostyczne opierają się na napadzie bólu żółciowego i 3 objawach laboratoryjno-instrumentalnych: wzrost AST i / lub ALP 2 lub więcej razy przy podwójnym oznaczeniu; spowolnienie wydalania środków kontrastowych z ERPHG (ponad 45 minut); rozszerzenie przewodu żółciowego wspólnego o ponad 12 mm (badania są wykonywane w okresie ataku).

Pierwszy rodzaj dysfunkcji charakteryzuje się bólem i 3 objawami.

Drugi rodzaj dysfunkcji charakteryzuje się bólem i 1 lub 2 objawami.

Trzeci typ to tylko atak bólu.

Czwarty typ - trzustkowy - charakteryzuje się bólem „trzustkowym” i wzrostem poziomu amylazy lub lipazy (przy łagodnym bólu); może nie występować zwiększenie aktywności enzymów (amylazy, lipazy).

W przypadkach, w których endoskopowa pankreatocholangiografia wsteczna wyklucza brak patologii zwężenia, przedstawiono monometrię zwieraczy żółciowych i trzustkowych.

Światowy Kongres Gastroenterologii (Bangkok, 2002) określił, że medycyna oparta na faktach nie wymaga konsensusu, ale dowodów. Uczestnicy Kongresu doszli do wniosku, że zwieracz dysfunkcji Oddiego nie powinien być klasyfikowany jako dobrze zdefiniowana choroba, ale jako stan o zmiennej zależności dysfunkcja / objaw. Podkreślono, że upośledzenie opróżniania pęcherzyka żółciowego jest dobrze znane jako konsekwencja uszkodzenia zapalnego, niedrożności mechanicznej lub odnerwienia układu autonomicznego. W przypadku braku tych warunków nie jest jasne, czy opóźnione opróżnianie pęcherzyka żółciowego można uznać za określony problem kliniczny (postać nozologiczna).

Wybrane zasady leczenia dysfunkcyjnych zaburzeń dróg żółciowych

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że głównym celem leczenia pacjentów z dysfunkcjonalnymi zaburzeniami dróg żółciowych jest przywrócenie prawidłowego przepływu żółci i wydzieliny trzustkowej wzdłuż dróg żółciowych i trzustkowych. W związku z tym do zadań leczenia należą:

  • przywrócenie, a jeśli to niemożliwe - uzupełnienie produkcji żółci (wraz z rozwojem przewlekłej niewydolności dróg żółciowych, co oznacza zmniejszenie ilości żółci i kwasów żółciowych wchodzących do jelita przez 1 godzinę po wprowadzeniu bodźca. U pacjentów po cholecystektomii prawie zawsze dochodzi do dysfunkcji zwieracza Oddiego, ponieważ normalne funkcjonowanie układu żółciowego, woreczek żółciowy jest wykluczony, w związku z czym obserwuje się nieodwracalną utratę kwasów żółciowych wraz z rozwojem przewlekłej niewydolności dróg żółciowych, która powoduje zarówno niestrawność, jak i zaburzenia dysfunkcyjne);
  • wzrost kurczliwości pęcherzyka żółciowego (jeśli jest niewystarczający);
  • zmniejszenie kurczliwości pęcherzyka żółciowego (z jego nadczynnością);
  • przywrócenie tonu układu zwieracza;
  • przywrócenie ciśnienia w dwunastnicy (co warunkuje odpowiedni gradient ciśnień w drogach żółciowych).

Do tej pory dietoterapia odgrywała znaczącą rolę w systemie działań terapeutycznych. Ogólne zasady diety to dieta z częstymi niewielkimi ilościami pożywienia (5-6 posiłków dziennie), która pomaga normalizować ciśnienie w dwunastnicy oraz reguluje opróżnianie pęcherzyka żółciowego i przewodu pokarmowego. Napoje alkoholowe, woda gazowana, potrawy wędzone, tłuste i smażone, przyprawy są wyłączone z diety - ze względu na to, że mogą powodować skurcz zwieracza Oddiego. Przy doborze racji pokarmowej brany jest pod uwagę wpływ poszczególnych składników odżywczych na normalizację funkcji motorycznej pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. Tak więc przy dysfunkcji typu hiperkinetycznego spożycie produktów stymulujących skurcz pęcherzyka żółciowego powinno być mocno ograniczone - tłuszcze zwierzęce, oleje roślinne, bogate mięso, buliony rybne i grzybowe. W przypadku niedociśnienia pęcherzyka żółciowego pacjenci zwykle dobrze tolerują słabe buliony mięsne i rybne, śmietanę, śmietanę, oleje roślinne, jajka na miękko. Olej roślinny jest przepisywany w łyżeczce 2-3 razy dziennie 30 minut przed posiłkiem przez 2-3 tygodnie. Aby zapobiec zaparciom, zaleca się potrawy promujące wypróżnianie (marchew, dynia, cukinia, zioła, arbuzy, melony, suszone śliwki, suszone morele, pomarańcze, gruszki, miód). Jest to szczególnie ważne, ponieważ normalnie funkcjonujące jelito oznacza normalizację ciśnienia w jamie brzusznej i obecność normalnego przepływu żółci do dwunastnicy. Stosowanie otrębów pokarmowych (z dostateczną ilością wody) jest ważne nie tylko dla jelit, ale także dla ruchliwości dróg żółciowych, zwłaszcza pęcherzyka żółciowego, w którym występuje osad.

Spośród leków wpływających na funkcję motoryczną przewodu pokarmowego stosuje się: leki antycholinergiczne, azotany, miotropowe leki przeciwskurczowe, hormony jelitowe (CCK, glukagon), choleretyki, cholekinetyka.

Leki przeciwcholinergiczne, zmniejszając stężenie wewnątrzkomórkowych jonów wapnia, powodują rozluźnienie mięśni. Intensywność odprężenia zależy od początkowego napięcia przywspółczulnego układu nerwowego, ale przy stosowaniu leków z tej grupy obserwuje się szeroki wachlarz skutków ubocznych: suchość w ustach, trudności w oddawaniu moczu, zaburzenia widzenia, co znacznie ogranicza ich stosowanie.

Azotany (nitrogliceryna, nitromint, sustonit, nitro-time, nitrong forte, nitro mac, nitrocor, nitrozorbide, cardonite) poprzez tworzenie w mięśniach gładkich wolnych rodników tlenku azotu, które aktywują zawartość cGMP, prowadzą do ich rozluźnienia. Jednak leki te mają znaczące skutki uboczne na układ krążenia i inne. Rozwój tolerancji powoduje, że nie nadają się do długotrwałej terapii.

Nieselektywne blokery kanału wapniowego (nifedypina, werapamil, diltiazem itp.) Są w stanie rozluźnić mięśnie gładkie, w tym drogi żółciowe, ale wymaga to najwyższych możliwych dawek, co praktycznie wyklucza stosowanie tych leków ze względu na wyraźne skutki sercowo-naczyniowe.

Niektóre leki przeciwskurczowe selektywnie blokują kanały wapniowe (dicetel, bromek panaveria, spasmomen) i działają głównie na poziomie okrężnicy, gdzie są metabolizowane. 5-10% tych leków jest wchłanianych i metabolizowanych w wątrobie i może działać na poziomie dróg żółciowych. Ta strona wymaga dalszych badań, a pośrednie skutki związane z przywróceniem gradientu ciśnienia są odnotowane i mogą być wykorzystane..

Obecnie wśród miotropowych leków przeciwskurczowych zwraca się uwagę na lekiem gimekromon (odeston), który działa selektywnie spazmolitycznie na zwieracz Oddiego i zwieracz pęcherzyka żółciowego. Odeston jest skuteczny u pacjentów z dysfunkcją dróg żółciowych, ma działanie żółciopędne, eliminuje niewydolność dróg żółciowych, a także dysfunkcję zwieracza Oddiego, jego hipertoniczność, w tym u pacjentów po cholecystektomii.

Wśród innych miotropowych środków przeciwskurczowych należy zauważyć duspatalinę, która wybiórczo wpływa na ton zwieracza Oddiego (bezpośrednio i pośrednio), jest pozbawiona uniwersalnego działania przeciwskurczowego (a zatem skutków ubocznych), ale nie ma działania żółciopędnego i jest pod tym względem gorsza od odestonu.

W przypadku niedoczynności pęcherzyka żółciowego główne podejście do leczenia należy uznać za farmakoterapeutyczne.

Stosowanie leków poprawiających ruchliwość pęcherzyka żółciowego.

  • preparaty zawierające żółć lub kwasy żółciowe: allochol, kwas dehydrocholowy, liobil, cholenzym;
  • leki syntetyczne: oksafenamid, nikodyna, tsikwalon;
  • preparaty ziołowe: chophytol, flamin, holagogum, jedwab kukurydziany itp..

Cholekinetyka: siarczan magnezu, oliwa z oliwek i inne oleje, sorbitol, ksylitol, cholosy itp..

Wybór leku, który jest bardzo ważną, jeśli nie główną kwestią, zależy od tego, jak szybko ma zostać uzyskany efekt terapii. Jeśli wymagany jest jak najszybszy wpływ na organizm pacjenta, lepiej zastosować cholekinetykę, a efekt zależy również od dawki leku; jeśli potrzebny jest długi cykl leczenia, stosuje się leki zawierające żółć; jeśli jednocześnie wymagane jest działanie przeciwzapalne, należy dokonać wyboru na korzyść leków syntetycznych, ale przebieg ich leczenia będzie krótkotrwały; gdy pacjent ma jednocześnie patologię wątroby, wówczas należy dokonać wyboru na korzyść chophytolu, który ma działanie żółciopędne i ochronne.

Stosowanie leków o działaniu prokinetycznym

(motilium, debridat). Może to również obejmować miotropowe leki przeciwskurczowe: dycetel, spasmomen, duspatalin, halidor, no-shpa. Należy pamiętać, że ich skutki z reguły mają charakter pośredni (zmniejszają ton zwieracza Oddiego lub ciśnienie w dwunastnicy). Ich skuteczność jest zależna od dawki, dlatego konieczne jest dobranie skutecznej dawki..

Stosowanie leków zmniejszających stan zapalny i hiperalgezję trzewną. Niesteroidowe leki przeciwzapalne: anopiryna, upsaryna UPSA, dicloberl, naklofen, ketanov, solpaflex, brustan, ketonal, movalis, donalgin, ambene, celebrex oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne w małych dawkach (amizol, saroten, elivel, koaksilipramina).

Należy zwrócić uwagę na inne aspekty leczenia. W przypadku dysfunkcji zwieracza Oddiego: po ustaleniu pierwszego typu wymagana jest papillosphincterotomia; drugi lub trzeci typ - dopuszcza się przepisanie terapii lekowej. Należy pamiętać, że hormony (CCK, glukagon) mogą czasowo zmniejszać napięcie zwieracza Oddiego; azotany mają bardzo krótkotrwały efekt. Toksyna botulinowa jest silnym inhibitorem uwalniania acetylocholiny. Jego stosowanie w postaci zastrzyków do zwieracza Oddiego zmniejsza jego ciśnienie, poprawia przepływ żółci i przynosi ulgę, ale efekt zabiegu jest przemijający. W typie trzustkowym zwieracza dysfunkcji Oddiego standardową terapią jest operacyjna sfinkteroplastyka i litoplastyka trzustki (ekspozycja na lek przeprowadzana jest tylko na etapie braku powikłań).

Wniosek

W ostatnim czasie uwagę środowiska medycznego zwracają ogólnie zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, aw szczególności dróg żółciowych. Wynika to w dużej mierze z faktu, że w odniesieniu do zaburzeń czynnościowych wciąż istnieje nadzieja na ich wyleczenie, a także skuteczna profilaktyka lub opóźnienie rozwoju poważniejszych prognostycznych patologii organicznych (w tym onkologicznych). Obecnie opracowywane są diagnostyczne podejścia do leczenia rozważanych przez nas chorób, przedstawione w niniejszym artykule. Ponadto praca ta odzwierciedla duży arsenał leków, którymi dysponuje lekarz, który ma możliwość wyboru leku lub kompleksu w zależności od patogenetycznych cech danego schorzenia..

Literatura
  1. Sokolov LK, Minushkin ON i wsp. Kliniczna i instrumentalna diagnostyka chorób narządów strefy wątrobowo-trzustkowej. - M., 1987.
  2. Minushkin O. N. Dysfunkcjonalne zaburzenia dróg żółciowych (patofizjologia, diagnostyka i metody terapeutyczne). - M., 2002.
  3. Kalinin A.V. Zaburzenia czynnościowe dróg żółciowych i ich leczenie // Kliniczne perspektywy gastroenterologii, hepatologii. - 2002. - Nr 3. - Str. 25–34.
  4. Yakovenko EP i wsp. Dysfunkcja zwieracza Oddiego związana z cholecystektomią (diagnostyka, leczenie) // Praktyk. - 2000 r. - nr 17 - str. 26-30.
  5. Nasonova S.V., Tsvetkova L.I. Doświadczenie w stosowaniu odestonu w leczeniu przewlekłych chorób pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych // Ros. sol. gastroenterologia, hepatologia, koloproktologia. - 2000. - nr 3. - S. 87–90.
  6. Nasonova S. V., Lebedeva O. I. Odeston w leczeniu przewlekłych chorób układu wątroby i dróg żółciowych // Military-med. magazyn. - 2001. - Nr 3. Str. 49–53.
  7. Yakovenko EP i wsp. Odeston w leczeniu chorób dróg żółciowych // Lekarz praktykujący. - 2001. - nr 19. - str. 30–32.

O. N. Minushkin, doktor nauk medycznych, profesor
Centrum Medyczne Wydziału Administracyjnego Prezydenta Federacji Rosyjskiej w Moskwie

Patologia dróg żółciowych i ból brzucha

Większości chorób dróg żółciowych towarzyszy ból o różnym nasileniu. Obecnie ból definiuje się jako spontaniczne odczucie subiektywne wynikające z wejścia patologicznych impulsów do ośrodkowego układu nerwowego z obwodu, w przeciwieństwie do bólu, który jest określany podczas badania np. Palpacyjnie [1]. Co więcej, rodzaj i nasilenie bólu nie zawsze są bezpośrednio zależne od natężenia czynników, które go powodują..

Ból brzucha występuje zarówno w chorobach czynnościowych, jak i organicznych pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.

Zgodnie z mechanizmem rozwoju wszystkie zaburzenia czynnościowe dróg żółciowych dzielą się na pierwotne i wtórne. Jednocześnie w strukturze zaburzeń czynności dróg żółciowych zaburzenia pierwotne zajmują stosunkowo niewielkie miejsce, ich częstość waha się w granicach 10-15%.

Znacznie częściej (w 85-90%) występują wtórne zaburzenia czynnościowe powstające w wyniku rozwoju organicznej patologii dróg żółciowych.

W diagnostyce chorób dróg żółciowych stosuje się metody przesiewowe i wyjaśniające. Wiodącą metodą oceny stanu funkcjonalnego pęcherzyka żółciowego jest badanie ultrasonograficzne z badaniem frakcji wyrzutowej po śniadaniu żółciopędnym. Obecnie należy uznać, że najbardziej pouczającą metodą w diagnostyce zaburzeń czynnościowych aparatu zwieracza jest dynamiczna cholescyntygrafia. Za bardzo obiecującą metodę można uznać również bezpośrednią oddzielną manometrię przewodów żółciowych i trzustkowych..

Głównymi przyczynami bólu brzucha w patologii dróg żółciowych są skurcze mięśni gładkich, przeprost ściany pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych w wyniku rozwoju nadciśnienia żółciowego, mechaniczne podrażnienie ścian i przewodów pęcherzyka żółciowego przez szlam żółciowy lub kamień. Pod tym względem charakter bólu również się różni. Mogą wystąpić nagle lub nasilać się stopniowo, trwać minuty lub godziny, utrzymywać się przez długi czas lub nawracać w różnych odstępach czasu, być zlokalizowane lub rozległe.

Bliski anatomiczny i funkcjonalny związek układu żółciowego ze strefą żołądkowo-trzustkowo-dwunastniczą powoduje mieszany charakter bólu w patologii dróg żółciowych, podczas gdy ból brzucha rzadko występuje jako niezależny objaw i często łączy się go z innymi objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, gorycz w ustach, zgaga uczucie pełności w żołądku, wzdęcia, biegunka, zaparcia itp.)

Różne środki zwiotczające mięśnie gładkie są stosowane w celu złagodzenia bólu brzucha w patologii dróg żółciowych. Szeroko stosowane są leki antycholinergiczne, które blokują receptory muskarynowe błony komórkowej, w wyniku czego wewnątrzkomórkowe stężenie wapnia spada, co ostatecznie prowadzi do rozluźnienia komórki mięśniowej. Istotną wadą są znane skutki uboczne stosowania leków antycholinergicznych. Są przeciwwskazane w jaskrze, gruczolaku prostaty, ciąży itp., Co ogranicza ich stosowanie u znacznej części pacjentów.

W praktyce klinicznej często stosuje się leki przeciwskurczowe (drotaweryna, bencyklan, papaweryna), których mechanizm działania sprowadza się do hamowania fosfodiesterazy, aktywacji cyklazy adenylanowej. Jednak leki te mają ogólny wpływ na wszystkie mięśnie gładkie, w tym naczynia krwionośne i drogi moczowe. Spazmolityczny efekt tych leków nie jest długotrwały, a przy długotrwałym stosowaniu może rozwinąć się dyskineza hipomotoryczna pęcherzyka żółciowego i dysfunkcja aparatu zwieracza dróg żółciowych. W związku z tym leki te są używane przez krótki czas, głównie w celu złagodzenia bolesnego ataku.

Wśród miotropowych leków przeciwskurczowych na uwagę zasługuje chlorowodorek mebeweryny (Duspatalin), który bezpośrednio blokuje szybkie kanały sodowe błony komórkowej miocytów, co zakłóca dopływ sodu do komórki, w związku z czym następuje spowolnienie procesów depolaryzacji i zapobieżenie sekwencji zdarzeń prowadzących do skurczu mięśni, oraz dlatego do rozwoju bólu.

Chlorowodorek mebeweryny blokuje również wypełnianie magazynu zewnątrzkomórkowym wapniem, dlatego gdy w jego obecności aktywowane są receptory α1-adrenergiczne, magazyn nie jest ponownie wypełniany. Pod tym względem odpływ jonów potasu z komórki jest krótkotrwały i nie ma trwałego obniżenia napięcia mięśniowego [2].

Tym samym chlorowodorek mebeweryny łagodzi skurcze, ale nie powoduje trwałej atonii mięśni gładkich, tj. nie zaburza ruchliwości przewodu pokarmowego.

Zaletą chlorowodorku mebeweryny nad powyższymi środkami przeciwskurczowymi jest to, że nie wpływa na receptory muskarynowe, a zatem nie ma skutków ubocznych, takich jak suchość w ustach, zaburzenia widzenia spowodowane skurczem akomodacji, tachykardia, zatrzymanie moczu, a także nie powoduje niedociśnienia.

Niedawne badania wykazały, że chlorowodorek mebeweryny ma pozytywny wpływ na patologię dróg żółciowych [3,4]. Przebadano 20 pacjentów z kamicą żółciową (17 kobiet i 3 mężczyzn, średni wiek 44,5 ± 2,2 roku) oraz 20 pacjentów z zespołem postcholecystektomii (16 kobiet i 4 mężczyzn, średni wiek 45,8 ± 3,1 roku). Skargi na ciągły ból w prawym podżebrzu o charakterze uciskającym lub pękającym zgłosiło 31 pacjentów, u 9 miały one charakter napadowy i były nasilone. U 32 pacjentów stwierdzono zaburzenia dyspeptyczne w postaci goryczy w ustach, nudności i odbijania. Wszyscy pacjenci przyjmowali Duspatalin 1 kapsułkę 2 razy dziennie. U pacjentów z kamicą żółciową po 7 dniach ból w prawym podżebrzu zmniejszył się u 14 (70%). Po 14 dniach zniknęły całkowicie u 17 pacjentów (85%), au 3 (15%) ich czas trwania i nasilenie uległy zmniejszeniu. U pacjentów z zespołem postcholecystektomii (PCES) w pierwszym tygodniu leczenia natężenie bólu w prawym podżebrzu zmniejszyło się u 13 (65%), a po 14 dniach całkowicie ustąpiło u 8 (40%), istotnie zmniejszyło się nasilenie i czas trwania u 10 (50 %). Brak dodatniej dynamiki w łagodzeniu bólu odnotowano tylko u 2 pacjentów. Według EGDS i komputerowego pH-metrii refluks dwunastniczo-żołądkowy wykryty przed rozpoczęciem badania zniknął w 70% przypadków, co było przyczyną ustąpienia zaburzeń dyspeptycznych u tych pacjentów. W trakcie terapii 3 z 5 pacjentów z PCES z hiperaminotransferazemią wykazało normalizację parametrów AspAT i AlAT. Według danych USG, na 11 pacjentów z PCES, u których pierwotnie przewód żółciowy wspólny poszerzył się z 9 do 14 mm, w 5 po 2 tygodniach leczenia Duspatalinem zarejestrowano prawidłowe parametry jego szerokości, au 4 wystąpiła tendencja do zmniejszania światła przewodu żółciowego wspólnego. Żaden pacjent nie doświadczył żadnych skutków ubocznych podczas stosowania leku Duspatalin..

Interesujące są również nowe dane uzyskane przez V.S Savelyeva. et al. [pięć]. Autorzy przekonująco wykazali, że podczas przyjmowania leku Duspatalin odpływ żółci poprawia się, a poziom zarówno cholesterolu całkowitego (cholesterolu), jak i cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości zmniejsza się..

Tak więc na tle leczenia preparatem Duspatalin u większości pacjentów z kamicą żółciową i PCES obserwuje się pozytywny trend objawów klinicznych, ustąpienie bólu i ustąpienie zaburzeń dyspeptycznych. Eliminacja dysfunkcji zwieracza Oddiego pomaga zmniejszyć nadciśnienie żółciowe, co prowadzi do normalizacji szerokości światła przewodu żółciowego wspólnego, poprawy parametrów laboratoryjnych. Dobry efekt kliniczny i brak skutków ubocznych sprawiają, że Duspatalin jest lekiem z wyboru w leczeniu pacjentów z patologią dróg żółciowych..

Literatura

  1. Yakovenko E.P. Zespół bólu brzucha: etiologia, patogeneza i zagadnienia terapii. Clinical Pharmacology and Therapy, 2002, 11 (1), str. 1-4.
  2. Rola Duspatalin w leczeniu chorób czynnościowych przewodu pokarmowego. Rak piersi. Choroby układu pokarmowego. Tom 3, nr 2, 2002, strony 70-72.
  3. Ilchenko A.A., Selezneva E.Ya. Mebeverin w łagodzeniu bólu w kamicy żółciowej. Doświadczalna i kliniczna gastroenterologia, 2002, nr 3, str. 57–58.
  4. Ilchenko A.A., Bystrovskaya E.V. Doświadczenie w stosowaniu leku Duspatalin w zaburzeniach czynnościowych zwieracza Oddiego u pacjentów po cholecystektomii. Experimental and Clinical Gastroenterology, 2002, nr 4, strony 21-22.
  5. Saveliev V.S., Petukhov V.A., Karalkin A.V., Fomin D.K. Pozawątrobowe zaburzenia dróg żółciowych w zespole zaburzeń lipidowych: etiopatogeneza, diagnostyka i zasady leczenia. Rak piersi. Choroby układu pokarmowego. Tom 4, nr 2, 2002, str. 62-69.

Kup online

Strona wydawnictwa „Media Sphere”
zawiera materiały przeznaczone wyłącznie dla pracowników służby zdrowia.
Zamykając tę ​​wiadomość, potwierdzasz, że masz certyfikat
lekarz lub student medycznej instytucji edukacyjnej.

koronawirus

Profesjonalny czat dla anestezjologów-resuscytatorów w Moskwie zapewnia dostęp do na żywo i stale aktualizowanej biblioteki materiałów związanych z COVID-19. Biblioteka jest codziennie aktualizowana dzięki wysiłkom międzynarodowego środowiska lekarzy pracujących obecnie w strefach epidemii i zawiera materiały robocze wspierające pacjentów i organizujące pracę szpitali..

Materiały są wybierane przez lekarzy i tłumaczone przez tłumaczy-wolontariuszy:

Ból dróg żółciowych

Ból dróg żółciowych jest opisywany jako epizod silnego bólu zlokalizowanego w nadbrzuszu lub prawym podżebrzu, trwający co najmniej 30 minut. Ból z reguły promieniuje do prawego łopatki i mogą mu towarzyszyć nudności i wymioty. Pacjenci podczas ataku nie mogą znaleźć pozycji, aby złagodzić ból.

Mechanizm powstawania bólu dróg żółciowych, niezależnie od przyczyny, która go spowodował, wiąże się z niedrożnością dróg żółciowych, prowadząc do zwiększonego w nich ciśnienia i jego rozszerzenia. W przypadku długotrwałej niedrożności zwykle towarzyszą mu zmiany zapalne. Kamica żółciowa jest najczęstszą przyczyną niedrożności dróg żółciowych. Jednak dysfunkcja pęcherzyka żółciowego i / lub zwieracza Oddiego może również prowadzić do przemijającej niedrożności i zwiększonego ciśnienia w układzie żółciowym..

Klinicznie trudno jest odróżnić przyczynę niedrożności (kamica żółciowa czy dysfunkcyjne zaburzenia dróg żółciowych). W związku z tym ostatnio, aby określić kliniczny odpowiednik niedrożności dróg żółciowych, zaproponowano użycie terminu „ból dróg żółciowych” zamiast wcześniej używanego terminu „kolka żółciowa”, który obejmuje zespół bólowy patogenetycznie związany tylko z kamicą żółciową..

Żółciowe zapalenie trzustki

Żółciowe zapalenie trzustki jest uważane za wtórne zmiany zapalne trzustki w patologii wątroby i dróg żółciowych (układ wątrobowo-żółciowy). Jest to rodzaj przewlekłej choroby trzustki, w której każde zaostrzenie następuje lub pokrywa się z napadami kamicy żółciowej (rejestrowane przez różnych autorów od 25 do 90%).

Występuje 3-krotny wzrost tego typu zapalenia trzustki u dorosłych i 4-krotny u dzieci, co wiąże się z odmową leczenia operacyjnego przez pacjentów z zarejestrowaną migracją kamieni wzdłuż dróg żółciowych w nadziei na leczenie zachowawcze..

Grube kobiety częściej chorują. Niektórzy autorzy twierdzą, że zmiany zależne od dróg żółciowych w trzustce są na pierwszym miejscu pod względem częstości zmian, wypierając alkoholowe zapalenie trzustki.

W ICD-10 praktycznie nie ma wyjaśnienia, czym jest żółciowe zapalenie trzustki. Ze względu na rodzaj przebiegu można go sklasyfikować jako ostry i przewlekły. I zgodnie z kodem K 86.1 - „inne zapalenie trzustki” bez określenia pochodzenia.

  1. Mechanizm rozwoju
  2. Jakie choroby przyczyniają się do wystąpienia żółciowego zapalenia trzustki?
  3. Objawy żółciowego zapalenia trzustki
  4. Charakterystyka zespołu bólowego
  5. Oznaki niedoboru enzymu
  6. Dodatkowe objawy
  7. Diagnostyka różnicowa
  8. Diagnostyka żółciowego zapalenia trzustki
  9. Leczenie żółciowego zapalenia trzustki
  10. Dieta
  11. Lek
  12. Operacja
  13. Możliwe komplikacje
  14. Prognozy i zapobieganie

Mechanizm rozwoju

Udział w zapaleniu trzustki w chorobach wątroby, woreczka żółciowego i przewodów jest możliwy na kilka sposobów. Infekcja rozprzestrzenia się do miąższu gruczołu przez naczynia limfatyczne, zapalenie trzustki przebiega jak miąższ, ale obejmuje przewody. Przeszkoda mechaniczna w postaci kamienia w przewodzie żółciowym ogólnym powoduje wzrost ciśnienia, sprzyja zastojowi wydzielin w głównym przewodzie gruczołu i jego obrzękowi.

Praca brodawki Vatera dwunastnicy zostaje zakłócona, przez co sekret trzustki i żółci wydostają się razem. Tworzą się warunki do wrzucenia żółci do przewodu trzustkowego z następczym stanem zapalnym. W tym przypadku ważne jest aktywne zapalenie wątroby..

Patologia wątroby powoduje, że znaczna ilość związków nadtlenkowych i wolnych rodników przechodzi do żółci. Są silnymi czynnikami uszkadzającymi, gdy dostają się do tkanki trzustki..

Tworzenie się szlamu żółciowego (osadu) - występuje z zapaleniem pęcherzyka żółciowego i zapaleniem dróg żółciowych z powodu naruszenia fizycznych i chemicznych właściwości żółci. Niektóre składniki wytrącają się w postaci soli, mikrostonów. Poruszając się uszkadzają błonę śluzową, nasilają stan zapalny i obrzęk brodawki Vatera, zatykają ujście.

W rezultacie żółć nie przedostaje się do dwunastnicy, ale jest wyrzucana do przewodu trzustkowego, gdzie ciśnienie jest już zwiększone z powodu stagnacji. Konsekwencją jest aktywacja enzymów soku trzustkowego, zniszczenie bariery ochronnej, otwarcie bramy dla czynników zakaźnych.


Główne narządy związane z trzustką anatomicznie i funkcjonalnie

Jakie choroby przyczyniają się do wystąpienia żółciowego zapalenia trzustki?

Podane warianty patogenezy są typowe dla wielu chorób układu wątrobowo-żółciowego. Dlatego żółciowe zapalenie trzustki występuje jako dodatek i powikłanie:

  • kamica żółciowa (w 2/3 przypadków);
  • wrodzone anomalie dróg żółciowych i trzustkowych;
  • naruszenia funkcji motorycznej (dyskinezy) pęcherzyka żółciowego i dróg;
  • przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • zapalenie wątroby i marskość wątroby;
  • miejscowa patologia brodawki Vatera z powodu zapalenia, skurczu spastycznego, blokady kamieni, zmian bliznowaciejących;
  • zmiany pasożytnicze wątroby i woreczka żółciowego.

Czynnikami prowokującymi mogą być:

  • zaburzenia odżywiania, spożywanie pokarmów stymulujących wydzielanie żółci;
  • leczenie lekami o właściwościach żółciopędnych;
  • drastyczna utrata wagi.

Żółciowe zapalenie trzustki występuje ostro lub częściej w postaci przewlekłej. Ostra - występuje na tle ataku kamicy żółciowej, dramatycznie pogarsza stan pacjenta, jest przyczyną śmierci. Przewlekłe - trwa do sześciu miesięcy lub dłużej. Zaostrzenia są zastępowane remisjami. Wynik zależy od wyników leczenia dróg żółciowych, przestrzegania diety.

Objawy żółciowego zapalenia trzustki

Najbardziej typowymi objawami żółciowego zapalenia trzustki są: zespół bólowy i niestrawność jelit spowodowana niewydolnością zewnątrzwydzielniczą.

Charakterystyka zespołu bólowego

Ból występuje u 90% pacjentów, tylko w rzadkich przypadkach możliwy jest bezbolesny przebieg. Zlokalizowane w okolicy nadbrzusza, promieniujące w obie strony, do prawego ramienia, dolnej części pleców.

Ból pojawia się 2,5-3 godziny po jedzeniu, w nocy. Ostry ból może wystąpić natychmiast po wypiciu sody. Powoduje skurcz zwieracza Oddiego i wywołuje ból. Najczęstszą przyczyną jest naruszenie diety: spożycie tłustych i smażonych potraw, alkoholu, ostrych sosów i przypraw, marynat i marynat, wędlin.


Pacjenci opisują ból jako „pas”

Oznaki niedoboru enzymu

Proces zapalny w komórkach trzustki zaburza zarówno funkcje hormonalne, jak i zewnątrzwydzielnicze. Klęska wysepek Langerhansa powoduje zmniejszenie produkcji insuliny przy hormonalnych zaburzeniach metabolizmu węglowodanów. Podczas ataku może nastąpić znaczny wzrost lub spadek poziomu glukozy we krwi.

Zmiany zewnątrzwydzielnicze (zewnątrzwydzielnicze) związane są z brakiem dostatecznej podaży enzymów trzustkowych w jelicie cienkim. Sekret gruczołu zawiera ponad 20 typów enzymów, które zapewniają rozkład tłuszczów, białek i ich przekształcenie w przyswajalne substancje biologiczne. Zapalenie trzustki dróg żółciowych o przebiegu przewlekłym powoduje stopniowe zastępowanie komórek wydzielniczych tkanką bliznowatą.

Niewydolność trzustki objawia się niestrawnością jelit:

  • luźne stolce kilka razy dziennie z cuchnącym kałem pokrytym tłustym filmem (steatorrhea);
  • bębnica;
  • uczucie „bulgotania” w żołądku;
  • zmniejszony apetyt;
  • nudności;
  • odbijanie się i zgaga.

Dyskinezy jelitowe mogą zmienić się w niedowład i atonię, wtedy pacjent ma długotrwałe zaparcia.

Dodatkowe objawy

Pacjenci z czasem tracą na wadze. Występują oznaki niedoboru witamin (suchość skóry, pęknięcia w kącikach ust, łamliwe włosy, paznokcie, krwawiące dziąsła) i utrata elektrolitów. Zatrucie żużlami dostającymi się do krwi powoduje nudności, gorączkę.

Klęska regulacji nerwowej wpływa na pracę zwieraczy. Pacjenci odczuwają refluks żołądka, objawy zapalenia błony śluzowej żołądka, uczucie goryczy po odbijaniu.


Połączenie z kamicą żółciową sprzyja przechodzeniu bilirubiny do krwi i zażółceniu skóry, twardówki

Diagnostyka różnicowa

Kliniczne objawy żółciowego zapalenia trzustki mogą być ukryte za innymi patologiami przewodu pokarmowego. Dlatego w diagnozie należy wykluczyć:

  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy;
  • guzy jelit;
  • antralne zapalenie żołądka;
  • Wirusowe zapalenie wątroby;
  • guzy trzustki;
  • przewlekłe niekalkulujące zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Diagnostyka żółciowego zapalenia trzustki

Rozpoznanie zapalenia trzustki pochodzenia żółciowego nie różni się od standardowych badań dotyczących choroby trzustki. Koniecznie trzymane:

Diagnoza chorób trzustki

  • ogólne badanie krwi - ujawnia leukocytozę, przyspieszenie OB, przesunięcie wzoru w lewo (wskaźnik stanu zapalnego);
  • badania biochemiczne - poziom transaminaz (alaninowych i asparaginowych), fosfatazy zasadowej, bilirubiny, cholesterolu, amylazy wzrasta 3-6 razy, zawartość białka spada, co świadczy o słabej pracy wątroby i woreczka żółciowego;
  • dysfunkcja endokrynologiczna jest sygnalizowana wzrostem poziomu glukozy we krwi, pojawieniem się cukru w ​​moczu;
  • ważna jest identyfikacja zwiększonej diastazy moczu;
  • analiza kału dla coprogramu - zmiany ze znaczną utratą funkcji zewnątrzwydzielniczej: znaleziono tłuszcz, niestrawione włókna, skrobię;
  • testy diagnostyczne z określonymi substancjami - wstrzyknięte do żołądka, następnie pojawienie się produktów rozszczepienia (markerów czynności wydzielniczej gruczołu) jest monitorowane za pomocą analizy krwi;
  • Metoda rentgenowska ujawnia upośledzoną drożność dróg żółciowych;
  • badanie ultrasonograficzne wątroby, dróg żółciowych i trzustki pozwala wykryć kamienie w drogach żółciowych i trzustkowych, zwieraczu Oddiego, powiększone rozmiary narządów;
  • ultrasonografia wewnątrzprzewodowa i tomografia komputerowa są uważane za bardziej skuteczne.

Cienie kamieni na zwykłym radiogramie jamy brzusznej są rzadko wykrywane, metoda kontrastowej cholecystografii jest bardziej pouczająca

Leczenie żółciowego zapalenia trzustki

Schemat leczenia obejmuje 4 kierunki:

  • usunięcie zespołu bólowego;
  • środki przywracające zewnętrzną i wewnętrzną funkcję wydzielniczą trzustki;
  • detoksykacja;
  • zapobieganie powikłaniom infekcyjnym.

Efekt jest możliwy tylko wtedy, gdy te działania następują po nieodzownej eliminacji patologii dróg żółciowych.

Dieta

Przez pierwsze trzy dni z zaostrzeniem lekarz przepisuje głód. Dozwolone jest picie tylko alkalicznej wody mineralnej bez gazu. Następnie stopniowo do menu wprowadzane są podstawowe produkty spożywcze. Liczba karmień wzrasta nawet do 6 razy dziennie, porcje są małe, wszystkie potrawy muszą być obrabiane mechanicznie, gotowane.

Zabrania się gotowania produktów smażonych, wędzonych. Pacjent ma ograniczoną dietę tłuszczową, kontrolę nad węglowodanami. Dzienna dieta nie powinna zawierać więcej niż 80 g tłuszczu, 350 g węglowodanów, a ilość białka wzrasta do 120 g.

Słodycze, produkty kulinarne, tłuste mięso są zabronione, masło jest umieszczane na talerzu w ograniczonym zakresie. Spożycie białka rekompensują zboża (kasza gryczana, ryż, płatki owsiane), produkty mleczne (twarożek, zapiekanki), klopsiki mięsno-rybne, klopsiki, kotlety parowe. Soki zalecane są tylko świeże, rozcieńczone wodą. Duszone owoce i warzywa.

Lek

Aby złagodzić ból, stosuje się środki przeciwskurczowe (Atropina, Platyphyllin). Aby zapewnić tymczasowy „odpoczynek” trzustki, potrzebne są leki blokujące receptory histaminowe H2 (ranitydyna, Kvamatel), bloker wydzielania oktreotyd.

Hamujący wpływ na nadmiar enzymów wywiera przyjmowanie preparatów enzymatycznych zawierających lipazę, proteazy (pankreatyna, panzinorm, kreon). Organizm nie pozbawiony tych substancji blokuje własną produkcję w trzustce. W zależności od nasilenia zatrucia Gemodez, Poliglyukin podaje się dożylnie.

W celu wyeliminowania stanu zapalnego stosuje się antybiotyki, najczęściej stosuje się aminopenicyliny, cefalosporyny, metronidazol, makrolidy, aminoglikozydy. Pacjenci z przewlekłym przebiegiem choroby iw okresie rekonwalescencji wymagają leczenia objawowego. Przepisywany jest kompleks witamin, wspomagający dawkowanie środków enzymatycznych.

M-antycholinergiki (Gastrocepin) pomagają wyeliminować skurcz zwieracza Oddiego

Należy uważać podczas przyjmowania leków żółciopędnych. Mając skłonność do tworzenia kamieni nazębnych, należy liczyć się z ich wielokierunkowym działaniem. Wzmocnienie ruchliwości dróg żółciowych i pobudzenie produkcji żółci może wywołać zaostrzenie. Być może odpowiednie są tylko produkty, które normalizują skład chemiczny i zapobiegają utracie osadu mineralnego.

Operacja

Żółciowe zapalenie trzustki wymaga usunięcia przeszkody w odpływie żółci. Jest to warunek niezbędny do normalizacji przepływu wydzieliny trzustkowej do dwunastnicy. Kamień usuwa się endoskopowo przez woreczek żółciowy lub przez bezpośredni dostęp podczas cholecystektomii.

Możliwe komplikacje

Najczęstszym powikłaniem nieleczonego żółciowego zapalenia trzustki jest wariant miąższowy, gdy stan zapalny jest zlokalizowany w komórkach tkanki gruczołowej..

Wczesne powikłania to konsekwencje zatrucia:

  • zaszokować;
  • ostra niewydolność nerek i wątroby;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego;
  • encefalopatia;
  • martwica trzustki;
  • rozwój ropnia w trzustce;
  • niedrożność jelit;
  • żółtaczka obturacyjna;
  • śpiączka cukrzycowa.

Do późnych należą: powstawanie torbieli rzekomych i przetok, wodobrzusze, zwężenie światła jelita

Prognozy i zapobieganie

Terminowe leczenie obfitego zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych może zapobiec uszkodzeniu trzustki. Szczególnie ważne jest, aby zdecydować się na operację usunięcia kamienia. Planowana minimalna interwencja jest dla pacjentów mniej trudna niż operacja w przypadku żółciowego zapalenia trzustki.

Przestrzeganie warunków okresu pooperacyjnego i diety pacjenta pomaga wyeliminować oznaki stanu zapalnego i osiągnąć całkowite wyleczenie. Niekorzystne rokowanie czeka osobę z długim przebiegiem kamicy żółciowej, powtarzającymi się zaostrzeniami zapalenia trzustki. Gruczoł stopniowo twardnieje, co wpływa na inne narządy trawienne.

Zaburzenia w drogach żółciowych mogą prowadzić do poważnych uszkodzeń trzustki i ogólnie do trawienia. W leczeniu należy terminowo zastosować chirurgiczną metodę usuwania kamieni w drogach żółciowych.

Żółciowe zapalenie trzustki: przyczyny, obraz kliniczny, rozpoznanie

Mechanizm rozwoju

Udział w zapaleniu trzustki w chorobach wątroby, woreczka żółciowego i przewodów jest możliwy na kilka sposobów. Infekcja rozprzestrzenia się do miąższu gruczołu przez naczynia limfatyczne, zapalenie trzustki przebiega jak miąższ, ale obejmuje przewody. Przeszkoda mechaniczna w postaci kamienia w przewodzie żółciowym ogólnym powoduje wzrost ciśnienia, sprzyja zastojowi wydzielin w głównym przewodzie gruczołu i jego obrzękowi.

Praca brodawki Vatera dwunastnicy zostaje zakłócona, przez co sekret trzustki i żółci wydostają się razem. Tworzą się warunki do wrzucenia żółci do przewodu trzustkowego z następczym stanem zapalnym. W tym przypadku ważne jest aktywne zapalenie wątroby..

Patologia wątroby powoduje, że znaczna ilość związków nadtlenkowych i wolnych rodników przechodzi do żółci. Są silnymi czynnikami uszkadzającymi, gdy dostają się do tkanki trzustki..

Tworzenie się szlamu żółciowego (osadu) - występuje z zapaleniem pęcherzyka żółciowego i zapaleniem dróg żółciowych z powodu naruszenia fizycznych i chemicznych właściwości żółci. Niektóre składniki wytrącają się w postaci soli, mikrostonów. Poruszając się uszkadzają błonę śluzową, nasilają stan zapalny i obrzęk brodawki Vatera, zatykają ujście.

W rezultacie żółć nie przedostaje się do dwunastnicy, ale jest wyrzucana do przewodu trzustkowego, gdzie ciśnienie jest już zwiększone z powodu stagnacji. Konsekwencją jest aktywacja enzymów soku trzustkowego, zniszczenie bariery ochronnej, otwarcie bramy dla czynników zakaźnych.


Główne narządy związane z trzustką anatomicznie i funkcjonalnie

Patogeneza

Istnieje kilka mechanizmów rozwoju żółciowego zapalenia trzustki. Pierwsza jest realizowana poprzez rozprzestrzenianie się zakażenia GID do trzustki przez układ limfatyczny. Drugi występuje w obecności kamieni we wspólnym przewodzie żółciowym, prowadząc do rozwoju nadciśnienia w przewodach trzustkowych, a następnie obrzęku trzustki.

Trzecim mechanizmem jest wrzucanie żółci do przewodów trzustkowych z patologią brodawki Vatera (miejsca, w którym przewód wspólny wątroby i trzustki otwiera się do dwunastnicy). W rezultacie same przewody i tkanka trzustki ulegają uszkodzeniu i rozwija się proces zapalny. Ten ostatni będzie się nasilał w chorobach zapalnych wątroby, gdyż w nich żółć wrzucana do trzustki zawiera ogromną ilość wolnych rodników i związków nadtlenkowych, które znacząco uszkadzają trzustkę.

Badania z zakresu współczesnej gastroenterologii ujawniły inny mechanizm procesu zapalnego w żółciowym zapaleniu trzustki - powstawanie szlamu żółciowego. W przypadku zapalenia pęcherzyka żółciowego i późniejszej dysfunkcji pęcherzyka żółciowego stan fizykochemiczny żółci jest zaburzony, niektóre jej składniki wytrącają się z tworzeniem mikrostonów - jest to osad żółciowy. Podczas przemieszczania się wzdłuż przewodu żółciowego osad ten uszkadza błonę śluzową, powodując zwężenie przewodów i brodawki Vatera. Zwężenie tego ostatniego prowadzi do naruszenia wydzielania żółci do dwunastnicy i jej wrzucania do przewodów trzustkowych, a także do zastoju wydzielin w trzustce.

W wyniku stagnacji aktywacja wydzielanych enzymów trzustkowych następuje nie w jamie jelitowej, ale w przewodach. Bariera ochronna trzustki jest uszkodzona, a infekcja łatwo przenika do tkanki gruczołu. Duże kamienie żółciowe mogą powodować zatory we wspólnym przewodzie żółciowym lub zwieraczu Oddiego, co może również prowadzić do refluksu żółci do przewodów trzustkowych..

Jakie choroby przyczyniają się do wystąpienia żółciowego zapalenia trzustki?

Podane warianty patogenezy są typowe dla wielu chorób układu wątrobowo-żółciowego. Dlatego żółciowe zapalenie trzustki występuje jako dodatek i powikłanie:

  • kamica żółciowa (w 2/3 przypadków);
  • wrodzone anomalie dróg żółciowych i trzustkowych;
  • naruszenia funkcji motorycznej (dyskinezy) pęcherzyka żółciowego i dróg;
  • przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • zapalenie wątroby i marskość wątroby;
  • miejscowa patologia brodawki Vatera z powodu zapalenia, skurczu spastycznego, blokady kamieni, zmian bliznowaciejących;
  • zmiany pasożytnicze wątroby i woreczka żółciowego.

Czynnikami prowokującymi mogą być:

  • zaburzenia odżywiania, spożywanie pokarmów stymulujących wydzielanie żółci;
  • leczenie lekami o właściwościach żółciopędnych;
  • drastyczna utrata wagi.

Żółciowe zapalenie trzustki występuje ostro lub częściej w postaci przewlekłej. Ostra - występuje na tle ataku kamicy żółciowej, dramatycznie pogarsza stan pacjenta, jest przyczyną śmierci. Przewlekłe - trwa do sześciu miesięcy lub dłużej. Zaostrzenia są zastępowane remisjami. Wynik zależy od wyników leczenia dróg żółciowych, przestrzegania diety.

Jakie powikłania mogą wystąpić przy przewlekłym żółciowym zapaleniu trzustki?

Dzięki terminowemu przyjęciu do szpitala pacjent wkrótce będzie mógł powrócić do zwykłego trybu życia..

Ważny! Ale jeśli nie zastosujesz się do diety i leków przepisanych przez lekarza, kamienie mogą przedostać się do dróg żółciowych, co znacznie skomplikuje funkcjonowanie układu pokarmowego.

Dlatego bolesność zacznie się coraz ostrzej objawiać, w takim przypadku leczenie należy przeprowadzić w szpitalu z zastosowaniem interwencji chirurgicznej, ale jednocześnie konieczne będzie przestrzeganie ścisłej diety przez całe życie.


W stanie zaniedbanym, w przypadku braku odpowiedniego leczenia, mogą wystąpić różne komplikacje.

Aby uchronić się przed wystąpieniem żółciowego zapalenia trzustki w postaci przewlekłej, należy przestrzegać zdrowej diety, wykluczyć napoje alkoholowe, a jeśli pojawią się problemy w pracy przewodu pokarmowego, niezwłocznie zasięgnij wykwalifikowanej pomocy.

Objawy żółciowego zapalenia trzustki

Najbardziej typowymi objawami żółciowego zapalenia trzustki są: zespół bólowy i niestrawność jelit spowodowana niewydolnością zewnątrzwydzielniczą.

Charakterystyka zespołu bólowego

Ból występuje u 90% pacjentów, tylko w rzadkich przypadkach możliwy jest bezbolesny przebieg. Zlokalizowane w okolicy nadbrzusza, promieniujące w obie strony, do prawego ramienia, dolnej części pleców.

Ból pojawia się 2,5-3 godziny po jedzeniu, w nocy. Ostry ból może wystąpić natychmiast po wypiciu sody. Powoduje skurcz zwieracza Oddiego i wywołuje ból. Najczęstszą przyczyną jest naruszenie diety: spożycie tłustych i smażonych potraw, alkoholu, ostrych sosów i przypraw, marynat i marynat, wędlin.


Pacjenci opisują ból jako „pas”

Oznaki niedoboru enzymu

Proces zapalny w komórkach trzustki zaburza zarówno funkcje hormonalne, jak i zewnątrzwydzielnicze. Klęska wysepek Langerhansa powoduje zmniejszenie produkcji insuliny przy hormonalnych zaburzeniach metabolizmu węglowodanów. Podczas ataku może nastąpić znaczny wzrost lub spadek poziomu glukozy we krwi.

Zmiany zewnątrzwydzielnicze (zewnątrzwydzielnicze) związane są z brakiem dostatecznej podaży enzymów trzustkowych w jelicie cienkim. Sekret gruczołu zawiera ponad 20 typów enzymów, które zapewniają rozkład tłuszczów, białek i ich przekształcenie w przyswajalne substancje biologiczne. Zapalenie trzustki dróg żółciowych o przebiegu przewlekłym powoduje stopniowe zastępowanie komórek wydzielniczych tkanką bliznowatą.

Niewydolność trzustki objawia się niestrawnością jelit:

  • luźne stolce kilka razy dziennie z cuchnącym kałem pokrytym tłustym filmem (steatorrhea);
  • bębnica;
  • uczucie „bulgotania” w żołądku;
  • zmniejszony apetyt;
  • nudności;
  • odbijanie się i zgaga.

Dyskinezy jelitowe mogą zmienić się w niedowład i atonię, wtedy pacjent ma długotrwałe zaparcia.

Dodatkowe objawy

Pacjenci z czasem tracą na wadze. Występują oznaki niedoboru witamin (suchość skóry, pęknięcia w kącikach ust, łamliwe włosy, paznokcie, krwawiące dziąsła) i utrata elektrolitów. Zatrucie żużlami dostającymi się do krwi powoduje nudności, gorączkę.

Klęska regulacji nerwowej wpływa na pracę zwieraczy. Pacjenci odczuwają refluks żołądka, objawy zapalenia błony śluzowej żołądka, uczucie goryczy po odbijaniu.


Połączenie z kamicą żółciową sprzyja przechodzeniu bilirubiny do krwi i zażółceniu skóry, twardówki

Objawy

Przewlekłe żółciowe zapalenie trzustki charakteryzuje się objawami ogólnymi. Podczas choroby pacjent może wykazywać następujące objawy:

  • ból;
  • nudności;
  • wymioty;
  • smak goryczy w ustach;
  • żółtaczka;
  • patologiczne zmiany w kale;
  • podwyższona temperatura ciała.

Głównym objawem, który zasygnalizuje pacjentowi początek powstawania choroby, są ataki bólu. Aby rozpoznać chorobę na czas, osoba musi wiedzieć, że taka patologia charakteryzuje się bólem w jamie brzusznej, czasami mogą przejść do pleców lub pod żebro. Przy tej dolegliwości ból jest obolały i intensywny, który długo nie ustępuje..

Diagnostyka żółciowego zapalenia trzustki

Rozpoznanie zapalenia trzustki pochodzenia żółciowego nie różni się od standardowych badań dotyczących choroby trzustki. Koniecznie trzymane:

Diagnoza chorób trzustki

  • ogólne badanie krwi - ujawnia leukocytozę, przyspieszenie OB, przesunięcie wzoru w lewo (wskaźnik stanu zapalnego);
  • badania biochemiczne - poziom transaminaz (alaninowych i asparaginowych), fosfatazy zasadowej, bilirubiny, cholesterolu, amylazy wzrasta 3-6 razy, zawartość białka spada, co świadczy o słabej pracy wątroby i woreczka żółciowego;
  • dysfunkcja endokrynologiczna jest sygnalizowana wzrostem poziomu glukozy we krwi, pojawieniem się cukru w ​​moczu;
  • ważna jest identyfikacja zwiększonej diastazy moczu;
  • analiza kału dla coprogramu - zmiany ze znaczną utratą funkcji zewnątrzwydzielniczej: znaleziono tłuszcz, niestrawione włókna, skrobię;
  • testy diagnostyczne z określonymi substancjami - wstrzyknięte do żołądka, następnie pojawienie się produktów rozszczepienia (markerów czynności wydzielniczej gruczołu) jest monitorowane za pomocą analizy krwi;
  • Metoda rentgenowska ujawnia upośledzoną drożność dróg żółciowych;
  • badanie ultrasonograficzne wątroby, dróg żółciowych i trzustki pozwala wykryć kamienie w drogach żółciowych i trzustkowych, zwieraczu Oddiego, powiększone rozmiary narządów;
  • ultrasonografia wewnątrzprzewodowa i tomografia komputerowa są uważane za bardziej skuteczne.


Cienie kamieni na zwykłym radiogramie jamy brzusznej są rzadko wykrywane, metoda kontrastowej cholecystografii jest bardziej pouczająca

Jak to jest traktowane?

W związku z tym, że żółciowe zapalenie trzustki jest patologią wtórną, jego główne leczenie ma na celu wyeliminowanie przyczyny pierwotnej, czyli przywrócenie funkcjonowania wątroby i trzustki, a także udrożnienie dróg żółciowych.

I chociaż terapia ogólna jest podobna do konwencjonalnego zapalenia trzustki, ma swoje własne cechy. Aby złagodzić ból, stosuje się specjalne leki. Jednak ich wybór zależy bezpośrednio od rodzaju upośledzenia ruchliwości pęcherzyka żółciowego. W przypadku, gdy pacjent ma stany hipermotoryczne, stosuje się środki przeciwskurczowe, na przykład Duspatalin lub Debridat. Jeśli obserwuje się stan hipokinezji, przepisywane są leki prokinetyczne (metoklopramid, Eglonil i inne).

Ponieważ żółciowe zapalenie trzustki charakteryzuje się niewydolnością zewnątrzwydzielniczą, w jego leczeniu obowiązkowe jest również przyjmowanie leków skojarzonych, które jednocześnie zapewniają usuwanie procesów zapalnych, eliminację skurczów i normalizację składu i właściwości żółci. Należą do nich Hepatofalk i Odeston.


USG trzustki to skuteczna i prosta metoda diagnozowania zapalenia trzustki

Jeśli choroba stanie się przewlekła, leczenie można przeprowadzić na kilka sposobów - lekami i chirurgicznie. Operacja wykonywana jest w przypadkach, gdy u pacjenta zdiagnozowane są patologie takie jak kamica żółciowa, guz brodawki Vatera oraz blizny tkanek.

Najczęściej, gdy zachodzi potrzeba operacji, stosuje się metody małoinwazyjne. Najczęstszym z nich jest endoskopia. Kiedy przeprowadza się go w obszarze dotkniętego narządu, wykonuje się kilka małych otworów, do których wprowadza się mikroskopijną kamerę i narzędzia chirurgiczne.

Jednak w niektórych przypadkach małoinwazyjne operacje stają się niestety niemożliwe. W takich przypadkach stosuje się interwencję laparotomiczną, która jest wykonywana przez nacięcie w ścianie brzucha. Okres pooperacyjny w tym przypadku trwa od 2 do 3 tygodni lub dłużej..

Gdy pacjent ma małe kamienie w woreczku żółciowym lub drogach żółciowych, które można rozpuścić, operacja jest rzadko wykonywana. Z reguły w takich sytuacjach stosuje się terapię lekową, która obejmuje kwas ursodeoksycholowy. Leki te obejmują Ursofalk i Ursosan.

Ze względu na to, że takie leki mają wiele przeciwwskazań, ich stosowanie powinno być bardzo ostrożne i tylko pod warunkiem normalnej drożności dróg żółciowych. Dlatego przed powołaniem takich funduszy obowiązkowe jest badanie ultrasonograficzne, cholecystografia lub CT..


Dopiero po pełnym badaniu lekarz określa taktykę dalszego leczenia

Mówiąc o terapii kamicy żółciowej należy zauważyć, że do jej leczenia często stosuje się terapię pozaustrojową falą uderzeniową (w skrócie ESWL). Zabieg ten polega na kruszeniu kamieni za pomocą ultradźwięków, co pozwala na rozbicie kamieni na kilka części i usprawnienie procesu ich usuwania. W tym celu po ESWL stosuje się terapię litolityczną..

Niezależnie od tego, czy pacjent ma ostre miąższowe żółciowe zapalenie trzustki, czy przewlekłe, terapia musi koniecznie obejmować wyznaczenie diety. Konieczne jest ciągłe trzymanie się go, nawet przy stabilnej fazie remisji, ponieważ wszelkie błędy w żywieniu mogą wywołać rozwój zespołu ostrego bólu i otwarcie wymiotów.

Sama dieta oznacza wyeliminowanie z diety wszystkich pikantnych, gorących, tłustych i smażonych potraw. Zakazane są również napoje gazowane i alkoholowe. W przypadku żółciowego zapalenia trzustki zaleca się spożywanie większej ilości pokarmów o działaniu żółciopędnym. Obejmują one:

  • kawior;
  • żółtko jaja;
  • pomidory;
  • Biała kapusta;
  • oleje roślinne i maślane;
  • zieleń.

Leczenie żółciowego zapalenia trzustki

Schemat leczenia obejmuje 4 kierunki:

  • usunięcie zespołu bólowego;
  • środki przywracające zewnętrzną i wewnętrzną funkcję wydzielniczą trzustki;
  • detoksykacja;
  • zapobieganie powikłaniom infekcyjnym.

Efekt jest możliwy tylko wtedy, gdy te działania następują po nieodzownej eliminacji patologii dróg żółciowych.

Dieta

Przez pierwsze trzy dni z zaostrzeniem lekarz przepisuje głód. Dozwolone jest picie tylko alkalicznej wody mineralnej bez gazu. Następnie stopniowo do menu wprowadzane są podstawowe produkty spożywcze. Liczba karmień wzrasta nawet do 6 razy dziennie, porcje są małe, wszystkie potrawy muszą być obrabiane mechanicznie, gotowane.

Zabrania się gotowania produktów smażonych, wędzonych. Pacjent ma ograniczoną dietę tłuszczową, kontrolę nad węglowodanami. Dzienna dieta nie powinna zawierać więcej niż 80 g tłuszczu, 350 g węglowodanów, a ilość białka wzrasta do 120 g.

Słodycze, produkty kulinarne, tłuste mięso są zabronione, masło jest umieszczane na talerzu w ograniczonym zakresie. Spożycie białka rekompensują zboża (kasza gryczana, ryż, płatki owsiane), produkty mleczne (twarożek, zapiekanki), klopsiki mięsno-rybne, klopsiki, kotlety parowe. Soki zalecane są tylko świeże, rozcieńczone wodą. Duszone owoce i warzywa.

Lek

Aby złagodzić ból, stosuje się środki przeciwskurczowe (Atropina, Platyphyllin). Aby zapewnić tymczasowy „odpoczynek” trzustki, potrzebne są leki blokujące receptory histaminowe H2 (ranitydyna, Kvamatel), bloker wydzielania oktreotyd.

Hamujący wpływ na nadmiar enzymów wywiera przyjmowanie preparatów enzymatycznych zawierających lipazę, proteazy (pankreatyna, panzinorm, kreon). Organizm nie pozbawiony tych substancji blokuje własną produkcję w trzustce. W zależności od nasilenia zatrucia Gemodez, Poliglyukin podaje się dożylnie.

W celu wyeliminowania stanu zapalnego stosuje się antybiotyki, najczęściej stosuje się aminopenicyliny, cefalosporyny, metronidazol, makrolidy, aminoglikozydy. Pacjenci z przewlekłym przebiegiem choroby iw okresie rekonwalescencji wymagają leczenia objawowego. Przepisywany jest kompleks witamin, wspomagający dawkowanie środków enzymatycznych.


M-antycholinergiki (Gastrocepin) pomagają wyeliminować skurcz zwieracza Oddiego

Należy uważać podczas przyjmowania leków żółciopędnych. Mając skłonność do tworzenia kamieni nazębnych, należy liczyć się z ich wielokierunkowym działaniem. Wzmocnienie ruchliwości dróg żółciowych i pobudzenie produkcji żółci może wywołać zaostrzenie. Być może odpowiednie są tylko produkty, które normalizują skład chemiczny i zapobiegają utracie osadu mineralnego.

Operacja

Żółciowe zapalenie trzustki wymaga usunięcia przeszkody w odpływie żółci. Jest to warunek niezbędny do normalizacji przepływu wydzieliny trzustkowej do dwunastnicy. Kamień usuwa się endoskopowo przez woreczek żółciowy lub przez bezpośredni dostęp podczas cholecystektomii.

Dieta

Dieta jest ważną częścią leczenia prawie każdej choroby, dlatego jest również bardzo skuteczna w przypadku żółciowego zapalenia trzustki..

Lekarze zalecają przestrzeganie następujących wskazówek:

  1. Należy całkowicie wykluczyć ze swojej diety pożywienie, do którego jest przyzwyczajony, tj. smażone i pikantne potrawy, wędzonki i potrawy o dużej zawartości tłuszczu.
  2. Ponadto pacjent musi porzucić wszystkie złe nawyki, tj. alkohol i palenie.
  3. Dieta pacjenta powinna zawierać wyłącznie produkty dietetyczne na parze.
  4. Pacjent powinien odmówić kwaśnej śmietany, żółtek jaj, kapusty, pomidorów i innych produktów o działaniu żółciopędnym.
  5. Pacjent powinien przyjmować pokarm w małych porcjach w ciągu dnia. Jest mało, ale często - to główna zasada takiej diety, dlatego posiłki należy spożywać co najmniej pięć razy dziennie..
  6. W każdym daniu najlepiej unikać dużych kawałków. Idealnie byłoby, gdyby wszystkie pokarmy zostały zmiażdżone do stanu papkowatego, co pozwala organizmowi lepiej je wchłonąć..
  7. Ważne jest, aby temperatura wszystkich gotowych posiłków wynosiła około 50 stopni..

Jeśli chodzi o produkty, które są dozwolone przy takiej diecie, jest ich wiele:

  • Różne zboża: ryż, kasza gryczana, kasza manna, ale lepiej gotować je nie w mleku, ale w wodzie.
  • Makaron i różne wypieki.
  • Mięso w diecie jest również dopuszczalne, ale tylko z niską zawartością tłuszczu: kurczak, młoda cielęcina, indyk, królik itp. Ale muszą być również przetworzone na mięso mielone, ponieważ duże kawałki nie są dozwolone.
  • Różne rodzaje ryb: dorsz, szczupak, mintaj itp..
  • Nie można jeść pomidorów i kapusty, ale do gotowania można używać ziemniaków, buraków i marchewki, a także tłuczonych ziemniaków.
  • Białko jaja również nie jest przeciwwskazane. Możesz z niego zrobić omlet, ale pamiętaj, aby parzyć.
  • Różne galaretki, herbata, niegazowana woda mineralna, wywary z suszonych owoców.

Warto zaznaczyć, że w trakcie kuracji należy całkowicie przestać jeść cukier i sól. Jeśli nie możesz obejść się bez cukru, to dostępne bez recepty słodziki są dla Ciebie idealne..

Na pierwszy rzut oka żółciowe zapalenie trzustki wyraża się tymi samymi objawami, co inne postacie tej choroby. Ale po dokładniejszym zbadaniu staje się jasne, że leczenie postaci żółciowej ma swoje własne niuanse i różnice, dlatego dokładna diagnoza jest bardzo ważna przy opracowywaniu prawidłowego planu leczenia. Nie będzie zbyteczne przypominanie, że sam proces leczenia powinien być przeprowadzany na podstawie zaleceń lekarza prowadzącego, dlatego samoleczenie jest surowo zabronione. Ponadto, jeśli występuje ostra postać choroby, gdy leczenie w ogóle odbywa się w szpitalu.

Możliwe komplikacje

Najczęstszym powikłaniem nieleczonego żółciowego zapalenia trzustki jest wariant miąższowy, gdy stan zapalny jest zlokalizowany w komórkach tkanki gruczołowej..

Wczesne powikłania to konsekwencje zatrucia:

  • zaszokować;
  • ostra niewydolność nerek i wątroby;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego;
  • encefalopatia;
  • martwica trzustki;
  • rozwój ropnia w trzustce;
  • niedrożność jelit;
  • żółtaczka obturacyjna;
  • śpiączka cukrzycowa.


Do późnych należą: powstawanie torbieli rzekomych i przetok, wodobrzusze, zwężenie światła jelita

Ważne jest, aby wiedzieć!

Znany dietetyk z Instytutu Badawczego Gastroenterologii przeprowadził badanie właściwości „Monastyrsky Tea”.

W wyniku 30-dniowych badań grupy ochotników liczącej 100 osób cierpiących na choroby przewodu pokarmowego. Uzyskano następujące wyniki (kilka z pełnej listy):

  • Przyspieszenie procesów regeneracyjnych odnotowano u 96 ochotników.
  • Stwierdzono znaczną poprawę ogólnego samopoczucia i nastroju pacjentów.
  • Poprawa procesów metabolicznych w organizmie.
  • U mężczyzn po 30 latach nastąpiła poprawa potencji i wzrost libido.

Szczegółowa lista wyników badania znajduje się na stronie lekarza. Przejdź do serwisu >>>

Prognozy i zapobieganie

Terminowe leczenie obfitego zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych może zapobiec uszkodzeniu trzustki. Szczególnie ważne jest, aby zdecydować się na operację usunięcia kamienia. Planowana minimalna interwencja jest dla pacjentów mniej trudna niż operacja w przypadku żółciowego zapalenia trzustki.

Przestrzeganie warunków okresu pooperacyjnego i diety pacjenta pomaga wyeliminować oznaki stanu zapalnego i osiągnąć całkowite wyleczenie. Niekorzystne rokowanie czeka osobę z długim przebiegiem kamicy żółciowej, powtarzającymi się zaostrzeniami zapalenia trzustki. Gruczoł stopniowo twardnieje, co wpływa na inne narządy trawienne.

Zaburzenia w drogach żółciowych mogą prowadzić do poważnych uszkodzeń trzustki i ogólnie do trawienia. W leczeniu należy terminowo zastosować chirurgiczną metodę usuwania kamieni w drogach żółciowych.