BRZUCH U DZIECKA

Diagnoza

Kolostomia to zabieg chirurgiczny, w którym w okrężnicy wykonuje się otwór umożliwiający ucieczkę stolca. Co to jest kolostomia? Kolostomia to nienaturalny odbyt. Kolostomia według ICD 10 ma kod Z93.3 „Obecność kolostomii” i odnosi się do stanów związanych z obecnością sztucznego otworu. Kolostomia, której zdjęcie zamieszczamy w tym artykule, jest rozwiązaniem problemu opróżniania jelit w przypadku jego poważnych patologii. Informacje o potrzebie wykonania kolostomii można uzyskać od wykwalifikowanych chirurgów i onkologów w szpitalu Jusupow.

Wskazania

W celu wykonania kolostomii chirurgicznie, otwarty koniec okrężnicy wyprowadza się na przednią ścianę brzucha i zabezpiecza. Podczas zabiegu chirurgicznego zwykle usuwa się część dotkniętej tkanki, a jelito usuwa się, aby zapewnić normalne funkcjonowanie jelit. Najczęściej kolostomia jest przepisywana na raka odbytnicy. Ponadto nienaturalny odbyt jest wykonywany w następujących sytuacjach:

  • uraz jelit;
  • wrodzone patologie jelit;
  • Choroba Crohna;
  • Choroba Hirschsprunga;
  • wrzodziejące zapalenie okrężnicy;
  • całkowita polipowatość okrężnicy.

Kolostomię można wykonać tymczasowo w celu przywrócenia normalnego ruchu kału w jelitach lub pozostać z pacjentem do końca życia. Kolostomia po operacji jelit wymaga globalnej zmiany stylu życia. Powinieneś przejrzeć swoją dietę, nawykowe czynności, warunki pracy. W niektórych przypadkach kolostomia w przypadku raka odbytnicy jest przyczyną niepełnosprawności. Kolostomia może powodować niedogodności nie tylko fizyczne, ale także psychiczne. Jego obecność może zmylić człowieka, sprawić, że będzie wycofany i zirytowany..

Rodzaje kolostomii

Objętość usuwania tkanki w raku odbytnicy będzie zależała od rodzaju i przebiegu procesów onkologicznych. Po operacji wypróżnienia nie są możliwe. Aby to zrobić, w określonej części jelita wykonuje się dziurę w celu usunięcia kału. Mogą to być ileostomia i kolostomia. Różnica między tymi typami sztucznych otworów polega na ich lokalizacji. W przypadku ileostomii otwór wykonuje się w jelicie krętym, a podczas kolostomii w esicy lub okrężnicy. Ileostomia jest zwykle zlokalizowana w dolnej części brzucha po prawej stronie, kolostomia może być zlokalizowana po lewej i prawej stronie. Oba otwory zapewniają normalne funkcjonowanie przewodu pokarmowego.

Kolostomię w przypadku raka odbytnicy wykonuje się najczęściej poprzecznie. Istnieją dwa rodzaje kolostomii poprzecznej: dwulufowa i pojedyncza.

Kolostomia dwulufowa charakteryzuje się niepełnym nacięciem poprzecznym. Pętla okrężnicy jest wyprowadzana na powierzchnię i wykonuje się nacięcie. Tak więc kolostomia ma dwa otwory: wlot i wylot. Otwór jest przedłużeniem okrężnicy, zwykle do podawania leków. W niektórych przypadkach część jelita poniżej kolostomii nadal wydziela śluz, który jest wydalany przez wejście do kolostomii dwulufowej i odbytu. To zjawisko jest uważane za normalne. Opróżnianie jelita odbywa się przez wylot kolostomii dwulufowej. W wyniku niepełnego nacięcia jelita z kolostomią dwulufową, obszary poniżej kolostomii są lepiej ukrwione. Ten typ kolostomii jest zwykle tymczasowy..

Kolostomia z pojedynczą lufą ma pełne podłużne nacięcie w okrężnicy. Na powierzchni ściany brzucha widoczny jest jeden otwór, który posłuży jako ujście dla kału. Ten typ kolostomii nazywa się terminalnym. Czasami kolostomia z pojedynczą lufą może mieć cechy kolostomii dwulufowej. W tym przypadku dodatkowo wyświetlany jest inny wąski otwór - przetoka śluzowa. Uwalnia się z niej śluz. Jest również przeznaczony do podawania leków. Końcowa kolostomia z pojedynczą lufą jest trwała, wykonywana jest z całkowitym usunięciem jelita dolnego.

Jakość wypróżnień zależy od lokalizacji kolostomii. Jeśli otwór zostanie wykonany po prawej stronie, bliżej zakrętu wątrobowego jelita, wydzielina będzie płynna o silnie zasadowym środowisku. Wpływa to negatywnie na tkankę okołotkankową. Kiedy kolostomia jest zlokalizowana po lewej stronie, przy zgięciu śledzionowym, opróżnienia będą grube z charakterystycznym zapachem.

Tworzenie się kolostomii na powierzchni ściany brzucha może być dwojakiego rodzaju: płaskie i wystające. W przypadku płaskiej kolostomii jelito wyprowadza się do rany skóry przez przestrzeń zaotrzewnową, przyszywa do otrzewnej ciemieniowej i rozcięgna i jest prawie równo z powierzchnią skóry. W przypadku wystającej kolostomii krawędzie jelita są usuwane o 2-3 cm i przyszywane do rozcięgna, otrzewnej i skóry. Technika operacji kolostomii należy do zabiegów laparotomii.

Komplikacje

Tworzenie kolostomii jest złożoną operacją wymagającą wysokich umiejętności chirurga. Jednak równie ważna jest odpowiednia pielęgnacja w okresie pooperacyjnym. Kolostomii towarzyszy ryzyko powikłań wymagających skierowania do specjalisty. Sytuacje takie to: ropień (zapalenie tkanek wokół kolostomii), martwica (martwica tkanek), cofanie się lub wypadanie jelit, wytrzewienie (rozwarstwienie rany z wypadaniem jelit). Wykwalifikowany lekarz wie, jak leczyć zapalenie kolostomii. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki komplikacji, należy natychmiast zwrócić się o pomoc..

Musisz wiedzieć, kiedy pojawia się ból wokół kolostomii. W okresie pooperacyjnym personel medyczny informuje o tym pacjenta, ucząc go, jak samodzielnie dbać o kolostomię. Ból pojawia się, gdy zaburzone jest odżywianie tkanek, rozwój procesu zapalnego i słabe gojenie się ran. Skurczom po usunięciu kolostomii może również towarzyszyć ból. Jeśli kolostomia krwawi, jak najszybciej udaj się do lekarza. Ten stan może być groźny i wymaga pilnej eliminacji..

Zwężenie wydalonego otworu następuje w wyniku bliznowacenia rany. W zaawansowanych przypadkach prowadzi to do trudności w wypróżnianiu lub pojawienia się niedrożności. Zmiana średnicy ujścia jest uważana za normalną, jeśli występuje regularny ruch jelit, a pacjent nie odczuwa dyskomfortu. A co, jeśli po kolostomii nie ma wypróżnienia? Pilna potrzeba skonsultowania się z lekarzem w celu wyjaśnienia sytuacji i uzyskania szybkiego leczenia.

Powikłania po zamknięciu kolostomii są związane głównie z przeciekami w szwach łączących ścianę jelita. Po zszyciu jelita szczelność połączenia sprawdza się za pomocą kontrastu. Jest to ważne, aby uniknąć rozbieżności szwów w jelicie..

Zamknięcie kolostomii

Zamknięcie kolostomii wskazane jest po leczeniu patologii dolnego odcinka jelita, co doprowadziło do konieczności wykonania tymczasowego otworu do opróżnienia. Operację zamknięcia kolostomii można przeprowadzić 3-6 miesięcy po pierwszej operacji, chociaż ramy czasowe mogą ulec zmianie. Kolostomię można usunąć po krótszym czasie. Będzie to zależeć od przebiegu leczenia choroby podstawowej..

Operację rekonstrukcji kolostomii można przeprowadzić z dostępu miejscowego lub za pomocą interwencji laparotomii. Technika kolostomii dwulufowej pozwala przywrócić integralność jelita poprzez otwór w ścianie brzucha. Podczas operacji zamknięcia kolostomii brzegi jelita są oczyszczane i zszywane. Ta sama technika chirurgiczna jest stosowana w przypadku kolostomii z przetoką śluzową. W takim przypadku nie ma potrzeby wykonywania laparotomii. Jednak operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym..

Aby zamknąć kolostomię z pojedynczą lufą, wymagana jest druga laparotomia w znieczuleniu ogólnym. Zamknięcie kolostomii można wykonać laparoskopowo, aby zminimalizować obrażenia pacjenta. Zamknięcie kolostomii z pojedynczą lufą jest znacznie trudniejsze niż w przypadku kolostomii dwulufowej, dlatego do tymczasowej kolostomii zwykle wybiera się typ dwulufowy.

Zamknięcie kolostomii w okresie pooperacyjnym wiąże się z ryzykiem powikłań. Dość często występują przetoki kałowe, zwężenia w okolicy zespolenia, niedrożność jelit, powstawanie zrostów jelitowych, ropień wewnątrzotrzewnowy, infekcje pozaotrzewnowe.

Co dalej po usunięciu kolostomii? Pod koniec okresu rekonwalescencji po operacji pacjent przechodzi rehabilitację. W przyszłości musisz być bardzo odpowiedzialny za swoją dietę i styl życia. W trosce o swój organizm po pewnym czasie pacjent wraca do pełnego życia. W szpitalu Jusupow doświadczeni rehabilitolodzy pracują z pacjentami, którzy stosują skuteczne metody odzyskiwania pacjentów pooperacyjnych. Kurs rehabilitacji w szpitalu w Jusupowie pomoże poprawić jakość życia w jak najkrótszym czasie.

Dieta i pielęgnacja

Po utworzeniu kolostomii bardzo ważne jest przestrzeganie diety, która pomoże znormalizować akt defekacji. Dieta po operacji kolostomii jelitowej powinna być zróżnicowana, zbilansowana, zawierać wszystkie niezbędne pierwiastki śladowe i witaminy. Dieta na kolostomię okrężnicy powinna obejmować różnorodne pokarmy, które są wprowadzane stopniowo. Powinieneś dodawać jeden rodzaj pokarmu dziennie i obserwować reakcję jelit. Z biegiem czasu dieta pacjentów z kolostomią będzie obejmować wszystkie produkty, które są częścią normalnej diety. Oczywiście, aby zmniejszyć ryzyko problemów u pacjenta z kolostomią, dieta wyklucza niezdrową i niezdrową żywność zawierającą barwniki, wzmacniacze smaku i inne dodatki chemiczne..

Jedzenie ze stomią odbytu powinno być regularne. Konieczne jest przyjmowanie jedzenia w małych porcjach, zwiększając liczbę posiłków. Pokarm należy długo i dokładnie przeżuwać. Ważne jest, aby wiedzieć, jak jedzenie wpływa na jakość stolca. Na przykład produkty mleczne (kefir, sfermentowane mleko pieczone, mleko), płatki owsiane, chleb żytni, warzywa i owoce (buraki, brokuły, szpinak, jabłka, śliwki itp.) Mają działanie przeczyszczające. Węglowodany proste (biały chleb, makaron), owsianka ryżowa, czarna herbata, ziemniaki, jajka na twardo, gruszka działają ujędrniająco. Zwiększone tworzenie się gazów następuje po spożyciu roślin strączkowych, kapusty, cukru, napojów gazowanych. Zmieniając różne pokarmy, można regulować częstotliwość wypróżnień.

Jeśli dieta nie pomaga w normalizacji stolca, a pacjent martwi się zaparciami lub luźnymi stolcami, możesz użyć leków. W przypadku silnych zaparć można zastosować lewatywę. Ale musisz być bardzo ostrożny, aby nie uszkodzić błony śluzowej jelit..

Dieta na kolostomię po operacji onkologicznej nie będzie się różnić od tej samej w przypadku innej choroby. W przypadku patologii onkologicznej możliwe są różne dodatki i dostosowania odżywiania, w zależności od rodzaju guza, charakteru terapii i stanu organizmu. Dieta po zamknięciu kolostomii powinna również stopniowo obejmować wszystkie pokarmy zbilansowanej diety, zaczynając od półpłynnych lekkich pokarmów, przechodząc do bardziej gęstych. Dieta po zamknięciu stomii odbytu jest bardzo ważna dla normalizacji pracy jelit i zmniejszenia ryzyka niedrożności. Ważne jest, aby postępować zgodnie z zaleceniami lekarza, warto skonsultować się z dietetykiem w celu uzyskania dokładniejszych wskazówek. W szpitalu Jusupow można skorzystać z usług dietetyka, który ma duże doświadczenie w ustalaniu zbilansowanej diety u pacjentów z patologią jelit.

Opiekę nad kolostomią należy wykonywać w dobrej wierze, aby uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji. Przy odpowiedniej pielęgnacji kolostomii nie sprawi ona wiele kłopotów pacjentowi i nie będzie widoczna dla innych. Po wypróżnieniu resztki kału usuwa się ręcznikiem papierowym lub papierem toaletowym, kolostomię należy przepłukać przegotowaną wodą i nasmarować środkiem nawilżającym..

Życie z kolostomią można przywrócić do normy. Po pewnym czasie po operacji pacjenci mogą pływać w zbiornikach (z zastrzeżeniem środków bezpieczeństwa). Jednak w przypadku raka należy wykluczyć oparzenia słoneczne i przegrzanie. Umiarkowana aktywność fizyczna jest dozwolona u pacjentów z kolostomią. Bardzo ważne jest, aby nie rozwodzić się nad problemem i nie chodzić na imprezy towarzyskie, chodzić do teatru i kina oraz spotykać się z przyjaciółmi. Życie seksualne również nie jest zabronione. Obecność kolostomii nie obniża erekcji, problemy z potencją mogą mieć jedynie charakter psychologiczny. Po powrocie do normalnego trybu życia pacjentów z kolostomią poprawia się informacja zwrotna i jakość życia.

Worki kolostomijne

Zwykle pacjenci z kolostomią używają specjalnych toreb zwanych workami kolostomijnymi. Worki Colostomy są przeznaczone do zbierania kału. Mogą mieć różne wzory, jednorazowe i wielokrotnego użytku. Torba ma okrągłą podstawę, która przylega do skóry wokół kolostomii. Worki jednorazowe są wyrzucane po napełnieniu. Podczas używania worków do kolostomii wielokrotnego użytku są one myte z kału i mocowane z powrotem. Worki wielokrotnego użytku są mniej urazowe dla skóry dzięki przedłużonej przyczepności. Niektóre worki kolostomijne są wyposażone w specjalne dezodoranty pochłaniające nieprzyjemne zapachy, które są emitowane w sposób niekontrolowany z otworu stomii.

Możesz również użyć perforowanej opaski kolostomijnej. Przeznaczony jest do zapobiegania przepuklinom w okolicy stomii. Orteza podtrzymuje ścianę brzucha po operacji. Otwór kolostomijny ma zwykle standardowe rozmiary lub można go dostosować.

Pacjenci zawsze mogą zwrócić się do specjalistów szpitala w Jusupowie o poradę dotyczącą konieczności wykonania kolostomii, a także metod jej pielęgnacji. Szpital zatrudnia doświadczonych onkologów, chirurgów, rehabilitologów, dietetyków zajmujących się leczeniem i terapią pooperacyjną pacjentów z patologiami jelit i chorobami onkologicznymi..

Możesz umówić się na wizytę u specjalisty, uzyskać informacje o pracy klinik i centrum diagnostycznym dzwoniąc do szpitala Jusupow.

Zapalenie wyrostka robaczkowego

Zapalenie wyrostka robaczkowego to ostra, rzadziej przewlekła postać zapalenia wyrostka robaczkowego jelita ślepego - wyrostka robaczkowego. W zależności od postaci może wystąpić ból w prawej okolicy biodrowej o różnym nasileniu, niestrawność (nudności, wymioty, zatrzymanie stolca i gazów) oraz podwyższona temperatura ciała. Rozpoznając zapalenie wyrostka robaczkowego, opierają się na pozytywnych objawach diagnostycznych (Sitkovsky, Bartomier - Michelson, Blumberg - Shchetkin), danych z badania cyfrowego odbytnicy i pochwy, obszernym klinicznym badaniu krwi. Wskazana jest interwencja chirurgiczna (appendektomia).

ICD-10

  • Przyczyny zapalenia wyrostka robaczkowego
  • Patologia
  • Klasyfikacja
  • Objawy zapalenia wyrostka robaczkowego
  • Diagnostyka
  • Leczenie zapalenia wyrostka robaczkowego
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Zapalenie wyrostka robaczkowego jest jedną z najczęstszych patologii jamy brzusznej, stanowiącą 89,1% ogólnej liczby przyjęć do szpitala chirurgicznego. Zapalenie wyrostka robaczkowego występuje u mężczyzn i kobiet i może rozwinąć się w każdym wieku; szczyt zachorowań występuje w wieku od 10 do 30 lat. Zapalenie wyrostka robaczkowego występuje u około 5 osób na 1000 rocznie. Leczenie zapalenia wyrostka robaczkowego prowadzą specjaliści z zakresu chirurgii jamy brzusznej.

Przyczyny zapalenia wyrostka robaczkowego

W początkach choroby z reguły zaangażowana jest flora polimikrobiologiczna, reprezentowana przez E. coli, gronkowce, enterokoki, paciorkowce, beztlenowce. Patogeny dostają się do ściany wyrostka robaczkowego drogą enterogenną, czyli z jego światła.

Warunki rozwoju zapalenia wyrostka robaczkowego powstają przy stagnacji treści jelitowej w wyrostku robaczkowym z powodu jego zgięcia, obecności ciał obcych w świetle, kamieni wyrostka robaczkowego, hiperplazji tkanki limfatycznej. Mechaniczna blokada światła wyrostka robaczkowego prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrz światła, zaburzenia krążenia krwi w ścianie wyrostka robaczkowego, któremu towarzyszy spadek odporności miejscowej, aktywacja bakterii ropotwórczych i ich wprowadzenie do błony śluzowej.

Pewną rolę, predysponującą do rozwoju zapalenia wyrostka robaczkowego, odgrywa charakter diety i specyfika lokalizacji wyrostka robaczkowego. Wiadomo, że przy obfitym spożyciu pokarmu mięsnego i skłonności do zaparć w treści jelitowej gromadzi się nadmierna ilość produktów rozkładu białek, co stwarza sprzyjające warunki do rozmnażania się patogennej flory. Oprócz przyczyn mechanicznych do rozwoju zapalenia wyrostka robaczkowego mogą prowadzić choroby zakaźne i pasożytnicze - jeersinioza, dur brzuszny, amebiaza, gruźlica jelit itp..

U kobiet w ciąży istnieje większe ryzyko wystąpienia zapalenia wyrostka robaczkowego, które wiąże się z powiększeniem macicy oraz przemieszczeniem kątnicy i wyrostka robaczkowego. Ponadto zaparcia, restrukturyzacja układu odpornościowego, zmiany w ukrwieniu narządów miednicy mogą służyć jako czynniki predysponujące do rozwoju zapalenia wyrostka robaczkowego u kobiet w ciąży..

Patologia

Wyrostek jest prymitywnym wyrostkiem jelita ślepego w postaci wąskiej podłużnej rurki, której dalszy koniec kończy się na ślepo, a bliższy łączy się z jamą kątnicy przez otwór w kształcie lejka. Ściana wyrostka robaczkowego jest reprezentowana przez cztery warstwy: śluzową, podśluzówkową, mięśniową i surowiczą. Długość wyrostka robaczkowego wynosi od 5 do 15 cm, grubość 7-10 mm. Wyrostek posiada własną krezkę, która go utrzymuje i zapewnia względną ruchomość wyrostka robaczkowego.

Funkcjonalny cel wyrostka robaczkowego nie jest do końca jasny, jednak udowodniono, że wyrostek robaczkowy pełni funkcje wydzielnicze, endokrynologiczne, barierowe, a także uczestniczy w utrzymaniu mikroflory jelitowej i tworzeniu odpowiedzi immunologicznej.

Klasyfikacja

Istnieją dwie główne formy zapalenia wyrostka robaczkowego - ostre i przewlekłe, z których każda ma kilka wariantów klinicznych i morfologicznych. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego wyróżnia się proste (nieżytowe) i destrukcyjne formy (ropowate, ropowato-wrzodziejące, apostematyczne, zgorzelinowe zapalenie wyrostka robaczkowego). Nieżytowe zapalenie wyrostka robaczkowego charakteryzuje się objawami zaburzeń krążenia i krążenia limfy w trakcie rozwoju ognisk wysiękowo-ropnego zapalenia w warstwie śluzowej. Wyrostek robaczkowy puchnie, jego surowicza błona staje się pełnokrwista.

Postęp zapalenia nieżytowego prowadzi do ostrego ropnego zapalenia wyrostka robaczkowego. 24 godziny po wystąpieniu zapalenia naciek leukocytów obejmuje całą grubość ściany wyrostka robaczkowego, co jest określane jako ropne zapalenie wyrostka robaczkowego. W tej formie ściana wyrostka robaczkowego jest pogrubiona, krezka jest przekrwiona i obrzęknięta, ropna wydzielina jest uwalniana ze światła wyrostka robaczkowego.

Jeśli podczas rozlanego zapalenia powstają liczne mikroropuchy, rozwija się apostematyczne zapalenie wyrostka robaczkowego; z owrzodzeniem błony śluzowej - ropno-wrzodziejące zapalenie wyrostka robaczkowego. Dalszy postęp destrukcyjnych procesów prowadzi do rozwoju zgorzelinowego zapalenia wyrostka robaczkowego. Zaangażowaniu w ropny proces tkanek otaczających wyrostek robaczkowy towarzyszy rozwój zapalenia okołowierzchołkowego; i własną krezkę - rozwój zapalenia krezki. Powikłania ostrego (częściej ropno-wrzodziejącego) zapalenia wyrostka robaczkowego obejmują perforację wyrostka robaczkowego, prowadzącą do rozlanego lub ograniczonego zapalenia otrzewnej (ropień wyrostka robaczkowego).

Wśród form przewlekłego zapalenia wyrostka robaczkowego wyróżnia się rezydualne, pierwotne przewlekłe i nawracające. Przebieg przewlekłego zapalenia wyrostka robaczkowego charakteryzuje się zanikowymi i sklerotycznymi procesami w wyrostku robaczkowym, a także zmianami zapalnymi i destrukcyjnymi, po których następuje rozrost tkanki ziarninowej w świetle i ścianie wyrostka robaczkowego, tworzenie się zrostów między błoną surowiczą a otaczającymi tkankami. Kiedy płyn surowiczy gromadzi się w świetle procesu, tworzy się torbiel.

Objawy zapalenia wyrostka robaczkowego

W typowej klinice ostrego zapalenia występuje ból w okolicy biodrowej po prawej stronie, wyraźna reakcja miejscowa i ogólna. Bolesny atak z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego z reguły rozwija się nagle. Początkowo ból ma charakter rozproszony lub jest zlokalizowany głównie w nadbrzuszu, w okolicy pępka. Zwykle po kilku godzinach ból koncentruje się w prawym odcinku biodrowym; z nietypowym umiejscowieniem wyrostka robaczkowego, można go wyczuć w prawym podżebrzu, w okolicy lędźwiowej, miednicy, nad kością łonową. Zespół bólowy w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego jest stale wyrażany, nasila się wraz z kaszlem lub śmiechem; zmniejsza się w pozycji leżącej na prawym boku.

Charakterystyczne wczesne objawy zapalenia wyrostka robaczkowego obejmują objawy niestrawności: nudności, wymioty, zatrzymanie stolca i gazów, biegunkę. Występuje stan podgorączkowy, tachykardia do 90-100 uderzeń. w min. Intoksykacja jest najbardziej widoczna w destrukcyjnych postaciach zapalenia wyrostka robaczkowego. Przebieg zapalenia wyrostka robaczkowego może być komplikowany przez tworzenie się ropni brzusznych - przestrzeni wyrostka robaczkowego, podskórnego, międzyjelitowego, Douglasa. Czasami rozwija się zakrzepowe zapalenie żył biodrowych lub miednicy, co może powodować PE.

Klinika zapalenia wyrostka robaczkowego u dzieci, osób starszych, kobiet w ciąży i pacjentów z nietypową lokalizacją wyrostka robaczkowego ma swoją osobliwość. U małych dzieci z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego ogólna symptomatologia przeważa w wielu infekcjach wieku dziecięcego: gorączka, biegunka, powtarzające się wymioty. Dziecko staje się nieaktywne, kapryśne, ospałe; ze wzrostem bólu można zaobserwować niespokojne zachowanie.

U pacjentów w podeszłym wieku objawy zapalenia wyrostka robaczkowego są zwykle usuwane. Choroba często przebiega aktywnie, nawet przy destrukcyjnych postaciach zapalenia wyrostka robaczkowego. Temperatura ciała może nie wzrosnąć, ból w podbrzuszu jest niewielki, puls mieści się w normalnych granicach, objawy podrażnienia otrzewnej są słabe, leukocytoza niewielka. U osób starszych, szczególnie przy wyczuwalnym wyczuciu nacieku w okolicy biodrowej, konieczna jest diagnostyka różnicowa zapalenia wyrostka robaczkowego z guzem jelita ślepego, co wymaga kolonoskopii lub irygoskopii.

W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego u kobiet w ciąży ból może być zlokalizowany znacznie powyżej okolicy jelita krętego, co tłumaczy się przesunięciem kątnicy w górę przez powiększoną macicę. Napięcie mięśni brzucha i inne objawy zapalenia wyrostka robaczkowego mogą być łagodne. Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego u kobiet w ciąży należy odróżnić od groźby poronienia samoistnego i przedwczesnego porodu..

Przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego występuje z tępymi bólami w prawym odcinku biodrowym, które mogą okresowo nasilać się, zwłaszcza przy wysiłku fizycznym. W klinice zapalenia wyrostka robaczkowego charakterystyczne są objawy zaburzeń trawiennych (uporczywe zaparcia lub biegunka), dyskomfort i uczucie ciężkości w okolicy nadbrzusza. Temperatura ciała jest normalna, analizy kliniczne moczu i krwi są prawidłowe. Przy głębokim badaniu palpacyjnym ból jest odczuwalny w prawym brzuchu.

Diagnostyka

Podczas badania pacjenta z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego zwraca się uwagę na chęć pacjenta do zajęcia wymuszonej pozycji; zwiększony ból przy każdym spontanicznym napięciu mięśni - śmiech, kaszel, a także w pozycji leżącej po lewej stronie z powodu przemieszczenia jelita ślepego i jego procesu w lewo, napięcia otrzewnej i krezki (objaw Sitkowskiego). Język w pierwszych godzinach jest mokry, pokryty białym nalotem, następnie wysycha. Podczas badania brzucha dolna ściana brzucha pozostaje w tyle podczas oddychania.

W przypadku podejrzenia zapalenia wyrostka robaczkowego należy zachować ostrożność podczas badania palpacyjnego brzucha. Ważną wartością diagnostyczną zapalenia wyrostka robaczkowego jest objaw Rovsinga (charakteryzujący się zwiększonym bólem po prawej stronie po gwałtownym ucisku na brzuch w lewym odcinku biodrowym) i Shchetkin-Blumberg (zwiększony ból po lekkim ucisku i szybkim usunięciu ręki ze ściany brzucha).

Podczas badania chirurga wykonuje się cyfrowe badanie odbytnicy, które umożliwia określenie bolesności i zwisu przedniej ściany odbytnicy z nagromadzeniem wysięku. W badaniu ginekologicznym kobiet określa się bolesność i wystawanie prawego sklepienia pochwy. We krwi z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego stwierdza się umiarkowanie wyraźną leukocytozę 9-12x10 * 9 / l z przesunięciem formuły leukocytów w lewo i tendencją do zwiększania zmian w ciągu 3-4 godzin. USG narządów jamy brzusznej w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego ujawnia nagromadzenie niewielkiej ilości wolnego płynu wokół powiększonego wyrostka robaczkowego.

Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego należy odróżnić od prawostronnej kolki nerkowej, ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego i trzustki, perforacji wrzodów żołądka i dwunastnicy, zapalenia uchyłków, zatrucia pokarmowego, niedrożności jelit, prawostronnego zapalenia płuc, ostrego zawału mięśnia sercowego. Dlatego w przypadkach niejasnych diagnostycznie stosuje się dodatkowe metody - biochemiczne próbki krwi, zwykłe zdjęcie RTG płuc i jamy brzusznej, EKG, diagnostyczna laparoskopia.

U kobiet konieczne jest wykluczenie patologii ginekologicznej - ostrego zapalenia przydatków, udaru jajników, ciąży pozamacicznej. W tym celu przeprowadza się konsultację z ginekologiem, badanie na krześle, badanie USG narządów miednicy. U dzieci zapalenie wyrostka robaczkowego różni się od ARVI, infekcji dziecięcych, koprostazy, chorób układu moczowego i przewodu pokarmowego.

W diagnostyce przewlekłego zapalenia wyrostka robaczkowego stosuje się kontrastowe badania radiologiczne - radiografia przejścia baru przez jelito grube, irygoskopia. W celu wykluczenia nowotworów kątnicy może być wymagana kolonoskopia.

Leczenie zapalenia wyrostka robaczkowego

Powszechnie przyjętą taktyką leczenia ostrego zapalenia jest jak najwcześniejsze chirurgiczne usunięcie wyrostka robaczkowego. Na etapie opieki przedszpitalnej w przypadku podejrzenia ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego wskazane jest odpoczynek w łóżku, wykluczenie przyjmowania płynów i pokarmu oraz podanie przeziębienia na prawy obszar biodrowy. Surowo zabrania się przyjmowania środków przeczyszczających, stosowania poduszki grzewczej, podawania leków przeciwbólowych do czasu ustalenia ostatecznej diagnozy.

W przypadku ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego wykonuje się wyrostek robaczkowy - usunięcie wyrostka robaczkowego przez otwarte nacięcie w prawym odcinku biodrowym lub laparoskopią. W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego powikłanego rozlanym zapaleniem otrzewnej wykonuje się laparotomię w linii środkowej, aby zapewnić dokładną rewizję, odkażenie i drenaż jamy brzusznej. Terapię antybiotykową przeprowadza się w okresie pooperacyjnym.

Według chirurgów wycięcie wyrostka robaczkowego w przypadku przewlekłego zapalenia wyrostka robaczkowego jest wskazane, jeśli występuje uporczywy zespół bólowy, który pozbawia pacjenta normalnej aktywności. Przy stosunkowo łagodnych objawach można zastosować taktykę zachowawczą, w tym eliminację zaparć, przyjmowanie leków przeciwskurczowych, fizjoterapię.

Prognozy i zapobieganie

Dzięki terminowej i technicznie kompetentnej operacji zapalenia wyrostka robaczkowego rokowanie jest korzystne. Zdolność do pracy zwykle odzyskuje po 3-4 tygodniach. Powikłaniami po usunięciu wyrostka robaczkowego może być powstanie pooperacyjnego nacieku zapalnego, ropnia międzyjelitowego, ropnia przestrzeni Douglasa i rozwój adhezyjnej niedrożności jelit. Wszystkie te schorzenia wymagają pilnej ponownej hospitalizacji. Przyczyną powikłań i zgonów w zapaleniu wyrostka robaczkowego jest późna hospitalizacja i przedwczesna interwencja chirurgiczna..

Appendicostomy, co to jest

Wyrostek jest stosowany w urologii od ponad 100 lat, ale plastyka wyrostka robaczkowego - wykorzystanie wyrostka robaczkowego jako tworzywa sztucznego zastępującego rozszerzone zwężenie moczowodów jest obecnie wykonywane przez niewielu urologów. Ze względu na swoją złożoność i niezwykłość operacja ta nie rozpowszechniła się jeszcze w praktyce klinicznej. Częściej wyrostek robaczkowy jest używany jako kanał tworzący mechanizm zatrzymywania moczu. Appendicevesicocutaneostomy według Mitrofanova
przeszedł do historii jako operacja klasyczna, najczęściej stosowana u pacjentów z kontynentalnymi zbiornikami moczu. Opracowywane i aktywnie stosowane są różne jego modyfikacje, w tym endowideosurgia i technologia wspomagana robotami [1–6]. Kolejnym nie mniej interesującym obszarem zastosowania wyrostka robaczkowego w urologii jest rekonstrukcja cewki moczowej. Ten problem jest najmniejszy ze wszystkich
omówione w literaturze. Istnieje tylko kilka doniesień o udanej plastyce rozszerzonych ubytków cewki moczowej w odcinku tylnym za pomocą wyrostka robaczkowego, który przemieszcza się wraz z żyjącymi go naczyniami. Ponadto przedstawiono obserwacje, w których błona śluzowa wyrostka robaczkowego jest wykorzystywana jako wolny przeszczep do plastyki wzmocnienia przednich zwężeń cewki moczowej..

Ureteroileo-appendicocutaneostomy (appendicvesicostomy)

Obecnie opisano wiele różnych metod tworzenia kanału dającego się cewnikować do przewodów: z wykorzystaniem rurkowatego odcinka jelita cienkiego lub grubego, płata pęcherza i żołądka, jajowodów, nasieniowodów, napletka rurkowatego, uchyłka Meckela, przewodu moczowego itp. [7]. Jednak zasada Mitrofanowa, oparta na zastosowaniu wyrostka robaczkowego, zyskała największą popularność ze względu na szereg zalet [8]. Ta metoda, zaproponowana po raz pierwszy w 1980 roku, polega na cewnikowaniu przez kanał kontynentalny (wyrostek robaczkowy) między pęcherzem
(zbiornik) i ściany brzucha. Jeden koniec rurki wyrostka robaczkowego zespala się ze zbiornikiem moczowym metodą antyrefluksową, drugi koniec wyprowadza się do przedniej ściany jamy brzusznej w postaci stomii.

Wycięcie wyrostka robaczkowego Mitrofanova było pierwotnie stosowane w pediatrii u pacjentów z
pęcherz neurogenny. Później metoda znalazła szerokie zastosowanie w wielu innych schorzeniach (wyrostki naczyniowe, urazy cewki moczowej, zastawki cewki tylnej, anomalie kloaki, wady odbytu itp.). Ta operacja jest dziś stosowana nie tylko w urologii dziecięcej. Tak więc B.K. Komyakov i in. [9] przeprowadzili 6 podobnych interwencji u dorosłych pacjentów. Wyrostka robaczkowego często łączy się z augmentacją i, jeśli to konieczne, z plastikową szyjką pęcherza.

Zostały opracowane i są aktywnie wykorzystywane różne jej modyfikacje, w tym endowideosurgia i technologia wspomagana robotami [10, 11]. Pierwszą laparoskopową apendicovesicostomię w 2004 roku wykonali P. Casale i wsp. [12]. Obecnie światowa praktyka zgromadziła duże doświadczenie w skutecznej realizacji takich operacji. Główne zalety stosowania wyrostka robaczkowego w operacjach zbiorników moczowych to: dobre ukrwienie, naturalny cylindryczny kształt i równomiernie szeroka
prześwit, ruchliwość, aw porównaniu z kanałami cewnikowania z odcinków przewodu pokarmowego - zachowanie jego integralności i brak ryzyka wystąpienia zaburzeń elektrolitowych. Zastosowanie wyrostka robaczkowego jest niemożliwe przy wcześniejszej appendektomii, obliteracji wyrostka robaczkowego, nieodpowiedniej do jego długości lub średnicy, wyraźnego zrostu, co utrudnia mobilizację wyrostka robaczkowego lub kąta krętniczo-kątniczego.

Plastyka wyrostka robaczkowego

Po raz pierwszy postawiono założenie o możliwości zastąpienia moczowodu wyrostkiem robaczkowym
A. Melnikoffa w 1912 r. [13], ale w praktyce klinicznej tej operacji nie wykonał. W Rosji operację plastyczną moczowodu przez wyrostek robaczkowy po raz pierwszy opisał AE Sołowjew w 1975 r. U 1,5-letniego dziecka, ale wynik operacji był niezadowalający [14]. Pierwszą w naszym kraju plastykę wyrostka robaczkowego z bardzo dobrym wynikiem długoterminowym wykonał AM Terpigoriev w Jarosławiu w 1972 r. I opisał ją wspólnie VM Builov w 1983 r. [15]. to
na szczególną uwagę zasługuje obserwacja kliniczna, gdyż badano pacjenta 11 lat po tym, jak wyrostek robaczkowy zastąpił 7-centymetrowe zwężenie środkowej trzeciej części prawego moczowodu. Przez te wszystkie lata pacjent czuł się dobrze. Ponadto miała jedną ciążę bez powikłań, która zakończyła się porodem normalnym, a kilka lat później, po napadzie kolki nerkowej prawostronnej, kamień pozostawił sama. Podczas urografii wydalniczej z uroskopią rentgenowską w telewizji autorzy nie ujawnili zaburzeń czynności nerek
i dróg moczowych. N. A. Lopatkin i in. [16] przytaczają jeden przypadek zastąpienia środkowej trzeciej części prawego moczowodu wyrostkiem robaczkowym, ale wyniki tej operacji nie są znane. W 2001 roku VS Karpenko w artykule na temat tworzyw sztucznych moczowodu jelitowego wspomina o czterech nieudanych próbach zastąpienia moczowodu miednicy wyrostkiem robaczkowym [17]..

W 1980 roku P. Ballanger i R. Ballanger opisali obserwację obustronnej plastyki moczowodu i wyrostka robaczkowego
guzy dróg moczowych i jedyna pozostała nerka [18]. W tym czasie mieli informacje o 13 ureteroappendicoplasty wykonanych przez innych badaczy. Dobry wynik odnotowano tylko u 5 na 10 pacjentów, których obserwowano dłużej niż rok po operacji. Autorzy szczególnie zwracają uwagę, że technika wymaga ostrożności, ponieważ zwężenie może rozwinąć się w ciągu kilku lat. To po raz kolejny podkreśla potrzebę zbadania długoterminowych wyników plastyki wyrostka robaczkowego..

Wyrostek był używany głównie do wymiany środkowej i dolnej jednej trzeciej części prawego moczowodu u pacjentów z jatrogennymi zwężeniami. Opisano ureteroappendicanastomosis z powodu mięśniakomięsaka gładkokomórkowego zaotrzewnowego, guza moczowodu jedynej nerki, zwłóknienie zaotrzewnowe, przetokę moczowodu i pochwy oraz zwężenie po napromienianiu [19–23]. Istnieją pojedyncze obserwacje, w których plastyka wyrostka robaczkowego poszerzonego ubytku w górnej jednej trzeciej części prawego moczowodu wystąpiła po tępym urazie lub ranie postrzałowej [24–26], sympatektomii lędźwiowej [27], pęknięciu podczas przezcewkowego usunięcia cewki moczowej z późniejszym zrostem moczowodowo-moczowodowym [28]. [29].

Niewątpliwie interesujące są obserwacje L. Martina [30], a także H. Mesrobiana i wsp. [31], którzy z powodzeniem wykorzystali wyrostek robaczkowy do stworzenia zespolenia między prawą miednicą a lewym moczowodem. H. Dagash i in. wykonał 10 takich operacji na dzieciach [32]. Autorzy podają dobre wyniki u 9 pacjentów z implantacją antyperystaltyczną po 16 (medianie) miesiącach. po operacji.

Stąd w piśmiennictwie istnieją pojedyncze opisy udanych operacji wyrostka robaczkowego wykonanych głównie przez różnych autorów zagranicznych. Większość z nich to obserwacje kliniczne, a nie oryginalne badania. Jednocześnie postęp w chirurgii osiągnięty w ostatnich latach pozwala mieć nadzieję na pomyślne wprowadzenie tej złożonej i rzadkiej operacji oszczędzającej narządy do praktyki klinicznej..

Technika wyrostka robaczkowego. Po standardowym wykonaniu dolnej środkowej laparotomii przeprowadza się rewizję narządów jamy brzusznej. Szczególną uwagę zwraca się na badanie pętli jelitowych i kąta krętniczo-kątniczego. Po otwarciu warstwy ciemieniowej otrzewnej do zdrowych tkanek izoluje się patologicznie zmienioną część moczowodu, w miarę możliwości zachowuje się naczynia odżywiające ją. Po ostatecznym ustaleniu poziomu resekcji moczowodu i ocenie diastazy weryfikuje się możliwość zastosowania wyrostka robaczkowego jako tworzywa sztucznego. Wyrostek robaczkowy ostrożnie mobilizuje się, zachowując naczynia krezki i rozcina się poprzecznie u podstawy. Wystarczalność długości krezki i samego procesu jest sprawdzana pod kątem swobodnej, bez napinania, wymiany moczowodu. Następnie wycina się wierzchołek wyrostka robaczkowego w odległości 2,0–2,5 cm od jego końca. Prześwit powstałej rurki jest wielokrotnie przemywany furacyliną w kierunku izoperystaltycznym, jednocześnie sprawdzana jest jego drożność i określana jest szerokość prześwitu. Wyrostek robaczkowy rozwija się izoperistaltycznie, to znaczy końcem kątnicy skierowanym w dół przesuwa się do przestrzeni zaotrzewnowej. Na intubatorze wykonuje się zespolenie uretero-appendicoureteroanastomosis lub ureteroappendicocystoanastomosis z przerywanymi jednorzędowymi szwami z wikrylu. Zespolenie moczowodu z pęcherzem wykonuje się dootrzewnowo. Otwór w otrzewnej ciemieniowej jest zszywany. Jama brzuszna jest opróżniona
i przestrzeni zaotrzewnowej. Intubator jest usuwany w dniach 11-12. Po sprawdzeniu drożności nowo utworzonego moczowodu usuwa się drenaż nefrostomii.

W literaturze aktywnie omawiany jest problem lokalizacji wyrostka robaczkowego podczas tworzenia zespolenia. Według [27, 33] głównymi warunkami udanej plastyki wyrostka robaczkowego jest izoperistaltyczne umiejscowienie wyrostka robaczkowego (podstawa wyrostka łączy się z proksymalnym moczowodem, wierzchołek - z dystalną) oraz ostrożna mobilizacja kąta krętniczo-kątniczego w celu wytworzenia zespolenia bez napięcia. Jednak wielu autorów [34–36] podziela zdanie diametralnie przeciwne, uważając, że wśród pacjentów z izoperistaltycznym położeniem wyrostka robaczkowego częstość późnych powikłań jest większa, zwłaszcza w proksymalnej części zespolenia..
H. Dagash i in. [32], analizując dane literaturowe, wykazali, że powikłania nie rozwijają się po wszczepieniu przeszczepu antyperystaltycznego. Według [37] przy tej technice operacyjnej istnieje mniejsze prawdopodobieństwo skręcenia krezki wyrostka robaczkowego i wynikających z tego zaburzeń w jej trofizmie. F. Richter i in. [38] opisali 3 przypadki plastyki wyrostka robaczkowego
u dzieci po 4, 7 i 15 latach obserwacji były bardzo zadowolone z wyników. W którym
we wszystkich trzech obserwacjach wyrostek robaczkowy wykazywał właściwości antyperystaltyczne. U dwóch pacjentek z wymianą dolnej jednej trzeciej moczowodu zastosowano technikę antyrefluksową zespolenia tunelowego podśluzówkowego.

Dlatego nie ma dziś zgody co do lokalizacji wyrostka robaczkowego w plastyce wyrostka robaczkowego. Aby odpowiedzieć na to pytanie, potrzebne są prospektywne badania porównawcze z wieloma obserwacjami..

Jesteśmy zwolennikami techniki izoperistaltycznej, ponieważ uważamy, że przy takim ułożeniu wyrostka robaczkowego zapewnione jest najbliższe fizjologicznemu oddawaniu moczu, uzyskuje się efekt przeciwrefluksowy, nie ma trudności z obracaniem przeszczepu i powstaje szerokie zespolenie z miejscem jelita ślepego..

Wielu autorów uważa, że ​​wymiana wyrostka robaczkowego moczowodu jest operacją łatwą i wykonalną, ale zainteresowanie nią okresowo spada, gdy pojawiają się informacje o awariach. W związku z tym w ciągu ostatnich 50 lat, w trakcie których trwa doskonalenie tej metody tworzyw sztucznych moczowodu, wykonano nie więcej niż kilkadziesiąt takich operacji. Głównymi wskazaniami do tej operacji były poszerzone zwężenia
i rozległe uszkodzenie miednicy, rzadziej - odcinek lędźwiowy, część prawego moczowodu. W przypadku nieswoistych chorób jelit, masywnych zrostów w jamie brzusznej, zmian popromiennych w jelicie cienkim, gdy wyrostek robaczkowy pozostaje nienaruszony, wskazania do jego stosowania do plastyki moczowodu znacznie się zwiększają. Przygotowując się do operacji plastycznej moczowodu z powodu jego poszerzonego zwężenia, chirurg powinien zaplanować jelito
rekonstrukcja, w tym rozważenie możliwości plastyki wyrostka robaczkowego. Ostateczna decyzja o zastosowaniu wyrostka robaczkowego jako „materiału dawcy” do wymiany moczowodu podejmowana jest tylko w trakcie operacji. Zatem wskazania do plastyki wyrostka robaczkowego są podobne do wskazań do plastyki moczowodu jelitowego, ale
wyrostek robaczkowy musi istnieć, mieć dostateczną długość i średnicę oraz mieć długą, ruchomą krezkę. Nie należy stosować wyrostka robaczkowego (jeśli występuje) w przypadku niedostatecznej długości samego narządu lub krezki, deformacji bliznowatej spowodowanej wcześniejszym procesem zapalnym, zwężenia lub zatkania jego światła. Możliwość plastyki wyrostka robaczkowego jest również ograniczona istniejącymi chorobami zapalnymi, nowotworowymi i innymi jelitami w okolicy krętniczo-kątniczej.

Szczególnie interesujące jest zastąpienie trudno dostępnych odcinków moczowodów wyrostkiem robakowatym. Wyrostek robaczkowy jest zwykle używany w przypadku wad w dolnej i środkowej trzeciej części prawego moczowodu, ze względu na bliskość ich lokalizacji. Ponadto istotna jest kwestia możliwości zastąpienia bardziej odległych części moczowodów wyrostkiem robaczkowym, a mianowicie górnej jednej trzeciej prawej i, w większym stopniu, miednicznej części lewego moczowodu.

Do tej pory w światowej literaturze znaleźliśmy tylko 4 publikacje dotyczące lewostronnej plastyki wyrostka robaczkowego. Po raz pierwszy taką operację wykonali w 1973 roku J. Masson i A. Mariano [39]. Po 10 latach D. Goyanes i wsp. [40] opisali również zastąpienie części miednicy lewego moczowodu wyrostkiem robaczkowym. R. Deyl cytuje obserwację udanej całkowitej wymiany moczowodu 3-miesięcznego dziecka na wyrostek robaczkowy [41]. Naszym zdaniem to wczesne dzieciństwo z obecnością nierównowagi anatomotopograficznej w organizmie dziecka, w przeciwieństwie do osoby dorosłej, pozwoliło mu na wykonanie operacji odmiedniczkowoocystoanastomozy lewostronnej. M. Zargar i in. [42] zakończył się sukcesem
operacja plastyczna 37-letniej dorosłej pacjentki środkowej trzeciej części lewego moczowodu, u której podczas endoskopowej litotrypsji kontaktowej powstała rana penetrująca w środkowej trzeciej części lewego moczowodu. W nagłych wypadkach wykonano otwartą ureterolitotomię w celu przywrócenia integralności moczowodu na stencie. Po 2 miesiącach. po usunięciu stentu doszło do nawrotu zwężenia moczowodu. Podczas wielokrotnych operacji otwartych autorzy zauważyli nawracające poszerzone zwężenie środkowej trzeciej części lewego moczowodu, zaczynające się 5 cm od miednicy. Spośród możliwych metod leczenia wybrano appendicoureteroplastykę. W tym celu mobilizowano krętniczo-kątniczą część jelita i przemieszczano w obszar zmienionego chorobowo moczowodu. Wykonano zespolenie moczowodowo-wyrostka robaczkowego lewostronnego. Przebieg pooperacyjny przebiega gładko po 6 tygodniach. Z zespolenia szynującego usunięto stent, a sześć miesięcy później pacjent został zbadany w poradni. Uskarżanie się
nie wykazała, na urogramach wydalniczych i nefroscintigramach stwierdzono dobrą czynność dróg moczowych. Wystąpiła umiarkowana ektazja miednicy po lewej stronie z terminowym dostarczeniem środka kontrastowego do moczowodu miednicy i pęcherza. Przedstawione obserwacje różnych autorów wskazują na możliwość zastąpienia ubytków w środkowej i dolnej 1/3 lewego moczowodu wyrostkiem robaczkowym.

Do tej pory największe doświadczenie w światowej praktyce wymiany moczowodu na wyrostek robaczkowy
mają BK Komyakov i wsp. [43], którzy zgłosili 15 takich operacji z powodzeniem, w tym jedną w celu wymiany górnej jednej trzeciej prawego moczowodu, jedną w połączeniu z Boari po prawej i trzy lewostronne wyrostka robaczkowego. Zdaniem autorów operacja ta jest z pewnością technicznie łatwiejsza przy lokalizacji zwężenia prawego moczowodu w jego środkowej lub dolnej jednej trzeciej. Trudniej jest dotrzeć do górnej jednej trzeciej prawego moczowodu i lewego obszaru miednicy. W przeciwieństwie do odcinków moczowodów położonych przy jelicie ślepym, gdzie dla plastyki tego ostatniego wystarczy odciąć podstawę wyrostka robaczkowego wraz z jego mobilizacją na krezkę, aby zastąpić bardziej odległe odcinki narządu, przede wszystkim wymagana jest wystarczająca mobilizacja odcinka krętniczo-kątniczego jelita i jego przemieszczenie w wymaganym kierunku. Bardziej rozbudowane ubytki moczowodu u dorosłych można skompensować kombinacją plastyki wyrostka robaczkowego i moczowodu z Boari lub z zaczepem lędźwiowym.
Wymiana górnej jednej trzeciej lewego moczowodu lub jego całkowita operacja plastyczna możliwa jest tylko we wczesnym dzieciństwie. W miarę jak organizm się starzeje, operacje te stają się prawie niemożliwe..

W związku z rozwojem i coraz większym rozpowszechnieniem technik endowilustycznych uważamy tę metodę przywracania rozszerzonych ubytków moczowodu za bardzo obiecującą. Doświadczenie laparoskopowej appedykoureteroplastyki przedstawia dziś jedyny raport E. Reggio i wsp. z Smith Institute of Urology w Nowym Jorku [44]. Autorzy donoszą o laparoskopowej wymianie zwężenia moczowodu o długości około 6 cm, będącej następstwem ekstrakcji moczowodu. Niewątpliwe zalety endovideosurgical appendico-
Plastyka moczowodu to mniej powikłań pooperacyjnych i dobowych, lepszy efekt kosmetyczny. Jednak skuteczność tej metody nie została jeszcze ostatecznie ustalona ze względu na brak wystarczającej liczby obserwacji klinicznych. Innym argumentem przemawiającym przeciwko laparoskopowej plastyce wyrostka robaczkowego może być obecność wyraźnego bliznowacenia okołoprocesowego, charakterystycznego dla rozszerzonego zwężenia moczowodów, co ogranicza zastosowanie operacji endowilirochirurgicznych.

Plastyka męskiej cewki moczowej z wyrostkiem robaczkowym. W ostatnich latach w literaturze pojawiają się prace dotyczące wykorzystania wyrostka robaczkowego w chirurgii plastycznej męskiej cewki moczowej. C. Sheldon i in. [45] zrekonstruowali cewkę moczową 17 chłopców z wrodzonymi wadami pęcherza moczowego za pomocą wyrostka robaczkowego. W ciągu 56 miesięcy. Obserwacja pooperacyjna wykazała dobry wynik leczenia wszystkich chorych z neouretrą wyrostka robaczkowego. Jeśli nie można uratować szypuły naczyniowej, można użyć błony podśluzowej wyrostka robaczkowego. Aby to zrobić, wykonuje się appendektomię, starając się nie uszkodzić narządu, usuwa się zewnętrzną błonę surowiczą, proces rozcina się podłużnie
i delikatnie usuń błonę śluzową. Pozostałą warstwę podśluzową można wykorzystać do uretroplastyki augmentacyjnej.

S. Büyükünal [46] w pracy eksperymentalnej dokonał resekcji tylnej cewki moczowej 27 królików, a następnie zastąpienia powstałej wady wyrostkiem robaczkowym na szypule karmienia. W okresie pooperacyjnym autorzy przeprowadzili kompleksowe badanie obejmujące urografię wydalniczą, cystografię głosu i badanie urodynamiczne, na podstawie których stwierdzili, że operacje zakończyły się powodzeniem, a zastosowanie wyrostka robaczkowego jest obiecujące w eliminacji zwężeń cewki moczowej. Interesująca jest również praca [47], w
której autorzy jednocześnie dokonali rekonstrukcji prącia i cewki moczowej z wykorzystaniem tkanek odpowiednio przedramienia i wyrostka robaczkowego. Zalety plastyki wyrostka robaczkowego autorzy przypisują brakowi mieszków włosowych i obfitemu ukrwieniu, co jest niewątpliwie najważniejszym czynnikiem decydującym o powodzeniu operacji..

S. Aggarwal i in. [48] ​​przytaczają doświadczenia dwóch plastyki wyrostka robaczkowego u chłopców z pourazowymi zwężeniami cewki moczowej, które powracają po zespoleniu cewki moczowej. Tkanka bliznowata cewki moczowej z diastazą około 5–7 cm między zdrowymi końcami została wycięta z dostępu przez krocze. Wyrostek robaczkowy jest mobilizowany na własnej nodze i przenoszony do krocza. Wykonano zespolenia bliższego końca wyrostka robaczkowego z cewką sterczą i dystalną (odcięty wierzchołek wyrostka robaczkowego) z opuszkowo-prącia. W celu wzmocnienia zespolenia zastosowano odcinek sieci. Obaj pacjenci przywrócili odpowiednie oddawanie moczu i zachowały zatrzymanie moczu. W ciągu 3 lat obserwacji pooperacyjnej nie stwierdzono żadnych powikłań.

Według [49], w przypadku poszerzonych zwężeń tylnej części cewki moczowej wskazane jest wykonanie operacji plastycznej wyrostka robaczkowego przemieszczonego na szypułce naczyniowej, aw przypadku ubytków w odcinku przednim - wolnego płata błony śluzowej. W swojej obserwacji klinicznej autorzy opisują jednoczesną korektę ubytku cewki moczowej i powstawanie suchej stomii według Mitrofanova u chłopca z wytrzeszczem pęcherza moczowego za pomocą pojedynczego wyrostka robaczkowego podzielonego na dwie części. W tym samym czasie za pomocą dystalnej części wyrostka wykonano wyrostek robaczkowy pępkowy, a za pomocą proksymalnego zrekonstruowano cewkę tylną.
W tym samym czasie wyrostek miał wystarczającą długość (około 10 cm). W ciągu 8 miesięcy. dobre wyniki obserwacji pooperacyjnej.

Analiza literatury wskazuje, że dodatek można wykorzystać do
operacje rekonstrukcyjne na cewce moczowej. Pomimo niezwykle małej liczby badań i niedostatecznej wiedzy na temat problemu, można przypuszczać, że wyrostek robaczkowy jako tworzywo sztuczne jest najkorzystniejszy do stosowania w przypadku ubytków w tylnej części cewki moczowej. W takich przypadkach można go przenieść do krocza, zachowując własną szypułę naczyniową, co zapewni dobre trofizm przeszczepionym tkankom..

Dlatego wyrostek jest najczęściej stosowany w urologii jako kanał dla przewodów. Zastosowanie wyrostka robaczkowego w operacjach rekonstrukcyjnych
na cewce moczowej również ma pewne perspektywy. Plastyka wyrostka robaczkowego nie została jeszcze dostatecznie zbadana i nie znalazła szerokiego zastosowania w praktyce klinicznej, ponieważ dostępne publikacje mają głównie charakter eksperymentalny. Dodatek może być z powodzeniem stosowany do zastępowania rozszerzonych wad moczowodu. Zaletą tej metody plastycznej jest to, że stosuje się autogenny narząd o średnicy odpowiadającej moczowodzie o podobnej budowie ściany. Skurcze wyrostka robaczkowego skierowane są w stronę jego podstawy, dzięki czemu przy układzie izoperystaltycznym zapewnione jest dobre oddawanie moczu i efekt przeciwodblaskowy. Przewaga
Plastykę wyrostka robaczkowego należy uznać za niską resorpcję ze względu na obszar kontaktu
z moczem jest niewielka, a mocz przechodzi dość szybko przez ten odcinek odtworzonego układu moczowego. Wyrostek robaczkowy jest zwykle używany w przypadku ubytków w dolnej i środkowej jednej trzeciej części prawego moczowodu, co wynika z anatomicznej bliskości tych części układu moczowego. Plastykę zastępczą wyrostkiem robaczkowym trudno dostępnych części moczowodów (lewa i górna jedna trzecia prawej) można przypisać operacjom wyłącznym. Są trudne technicznie i nie zawsze wykonalne, ponieważ wymagają nie tylko odpowiednich umiejętności chirurgicznych, ale także obecności określonych warunków anatomicznych i topograficznych. Wśród nich najważniejsze naszym zdaniem,
czy wystarczająca mobilizacja kąta krętniczo-kątniczego oraz długość wyrostka robaczkowego i jego krezki są wymagane do utworzenia zespolenia „bez naprężeń”. Zwracamy uwagę, że nawet przy dużym doświadczeniu w operacjach rekonstrukcyjnych, w tym wymianie dróg moczowych różnymi odcinkami przewodu pokarmowego, w tym plastyka wyrostka robaczkowego, już w trakcie wykonywania tej ostatniej nie zawsze było możliwe wykonanie jej zgodnie z zaplanowanym planem.